Με τα πολλά φτάσαμε λοιπόν αγαπητοί μου λίγες ώρες πριν τις εκλογές. Σε λιγότερο από 48 ώρες (και μια εβδομάδα ακόμα πιθανώς) θα γνωρίζουμε σε ποιους θα απευθυνόμαστε κάθε φορά που η μέρα μας θα πάει στραβά, βάλλοντας τους με διάφορα εκκλησιαστικά κηροπήγια, κοινώς καντήλια. Κλασσικά, έχουν ήδη αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους οι δημοσιογράφοι – εκλογοντολόγοι, όπως αυτός ο τύπος με τα γυαλιά, ο Bill Gates του MEGA, που τον βλέπουμε κάθε τέσσερα χρόνια να μας μιλάει για διαγράμματα και πίτες. Και φυσικά βγαίνουν και διάφορες πολιτικάντηδες, απ’ αυτούς που όταν τους ρωτάς με τι ασχολούνται, απαντούν «είμαι στο κόμμα», που απευθύνουν έκλυση στους πολίτες να συμβάλλουν με την ψήφο τους στην επιβράβευση τριάντα χρόνων κλεφτοκοτάδων δημάρχων και νομαρχών, πάντα με τη φάτσα που θυμίζει τους δημοσιογράφους στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας λίγο πριν πουν το κλασικό «Good Luck Earth».
Έρχονται λοιπόν, τώρα και στην πόλη σας, οι εκλογές με το πλέον ηλίθιο σύστημα ανάδειξης νικητή. Παρακάμπτω το ότι τόσους σταυρούς που θα βάλουμε φέτος δεν τους βάζεις ούτε σε μαυσωλείο. Αντέχεται αυτό, μπορεί την ώρα που θα κάνεις να ψηφίσεις να μπορούσες να γράψεις μια μικρή έκθεση, αλλά καλή καρδιά. Η μεγαλύτερη ανοησία είναι το σύστημα ‘διπλή ευκαιρία’, όπως στο στοίχημα. Αναφέρομαι στη δεύτερη Κυριακή, που αφού έχεις ψηφίσει αυτόν που γουστάρεις εσύ να σε σοδομίζει για τα επόμενα 3,5 χρόνια, έρχονται και σου λένε «Ναι μεν, αλλά τώρα που δε βγαίνει αυτός, ποιον προτιμάς;». Καμπανάκι και μαλακίες δεν έχει δηλαδή.
Και φυσικά, τι δε θα μπορούσε να λείπει απ’ αυτές τις εκλογές; Το μνημόνιο, βεβαίως βεβαίως. Όλοι οι έλληνες άντρες είναι πια ιδιοκτήτες ενός ζευγαριού παραφουσκωμένων μπαλονιών χάρη σ’ αυτήν την ιστορία. Δεν έχει σημασία που δήμαρχοι και νομάρχες όσο και να αντιτίθενται ή τάσσονται υπέρ του δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, εκεί αυτοί, το βιολί τους, σαν τους τρελούς που χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο μέχρι να το σπάσουν, αμήν Θεέ μου. Ούτε έχει σημασία που βγήκε ο Michelin κι είπε πως το μνημόνιο είναι αναγκαίο κακό, όλος ο σχεδιασμός έγινε με επίκεντρο αυτό, ποιος τρέχει για αλλαγές τώρα.
Α, και σταματήστε επιτέλους να χειροκροτείτε το Γιώργο για όσα έκανε, δεν το θέλει. Γιώργος Παπανδρέου, ακόμα κι οι άνθρωποι με δείκτη ευφυΐας υπό του μηδενός γίνονται πρωθυπουργοί, Impossible is Nothing.
***
Και μια που πιάσαμε κουβέντα για ηλιθιότητα, τα παλικάρια που έστειλαν τις βόμβες στις πρεσβείες αφού φρόντισαν να κάνουν πασαρέλα τις φάτσες τους μπροστά στις κάμερες, κατάλαβε κανείς τι ήθελαν;
***
Διάβασα πως οι Rolling Stones ετοιμάζονται για την καινούρια τους περιοδεία. Φήμες που θέλουν τις συναυλίες τους να σκηνοθετούνται από το George Romero από δω και στο εξής ελέγχονται ως ανακριβείς.
Κος Γουρούνης
Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010
Pig Pong
Το Γιωργάκη τον καταλαβαίνω. Τις περισσότερες φορές μου φαίνεται συμπαθητικός τυπάκος, ήσυχος, ήρεμος, ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι πρότυπο προϊσταμένου σε κάποιο πόστο μιας πολυεθνικής. Ξέρω ότι αυτό που έκανε με τη διακαναλική συνέντευξη ήταν πολιτική…κατάντια, αλλά αν κάποιος σκεφτεί αυτή την πλευρά του χαρακτήρα του, θα δει πως έκανε αυτό ακριβώς που θα περίμενε κάποιος από έναν τέτοιον άνθρωπο: βγήκε στο βήμα κι είπε «σώστε με».
Εννοείται πως αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Κι εξυπακούεται επίσης πως κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τον βοηθήσει. Μ’ αυτό που έκανε έβαλε τα χεράκια του στα ματάκια του και τώρα περιμένει απλά τους ψηφοφόρους να σπρώξουν. Γιατί να είναι οι περιφερειάρχες κι οι δήμαρχοι υποκείμενοι σε ερωτήσεις για το μνημόνιο και τα οικονομικά μας χάλια, το έγραψα, το ξαναέγραψα, δεν το καταλαβαίνω απ’ τη μεριά του ΠΑΣΟΚ, οι άλλοι ρίχνουν εκεί το βάρος για να βυθίσουν τους πράσινους υποψηφίους. Αλλά ο Γιώργος, σαν καλός προσκοπάκος, δεν αφήνει ποτέ ερώτηση αναπάντητη, κι αντί να κάνει την κουφή, βγήκε τη Δευτέρα το βράδυ, κι επειδή περί μνημονίου δεν είχε να πει τίποτα, είπε «αν δε μας ψηφίσετε, εκλογές». Όπως μας λέγανε οι πατεράδες μας, ‘αν δε φας, δε θα δεις μπάλα’ κλπ.
Γι αυτό κι η μοναδική λέξη που βρήκα ως χαρακτηρισμό αυτής της κίνησης ήταν «κατάντια». Γιατί, όταν αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι στο κράτος όπως στο παιδί σου που δεν πάει για ύπνο νωρίς, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Κι ας έχει δίκιο για το μνημόνιο, κι άλλος να ήταν καπετάνιος, κι αυτός θα το στήριζε. Αλλά με την πολιτική είναι όπως και με τους τερματοφύλακες: στις μεγάλες γκέλες, καλύτερος είναι ο αναπληρωματικός.
***
Κι εκεί που λέω ότι δε θα αναφέρω καθόλου τη λέξη «αστυνομία» σε ένα άρθρο για αλλαγή, πάνε κάποιοι καλοθελητές και σαπίζουν στο ξύλο έναν φουκαρά με νοητικά προβλήματα. Για τον οποίον μάλιστα οι πατρινοί συμπολίτες του είχαν μόνο καλά λόγια να πούνε, πράγμα που αποκλείει τη γραμμή υπεράσπισης «αναρχικός – πέτρες – εξύβριση αστυνομικών οργάνων». Τα ίδια καταπιεσμένα ανθρωπάκια που εδώ και δεκαετίες διαμαρτύρονται για το χαρακτηρισμό «μπάτσοι».
Το τραγικό της υπόθεσης είναι το εξής: όλοι εμείς, άνθρωποι χωρίς εξουσία όπλου ή αστυνομικής ταυτότητας, θα ντρεπόμασταν να το κάνουμε αυτό. Αυτό ακριβώς, θα ντρεπόμασταν. Ακόμα και να προκαλούμασταν, θα κάναμε το αυτονόητο, υπομονή. Κι όμως κάποιοι προστάτες, κάποιοι υπάλληλοι του κράτους που έχουν υποχρέωση να μας υπηρετούν και να μας προστατεύουν, κάποιοι μπάτσοι το έκαναν. Και δεν ντράπηκαν. Κρίμα στους συναδέλφους τους που προσπαθούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, γιατί υπάρχουν κι αυτοί. Όσο υπάρχουν τέτοιοι υπάνθρωποι, ο λαός δε θα σεβαστεί ποτέ την αστυνομία.
***
Σε ένα απ’ τα πρώτα κείμενα μου για το blog του ραδιοφώνου είχα γράψει για μια περίπτωση γονιών απ’ την Άπω Ανατολή που ξέχασαν να ταΐσουν το παιδί τους, απασχολημένοι καθώς ήταν με κάποιο διαδικτυακό παιχνίδι, κι αυτό πέθανε. Μου απάντησε λοιπόν ένας αναγνώστης λέγοντας μου να μην καθολικεύω καταστάσεις, κι ότι επειδή συνέβη κάτι τέτοιο μια φορά δε σημαίνει πως αποτελεί κοινωνική μάστιγα. Σήμερα διάβασα ότι μια μάνα σκότωσε το παιδί της γιατί την ενοχλούσε όταν αυτή ήταν απασχολημένοι να βάζει βαμβάκια και στάρια στο ίντερνετ. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Κος Γουρούνης
Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010
Pig Bang Theory
Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο που βρήκα σε ένα blog για τους νέους που οι οικονομικές συγκυρίες τους σπρώχνουν στα στρατιωτικά και αστυνομικά επαγγέλματα. Ή λειτουργήματα, όπως θέλετε πέστε το. Οι περισσότεροι από αυτούς, μάλιστα, μπαίνουν σ’ αυτές τις σχολές με το στανιό, είτε γιατί ο πατέρας τους τους δηλώνει πως φράγκο για φοιτητική ζωάρα δεν υπάρχει, είτε γιατί πέφτει πάνω τους όλη η ομήγυρη και «άντε, να βοηθήσεις κι εσύ την οικογένεια», «άντε να βγάζεις δικά σου λεφτά στα 22», η συνέχεια γνωστή. Πάνε λοιπόν εκεί, τελειώνουν τις σχολές και με το που βγαίνουν στον έξω κόσμο τους περιμένει το ζεστό παραδάκι. Που για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι και πολύ. Δεν έχω πρόβλημα μ’ αυτό, να εξηγούμαι. Κι επειδή δε γεννηθήκαμε χθες, είχαμε κι εμείς οι…άοπλοι την ευκαιρία να κάνουμε κάτι τέτοιο άλλα δεν το κάναμε. Επειδή όμως, ως γνωστόν, με το ζόρι δουλειά δε γίνεται, όλα αυτά έχουν επιπτώσεις. Στο στρατό όχι και τόσες – τι με νοιάζει εμένα αν θα διοικηθούν καλά οι φαντάροι, ή αν οι γαλονάδες ξενερώνουν τη ζωή τους. Το θέμα είναι οι αστυνομικοί.
Γιατί για να είσαι αστυνομικός πρέπει τέλος πάντως να το έχεις μεράκι. Θα σε βρίσουν, θα σε κοιτάνε παράξενα, αλλά εσύ πρέπει μια δουλειά που έχεις να κάνεις, να την κάνεις σωστά. Όχι μόνο όταν κυνηγάς τα πιτσιρίκια με τα μηχανάκια, μα σε περιπτώσεις που βάζεις το καθήκον πάνω απ’ τη σωματική σου ακεραιότητα. Κι αν δεν έβλεπες από μικρός τον ταξίαρχο Θεοχάρη και σου την έδινε να πάρεις κι εσύ τους δρόμους να πιάσεις το Μεγάλο Κλόουν, αν βαριέσαι και κάνεις τη δουλειά σου με το ζόρι εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν το κάνεις. Σ’ άλλες εποχές, τριάντα χρόνια πριν, ίσως να μην υπήρχε μεγάλο πρόβλημα. Τώρα όμως; Στην Αθήνα οι επίδοξοι ληστές έχουν αρχίσει να μαχαιρώνουν κόσμο στο ψαχνό στο δρόμο, σαν σε γουέστερν. Στη συμπρωτεύουσα, όλο και περισσότεροι συμφοιτητές μας πέφτουν θύματα διάρρηξης. Φοβάσαι να περπατήσεις μετά τα μεσάνυχτα γιατί το κατσαβίδι κι οι σουγιάδες πάνε σύννεφο. Θεός δεν είναι ο αστυνομικός για να είναι πανταχού παρών, δε λέμε αυτό. Όταν όμως γίνονται όλα αυτά γύρω σου και ψάχνεις να θυμηθείς πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες περιπολικό, κάτι πάει στραβά.
Όχι ότι μπορεί να παρθεί κάποιο δραστικό μέτρο. Πάντα ο κόσμος θα έχει ανάγκη τα λεφτά και τα παιδιά θα σπρώχνονται σε κάποιο επάγγελμα, είτε αυτό είναι ένοπλο είτε πχ το επάγγελμα του γιατρού ή του δικηγόρου. Λίγο φιλότιμο ζητάμε μόνο. Μπες σ’ όποια σχολή θες, αλλά κάνε μια προσπάθεια για το γενικό σύνολο να αποδώσεις λίγο. Αν οι πολιτικοί μηχανικοί αποφάσιζαν πως πλέον θα βαριούνται εξίσου και ξεχνούσαν να στηρίξουν σωστά τα κτίρια που θα σχεδίαζαν, πως θα μας φαινόταν που θα θρηνούσαμε θύματα απ’ αυτό;
***
Το γιατί οι γραμματείες στα πανεπιστήμια ανοίγουν μόνο για μιάμιση ώρα είναι μεγάλο μυστήριο. Τόσο μεγάλο που απορώ γιατί δεν υπάρχει ένα βιβλίο πχ «Ο Σερλοκ Χολμς στις γραμματείες των μηχανολόγων» ή «Το γεράκι της μάλτας κι η γραμματεία των ηλεκτρολόγων» κλπ…
***
Βλέποντας το «Νησί», το «σήριαλ που συγκίνησε το Πανελλήνιο» κι όλα αυτά τα χαριτωμένα που γράφτηκαν, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι ο κόσμος δεν έχει αλλάξει όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Όλους τους κατατρεγμένους του κόσμου αν μπορούσαμε να τους βάλουμε σε μια βάρκα και να τους διώξουμε γιατί μας χαλάνε την αισθητική, θα το κάναμε. Γι’ αυτό συγκινηθείτε, δε λέω, καλό κάνει κι αυτό, την επόμενη φορά που θα δείτε κανέναν φουκαρά στο δρόμο όμως, τουλάχιστον μην αλλάξετε πεζοδρόμιο.
Κος Γουρούνης
Γιατί για να είσαι αστυνομικός πρέπει τέλος πάντως να το έχεις μεράκι. Θα σε βρίσουν, θα σε κοιτάνε παράξενα, αλλά εσύ πρέπει μια δουλειά που έχεις να κάνεις, να την κάνεις σωστά. Όχι μόνο όταν κυνηγάς τα πιτσιρίκια με τα μηχανάκια, μα σε περιπτώσεις που βάζεις το καθήκον πάνω απ’ τη σωματική σου ακεραιότητα. Κι αν δεν έβλεπες από μικρός τον ταξίαρχο Θεοχάρη και σου την έδινε να πάρεις κι εσύ τους δρόμους να πιάσεις το Μεγάλο Κλόουν, αν βαριέσαι και κάνεις τη δουλειά σου με το ζόρι εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν το κάνεις. Σ’ άλλες εποχές, τριάντα χρόνια πριν, ίσως να μην υπήρχε μεγάλο πρόβλημα. Τώρα όμως; Στην Αθήνα οι επίδοξοι ληστές έχουν αρχίσει να μαχαιρώνουν κόσμο στο ψαχνό στο δρόμο, σαν σε γουέστερν. Στη συμπρωτεύουσα, όλο και περισσότεροι συμφοιτητές μας πέφτουν θύματα διάρρηξης. Φοβάσαι να περπατήσεις μετά τα μεσάνυχτα γιατί το κατσαβίδι κι οι σουγιάδες πάνε σύννεφο. Θεός δεν είναι ο αστυνομικός για να είναι πανταχού παρών, δε λέμε αυτό. Όταν όμως γίνονται όλα αυτά γύρω σου και ψάχνεις να θυμηθείς πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες περιπολικό, κάτι πάει στραβά.
Όχι ότι μπορεί να παρθεί κάποιο δραστικό μέτρο. Πάντα ο κόσμος θα έχει ανάγκη τα λεφτά και τα παιδιά θα σπρώχνονται σε κάποιο επάγγελμα, είτε αυτό είναι ένοπλο είτε πχ το επάγγελμα του γιατρού ή του δικηγόρου. Λίγο φιλότιμο ζητάμε μόνο. Μπες σ’ όποια σχολή θες, αλλά κάνε μια προσπάθεια για το γενικό σύνολο να αποδώσεις λίγο. Αν οι πολιτικοί μηχανικοί αποφάσιζαν πως πλέον θα βαριούνται εξίσου και ξεχνούσαν να στηρίξουν σωστά τα κτίρια που θα σχεδίαζαν, πως θα μας φαινόταν που θα θρηνούσαμε θύματα απ’ αυτό;
***
Το γιατί οι γραμματείες στα πανεπιστήμια ανοίγουν μόνο για μιάμιση ώρα είναι μεγάλο μυστήριο. Τόσο μεγάλο που απορώ γιατί δεν υπάρχει ένα βιβλίο πχ «Ο Σερλοκ Χολμς στις γραμματείες των μηχανολόγων» ή «Το γεράκι της μάλτας κι η γραμματεία των ηλεκτρολόγων» κλπ…
***
Βλέποντας το «Νησί», το «σήριαλ που συγκίνησε το Πανελλήνιο» κι όλα αυτά τα χαριτωμένα που γράφτηκαν, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι ο κόσμος δεν έχει αλλάξει όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Όλους τους κατατρεγμένους του κόσμου αν μπορούσαμε να τους βάλουμε σε μια βάρκα και να τους διώξουμε γιατί μας χαλάνε την αισθητική, θα το κάναμε. Γι’ αυτό συγκινηθείτε, δε λέω, καλό κάνει κι αυτό, την επόμενη φορά που θα δείτε κανέναν φουκαρά στο δρόμο όμως, τουλάχιστον μην αλλάξετε πεζοδρόμιο.
Κος Γουρούνης
Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010
Fascist Pig
Το ότι στην πολιτική σκηνή της χώρας μας υπάρχει αυτή τη στιγμή και δη και ως υποψήφιος περιφερειάρχης ο άνθρωπος Άδωνις Γεωργιάδης είναι προσωπική ήττα των ελλήνων πολιτών.
Το σκεφτόμουν σήμερα το πρωί που άνοιξα την τηλεόραση και, σχεδόν ευλαβικά, αυτός βρισκόταν εκεί, πιστός στο ραντεβού του με τα τηλεοπτικά παράθυρα. Έχω ένα θέμα με τον Άδωνι, δεν μπορώ ούτε ζωγραφιστό να τον βλέπω. Δεν είναι μόνο το ότι αντιτίθεμαι στις αυστηρές πολιτικές τοποθετήσεις του. Μεγάλα παιδιά είμαστε όλοι, δε χρειαζόμαστε κατήχηση από κανέναν πριν ρίξουμε την ψήφο μας, ούτε απ’ αυτόν, ούτε απ’ το Λάκη. Όπως επίσης ενώ με εκνευρίζει τα μάλα η εριστική διάθεση για καβγά που προσπαθεί να ξυπνήσει στον εθνικόφρονα που κρύβουμε μέσα μας, δεν είναι ο μοναδικός που χειραγωγεί ( ή καλύτερα προσπαθεί να χειραγωγήσει ) τις μάζες των ψηφοφόρων. Μπορώ ακόμα ακόμα, με Ιωβική υπομονή, να ανεχτώ την τάση του να ουρλιάζει στις συζητήσεις για να υπερκαλύπτει τις φωνές των συνομιλητών του, γιατί όσο να ‘ναι όλοι το έχουμε κάνει κατά καιρούς, έστω κι αν δεν το επαναλαμβάνουμε με εκνευριστική συνέπεια.
Η απέχθειά μου πηγάζει αλλού, στη νοοτροπία του «έμπορα» που κουβαλάει. Από πού να ξεκινήσει κανείς, απ’ το γάμο του με την Μπουμπούκα που τα φαινόμενα δείχνουν πως ο ίδιος φρόντισε να υπερπροβληθεί; Ή μήπως απ’ το ότι επιτηδευμένα τη βόλεψε σαν tv persona για να έχει την καθημερινή προβολή που αρμόζει στην αρχοντιά του; Τι να πει κανείς και για τη φαρσοκωμωδία στην οποία συμμετέχει μαζί με τον αδερφό του για να δώσουν σε όλους εμάς, τους πτωχούς τω πνεύματι, τα φώτα της γνώσης πουλώντας ιστορικά και φιλοσοφικά βιβλία με τον ίδιο τρόπο που η Μοιραράκη πουλάει τα μπορδοροδοκόκκινα χαλιά της. Όσο για τις απόψεις του, επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για την αυθεντικότητά τους: Όσο πιο ακραία η άποψη που θα υποστηρίξεις, τόσο μεγαλύτερη έκταση θα πάρει η δημοσιότητα της. Και το ξέρει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι ο κύριος Γεωργιάδης, το ήξερε κι όταν επέλεξε να εκδώσει τις 1400 σελίδες πολιτικοϊστορικού αυνανισμού του Πλεύρη με τον τίτλο «Οι Εβραίοι», το ξέρει κι όταν συμπεριφέρεται σαν το δευτερότοκο γιο της cosa nostra που πρέπει να έχει την απόλυτη στήριξη του Νονού, Δον Καρατζαφύρερ, σ’ ότι γράψει και πει. Αυτό πρεσβεύει η αντιπροσώπευση της δεξιάς στην ελληνική βουλή, την άδεια στο STAR και στο ALTER να μας προβάλουν τα περιεχόμενα του ψυγείου των πολιτικών της; Κι αν ναι, ο λαός της Αττικής τι μπορεί να προσμένει απ’ τη θητεία ενός τέτοιου τσαρλατάνου στο νευραλγικό πόστο του περιφερειάρχη;
Εν κατακλείδι, δεν ξέρω αν η ιδέα μου για έναν πολιτικό – πρότυπο που εμπνέει σοβαρότητα και προστατεύει τα του οίκου του είναι ξεπερασμένη, με το χέρι στην καρδιά όμως πείτε μου τι πιστεύετε, ένας άνθρωπος που ξεπουλάει τις προσωπικές του στιγμές με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να μου εγγυηθεί πως δε θα κάνει το ίδιο και με τα συμφέροντα των απλών πολιτών;
***
Κι άλλο κύκλωμα παιδεραστίας εξαρθρώθηκε την περασμένη βδομάδα. Το υλικό διακινείτο από –που αλλού;- το ίντερνετ, και μιλάμε όχι για δυο-τρεις, αλλά για τον εξωφρενικό αριθμό των 177 διωκόμενων. Μήπως ήρθε η στιγμή το facebook κλπ να αρχίσουν να ελέγχουν ηλικίες ή τέλος πάντων να θεσπίσουν μια αστυνόμευση της προκοπής;
***
Τα έγραφα εγώ τις προάλλες… Ένα ζευγάρι στην Αριζόνα «έπινε» σιγά σιγά έναν άστεγο καθώς κι οι δύο είχαν την εντύπωση ότι ήταν βρικόλακες. Στην Ελλάδα της κρίσης πόσο λέτε να πάει σε λίγους μήνες το 0- με το κιλό;;;
Υ.Γ.: Ο τίτλος είναι τραγούδι των Suicidal Tendencies. Για να μην πάρουν φωτιά και καούν όσοι νομίζουν ότι θίγονται.
Κος Γουρούνης
Το σκεφτόμουν σήμερα το πρωί που άνοιξα την τηλεόραση και, σχεδόν ευλαβικά, αυτός βρισκόταν εκεί, πιστός στο ραντεβού του με τα τηλεοπτικά παράθυρα. Έχω ένα θέμα με τον Άδωνι, δεν μπορώ ούτε ζωγραφιστό να τον βλέπω. Δεν είναι μόνο το ότι αντιτίθεμαι στις αυστηρές πολιτικές τοποθετήσεις του. Μεγάλα παιδιά είμαστε όλοι, δε χρειαζόμαστε κατήχηση από κανέναν πριν ρίξουμε την ψήφο μας, ούτε απ’ αυτόν, ούτε απ’ το Λάκη. Όπως επίσης ενώ με εκνευρίζει τα μάλα η εριστική διάθεση για καβγά που προσπαθεί να ξυπνήσει στον εθνικόφρονα που κρύβουμε μέσα μας, δεν είναι ο μοναδικός που χειραγωγεί ( ή καλύτερα προσπαθεί να χειραγωγήσει ) τις μάζες των ψηφοφόρων. Μπορώ ακόμα ακόμα, με Ιωβική υπομονή, να ανεχτώ την τάση του να ουρλιάζει στις συζητήσεις για να υπερκαλύπτει τις φωνές των συνομιλητών του, γιατί όσο να ‘ναι όλοι το έχουμε κάνει κατά καιρούς, έστω κι αν δεν το επαναλαμβάνουμε με εκνευριστική συνέπεια.
Η απέχθειά μου πηγάζει αλλού, στη νοοτροπία του «έμπορα» που κουβαλάει. Από πού να ξεκινήσει κανείς, απ’ το γάμο του με την Μπουμπούκα που τα φαινόμενα δείχνουν πως ο ίδιος φρόντισε να υπερπροβληθεί; Ή μήπως απ’ το ότι επιτηδευμένα τη βόλεψε σαν tv persona για να έχει την καθημερινή προβολή που αρμόζει στην αρχοντιά του; Τι να πει κανείς και για τη φαρσοκωμωδία στην οποία συμμετέχει μαζί με τον αδερφό του για να δώσουν σε όλους εμάς, τους πτωχούς τω πνεύματι, τα φώτα της γνώσης πουλώντας ιστορικά και φιλοσοφικά βιβλία με τον ίδιο τρόπο που η Μοιραράκη πουλάει τα μπορδοροδοκόκκινα χαλιά της. Όσο για τις απόψεις του, επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για την αυθεντικότητά τους: Όσο πιο ακραία η άποψη που θα υποστηρίξεις, τόσο μεγαλύτερη έκταση θα πάρει η δημοσιότητα της. Και το ξέρει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι ο κύριος Γεωργιάδης, το ήξερε κι όταν επέλεξε να εκδώσει τις 1400 σελίδες πολιτικοϊστορικού αυνανισμού του Πλεύρη με τον τίτλο «Οι Εβραίοι», το ξέρει κι όταν συμπεριφέρεται σαν το δευτερότοκο γιο της cosa nostra που πρέπει να έχει την απόλυτη στήριξη του Νονού, Δον Καρατζαφύρερ, σ’ ότι γράψει και πει. Αυτό πρεσβεύει η αντιπροσώπευση της δεξιάς στην ελληνική βουλή, την άδεια στο STAR και στο ALTER να μας προβάλουν τα περιεχόμενα του ψυγείου των πολιτικών της; Κι αν ναι, ο λαός της Αττικής τι μπορεί να προσμένει απ’ τη θητεία ενός τέτοιου τσαρλατάνου στο νευραλγικό πόστο του περιφερειάρχη;
Εν κατακλείδι, δεν ξέρω αν η ιδέα μου για έναν πολιτικό – πρότυπο που εμπνέει σοβαρότητα και προστατεύει τα του οίκου του είναι ξεπερασμένη, με το χέρι στην καρδιά όμως πείτε μου τι πιστεύετε, ένας άνθρωπος που ξεπουλάει τις προσωπικές του στιγμές με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να μου εγγυηθεί πως δε θα κάνει το ίδιο και με τα συμφέροντα των απλών πολιτών;
***
Κι άλλο κύκλωμα παιδεραστίας εξαρθρώθηκε την περασμένη βδομάδα. Το υλικό διακινείτο από –που αλλού;- το ίντερνετ, και μιλάμε όχι για δυο-τρεις, αλλά για τον εξωφρενικό αριθμό των 177 διωκόμενων. Μήπως ήρθε η στιγμή το facebook κλπ να αρχίσουν να ελέγχουν ηλικίες ή τέλος πάντων να θεσπίσουν μια αστυνόμευση της προκοπής;
***
Τα έγραφα εγώ τις προάλλες… Ένα ζευγάρι στην Αριζόνα «έπινε» σιγά σιγά έναν άστεγο καθώς κι οι δύο είχαν την εντύπωση ότι ήταν βρικόλακες. Στην Ελλάδα της κρίσης πόσο λέτε να πάει σε λίγους μήνες το 0- με το κιλό;;;
Υ.Γ.: Ο τίτλος είναι τραγούδι των Suicidal Tendencies. Για να μην πάρουν φωτιά και καούν όσοι νομίζουν ότι θίγονται.
Κος Γουρούνης
Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
Pig Brother
Προσωπικά την περίμενα την κατηφόρα του Big Brother εν έτει 2010 κι ας προσπαθούν οι μεσημεριανές εκπομπές να μας το μπάσουν απ’ την πίσω πόρτα. Όχι γιατί στα εννιά χρόνια που μεσολάβησαν από τον Τσάκα και τον Πρόδρομο βάλαμε τα θεμέλια μιας ποιοτικής τηλεόρασης, αλλά γιατί ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά. Εννοείται πως το ενδιαφέρον που δείχνουν οι συμμετέχοντες δε με εκπλήσσει διόλου καθώς, όπως άλλωστε έγραφα και σε παλιότερο κείμενο, στη σύγχρονη πραγματικότητα η ζυγαριά ηθών του κάθε ανθρώπου γέρνει περισσότερο απ’ την πλευρά των χρημάτων παρά απ’ αυτή της δημόσιας εικόνας, κάτι που είναι, δυστυχώς, σημείο των καιρών. Εξυπακούεται πως παρομοίως δε με εκπλήσσει το εντονότατο ενδιαφέρον των τηλεοπτικών σταθμών για τέτοιου είδους προγράμματα, αηδίες δηλαδή χαμηλού κόστους που γίνονται αμέσως αποδεκτές από μεγάλη μερίδα τηλεθεατών. Όπως το 2001, έτσι και σήμερα, οι επιχειρηματίες που συντηρούν τα κανάλια της τηλεόρασης είναι πάνω απ’ όλα αυτό, επιχειρηματίες. Η ηθική είναι ηθική, και η ποιότητα, ποιότητα, αλλά όπως αν έχεις περίπτερο και βλέπεις ότι πουλάς μόνο τις τσόντες θα γίνεις επίσημος αντιπρόσωπος της Sirina για να κάνεις την μπάζα σου, παρομοίως κι αυτοί στρέφουν την προσοχή τους σε ό,τι πουλάει. Αποδεκτό ή όχι, σκουπίδι ή μη, ας μην μπαίνουμε σ’ αυτή τη λογική. Πρώτον γιατί είτε με τηλεχειριστήριο είτε με τηλεκοντάρι, όλοι έχουμε τη δυνατότητα αλλαγής συχνότητας, και δεύτερον διότι αν αποφασιστεί κάποτε γενική καθαριότητα και πέταγμα των σκουπιδιών απ’ τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, δε νομίζω ότι το Big Brother θα είναι το μόνο που θα φύγει.
Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά προς τι η έκπληξη που ανέφερα στην αρχή; Όπως άρχισα να γράφω, ο κόσμος δεν είναι πια ίδιος. Αυτός πριν από εννιά χρόνια φυσικά και δεν ήταν μεσαιωνικός, αλλά σε μια σύγκριση head to head με τον σημερινό σίγουρα βρισκόταν αρκετά βήματα πίσω. Βλέπετε, το πρώτο Big Brother έδωσε την ευκαιρία σε χιλιάδες ανθρώπους να κοιτάξουν τη ζωή μιας ντουζίνας άλλων από την κλειδαρότρυπα, κάτι που για τη συντριπτική πλειοψηφία είναι τουλάχιστον δελεαστικό. Η υστεροφημία που συνόδευε το πρόγραμμα έκανε πολλούς γονείς να απαγορεύσουν στα παιδιά τους την παρακολούθησή του, ενώ ακόμα και σαν τηλεοπτικό κοινωνικό φαινόμενο ο εγκλεισμός μιας ομάδας ανθρώπων, διαφορετικού κοινωνικού υπόβαθρου και χαρακτήρα, σε ένα κλειδαμπαρωμένο σπίτι ήταν κάτι πρωτότυπο. Τα χρόνια όμως πέρασαν και μαζί τους έφεραν την επανάσταση του internet, που ναι μεν ζούσε και βασίλευε το 2001, όχι όμως με τον πλουραλισμό του σήμερα κι όχι με τη σημερινή πληθυσμιακή κάλυψη: γιατί π.χ. να αναρωτιέσαι τι κάνει το ζευγάρι που είναι talk of the town όταν κλείνουν οι κάμερες στο σπίτι του μεγάλου αδερφού, όταν μπορείς να δεις στο διαδίκτυο εκατομμύρια άλλα ζευγάρια που δεν είναι τόσο μυστικοπαθή να βγάζουν τα ματάκια τους, ακόμα κι αν μένεις σε μια ερημική βραχονησίδα. Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί να συζητάς την προσωπική ζωή πέντε αγνώστων, όταν μέσω του facebook και των υπολοίπων site κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να μάθεις και να συζητήσεις τα πάντα γα τη ζωή των γνωστών σου. Επιπρόσθετα, έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά ριάλιτι προγράμματα, που πλέον η αρχική δίψα για τέτοιου είδους κουτσομπολιό έχει άρδην αρχίσει να σβήνει. Ούτε οι γονείς δε δίνουν βάση πλέον, προτιμώντας να μην κάνουν πολύ κακό για το τίποτα για κάποιους που ξύνονται όλο το εικοσιτετράωρο σε μια μακρινή μονοκατοικία. Άλλωστε ποιος βλέπει πια τηλεόραση όταν μπορεί να δει όποια ταινία η σειρά τραβάει η όρεξη του κάνοντας δυο κλικ στο ποντίκι του; Και τα νούμερα που μας σερβίρουν η (Κ)Α ΓΚΕ ΜΠΕ και οι λοιποί μην τα τρώτε άχαφτα. Αρχή είναι ακόμα, λίγο η περιέργεια, λίγο που δεν μπήκαμε καλά καλά σε κανονικούς ρυθμούς – κι άρα έχουμε άπλετο χρόνο να παρακολουθήσουμε ο,τιδήποτε μας σερβίρεται, σε κάνα δυο μηνάκια οι γερμανοί του alpha θα το φυσάνε και δε θα κρυώνει το άπατο που θα πιάσει το πρόγραμμα…
***
Κατόπιν προτροπής ενός φίλου να αναφερθώ και σε κάτι που ξέχασα στο προηγούμενο κείμενο: Έγραφα πριν δυο βδομάδες για τους Placebo και τα δικαιολογημένα μπουκάλια που φάγανε στη συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη, δεν έγραψα τίποτα όμως για την εμφάνιση του Ozzy στο Terra Vibe στις 25 του περασμένου μήνα. Γιατί τα αναφέρω μαζί; Γιατί ο κος Osbourne παρότι στα εξήντα-ένα του έκανε μια αξιοσημείωτη, φιλότιμη προσπάθεια να ψυχαγωγήσει το κοινό της συναυλιακής ( μικρής, για τέτοια ονόματα) σκηνής του Terra Vibe για παραπάνω από δύο ώρες και πιστεύω πως όλοι έφυγαν ικανοποιημένοι για το πώς διάλεξαν να ξοδέψουν το πενηντάρικό τους. Εντάξει, ξέρω πως πολλοί δεν τον γουστάρουν τον Ozzy γιατί είναι λίγο τσαρλατάνος, έτρωγε πουλιά στη σκηνή, έκανε την οικογένειά του τηλεοπτικό πρόγραμμα κλπ κλπ, αλλά δεν παύει να είναι αυτός που είναι, έστω κι αν έπρεπε να περιμένουμε καμιά 20αριά χρόνια για να πει καινούριο τραγούδι της προκοπής. Κι όμως ήρθε, τραγούδησε, τα έδωσε όλα, κι έφυγε χειροκροτούμενος. Ζητάμε πολλά απ’ τους «καινούριους» που θέλουμε να βγάζουν κάτι απ’ το μεράκι των «παλιών»;
Κος Γουρούνης
Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά προς τι η έκπληξη που ανέφερα στην αρχή; Όπως άρχισα να γράφω, ο κόσμος δεν είναι πια ίδιος. Αυτός πριν από εννιά χρόνια φυσικά και δεν ήταν μεσαιωνικός, αλλά σε μια σύγκριση head to head με τον σημερινό σίγουρα βρισκόταν αρκετά βήματα πίσω. Βλέπετε, το πρώτο Big Brother έδωσε την ευκαιρία σε χιλιάδες ανθρώπους να κοιτάξουν τη ζωή μιας ντουζίνας άλλων από την κλειδαρότρυπα, κάτι που για τη συντριπτική πλειοψηφία είναι τουλάχιστον δελεαστικό. Η υστεροφημία που συνόδευε το πρόγραμμα έκανε πολλούς γονείς να απαγορεύσουν στα παιδιά τους την παρακολούθησή του, ενώ ακόμα και σαν τηλεοπτικό κοινωνικό φαινόμενο ο εγκλεισμός μιας ομάδας ανθρώπων, διαφορετικού κοινωνικού υπόβαθρου και χαρακτήρα, σε ένα κλειδαμπαρωμένο σπίτι ήταν κάτι πρωτότυπο. Τα χρόνια όμως πέρασαν και μαζί τους έφεραν την επανάσταση του internet, που ναι μεν ζούσε και βασίλευε το 2001, όχι όμως με τον πλουραλισμό του σήμερα κι όχι με τη σημερινή πληθυσμιακή κάλυψη: γιατί π.χ. να αναρωτιέσαι τι κάνει το ζευγάρι που είναι talk of the town όταν κλείνουν οι κάμερες στο σπίτι του μεγάλου αδερφού, όταν μπορείς να δεις στο διαδίκτυο εκατομμύρια άλλα ζευγάρια που δεν είναι τόσο μυστικοπαθή να βγάζουν τα ματάκια τους, ακόμα κι αν μένεις σε μια ερημική βραχονησίδα. Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί να συζητάς την προσωπική ζωή πέντε αγνώστων, όταν μέσω του facebook και των υπολοίπων site κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να μάθεις και να συζητήσεις τα πάντα γα τη ζωή των γνωστών σου. Επιπρόσθετα, έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά ριάλιτι προγράμματα, που πλέον η αρχική δίψα για τέτοιου είδους κουτσομπολιό έχει άρδην αρχίσει να σβήνει. Ούτε οι γονείς δε δίνουν βάση πλέον, προτιμώντας να μην κάνουν πολύ κακό για το τίποτα για κάποιους που ξύνονται όλο το εικοσιτετράωρο σε μια μακρινή μονοκατοικία. Άλλωστε ποιος βλέπει πια τηλεόραση όταν μπορεί να δει όποια ταινία η σειρά τραβάει η όρεξη του κάνοντας δυο κλικ στο ποντίκι του; Και τα νούμερα που μας σερβίρουν η (Κ)Α ΓΚΕ ΜΠΕ και οι λοιποί μην τα τρώτε άχαφτα. Αρχή είναι ακόμα, λίγο η περιέργεια, λίγο που δεν μπήκαμε καλά καλά σε κανονικούς ρυθμούς – κι άρα έχουμε άπλετο χρόνο να παρακολουθήσουμε ο,τιδήποτε μας σερβίρεται, σε κάνα δυο μηνάκια οι γερμανοί του alpha θα το φυσάνε και δε θα κρυώνει το άπατο που θα πιάσει το πρόγραμμα…
***
Κατόπιν προτροπής ενός φίλου να αναφερθώ και σε κάτι που ξέχασα στο προηγούμενο κείμενο: Έγραφα πριν δυο βδομάδες για τους Placebo και τα δικαιολογημένα μπουκάλια που φάγανε στη συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη, δεν έγραψα τίποτα όμως για την εμφάνιση του Ozzy στο Terra Vibe στις 25 του περασμένου μήνα. Γιατί τα αναφέρω μαζί; Γιατί ο κος Osbourne παρότι στα εξήντα-ένα του έκανε μια αξιοσημείωτη, φιλότιμη προσπάθεια να ψυχαγωγήσει το κοινό της συναυλιακής ( μικρής, για τέτοια ονόματα) σκηνής του Terra Vibe για παραπάνω από δύο ώρες και πιστεύω πως όλοι έφυγαν ικανοποιημένοι για το πώς διάλεξαν να ξοδέψουν το πενηντάρικό τους. Εντάξει, ξέρω πως πολλοί δεν τον γουστάρουν τον Ozzy γιατί είναι λίγο τσαρλατάνος, έτρωγε πουλιά στη σκηνή, έκανε την οικογένειά του τηλεοπτικό πρόγραμμα κλπ κλπ, αλλά δεν παύει να είναι αυτός που είναι, έστω κι αν έπρεπε να περιμένουμε καμιά 20αριά χρόνια για να πει καινούριο τραγούδι της προκοπής. Κι όμως ήρθε, τραγούδησε, τα έδωσε όλα, κι έφυγε χειροκροτούμενος. Ζητάμε πολλά απ’ τους «καινούριους» που θέλουμε να βγάζουν κάτι απ’ το μεράκι των «παλιών»;
Κος Γουρούνης
Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010
Elected!
Σκεφτόμουνα να μην ξαναγράψω για τις εκλογές, με την ελπίδα ότι κι αυτές είναι σαν τα βουντού: αν δεν πιστεύεις σ’ αυτές δεν πρόκειται να πάθεις κακό. Τι να γράψω, τι να γράψω, ανοίγω την τηλεόραση να δω τι απασχολεί την ελληνική κοινωνία για να κάνω μια προσπάθεια να γράψω κι εγώ πάνω σ’ αυτό καμιά μαλακία. Κι εκεί ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο αντιμέτωπος με το εξής δίλλημα: εκλογές ή Big Brother. Γι αυτό φάτε τώρα στη μούρη εκλογές και να λέτε κι ευχαριστώ.
***
Δημοτικές εκλογές λοιπόν, και παρακολουθώντας όλους αυτούς τους υποψηφίους να πουλάνε την πραμάτεια τους στα τηλεοπτικά παράθυρα καταλαβαίνει κανείς αρκετά. Πρώτον, ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα αυτές οι υποψηφιότητες είναι κάτι σαν το αγροτικό των γιατρών. Η πλειοψηφία δηλαδή των πολιτικών πρέπει να υπερπηδήσει αυτό το...εμπόδιο στο δρόμο για μια καριέρα στη βουλή. Έτσι είναι οι καριερίστες όμως, όπου γης και πατρίς. Δε λέω, όλο και κάποιος θα βγει που θα κάνει πέντε σωστά πράγματα, όσο πιο καλός είναι όμως, τόσο πιο γρήγορα θα τον κατεβάσουν στις βουλευτικές. Δεύτερον, κι ίσως να είναι κι ιδέα μου, φέτος οι τόνοι έχουν πέσει λίγο. Ελάχιστα, αλλά αισθητά. Λίγο η κρίση – άρα και η μείωση των χρημάτων προς τσέπωμα-, λίγο η πολιτική του σχεδίου «Καλλικράτης» που είναι σαν ταινία του Lynch ( δεν ξέρεις τι θα γίνει, δεν ξέρεις πότε ακριβώς θα αρχίσει, και πάνω που αμφιβάλλεις ότι θα τελειώσει, πέφτουν οι τίτλοι ), τα κεφάλια είναι κατεβασμένα. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί οι πατριωτικές φανφάρες φθινοπωριάτικα είναι σαν τα ηρεμιστικά, με μέτρο σε κάνουν καλύτερα, χωρίς μέτρο σε στέλνουν ταξιδάκι. Τρίτον, όπως κάποτε μας το ξεκαθάρισαν ότι ο Άι Βασίλης είναι ένας παχύσαρκος κύριος που δουλεύει part-time στα εμπορικά, έτσι όλοι αυτοί πρέπει επειγόντως να κόψουν το βιολί της ανεξαρτησίας. Όταν σου δίνουν ένα καράβι λεφτά για τον προεκλογικό αγώνα απ’ το ΠΑΣΟΚ, κατεβαίνεις με το ΠΑΣΟΚ, όταν τα βάζεις απ’ την τσεπούλα σου, τότε είσαι ανεξάρτητος, αυτόφωτος, αλεξικέραυνος, όπως θες πες το. Τέταρτο και τελευταίο, όσοι κάνουν το σχεδιασμό προεκλογικών εκστρατειών πρέπει να κόψουν τις καραμελίτσες με την κρίση και τα μνημόνια. Ο κόσμος των πόλεων έχει άλλα προβλήματα που ζητάνε λύση απ’ αυτούς. Δε θέλει να ακούσει για την πολιτική του ΠΑΣΟΚ για την έξοδο απ’ την κρίση, θέλει να μάθει αν θα γίνει ο καινούριος δρόμος που περνάει μπροστά απ’ το σπίτι του. Θέλει να μάθει τι θα γίνει με το δημοτικό παρκινγκ που χτίζεται μια εικοσαετία τώρα. Τι θα γίνει με το γήπεδο που παίζουν τα παιδιά του και την ανακατασκευή του που αποφασίζεται δυο τετραετίες. Αν θα περιφραχθεί σωστά το σχολείο για να μη θρηνούμε θύματα κάθε εβδομάδα. Αν θα διατεθούν λεφτά για δημόσια έργα, τι θα γίνει με την ύδρευση, την άρδευση, τις θέσεις εργασίας στο δήμο και πολλά άλλα. Ας ασχοληθούν μ’ αυτά προς το παρόν, κι όταν με το καλό γίνουν βουλευτές και πιάσουν την καλή, ας μιλήσουν και για τα υπόλοιπα.
***
Κάποτε ήταν τα μεξικάνικα: όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί που σέβονταν τον εαυτό τους είχαν μια Μαρία, μια Λάουρα, μια Πωλίνα, και πάει λέγοντας. Εν συνεχεία έγινε μια στροφή στα κουτσομπολίστικα. Προχωρώντας στο χρόνο παρατηρήθηκε η άνθηση κάθε είδους ριάλιτι, από ριάλιτι μουσικών ταλαίπωρων ταλέντων μέχρι και ζευγαρώματος αγροτών. Και φτάνουμε στο σήμερα που, αν έχουμε το Θεό μας, ανοίγουμε τους τηλεοπτικούς μας δέκτες και βλέπουμε παντού μάγειρες. Κοντούς, ψηλούς, γεμάτους, λεπτούς, αρσενικούς, θηλυκούς, ό,τι τραβάει η όρεξη σας. Σατανικό σχέδιο μου μυρίζεται: Τώρα που όλοι εμείς οι απλοί πολίτες τρώμε σκατά, δε χορταίνουμε και μόνο στη ιδέα ότι στον τηλεοπτικό μας δέκτη κάποιος μαγειρεύει σολομό εστραγκόν με γαρνιτούρα κους κους μαριναρισμένο με σος πορτοκαλιού;
***
Δεν κάνει που δεν κάνει τίποτα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, η Κυβέρνηση πρέπει τουλάχιστον να βρει έναν τρόπο να συντονίζει τις απεργίες. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι υπεύθυνοι έχουν καταλήξει σε ένα σύστημα κλήρωσης, όπου τα ενδιαφερόμενα για απεργία συνδικαλιστικά όργανα θα πρέπει να διαλέγουν από ένα νούμερο, κι όποιο βγαίνει απ’ την κληρωτίδα, απεργεί. Φήμες μιλούν και για την καθιέρωση του συστήματος με τα χαρτάκια που χρησιμοποιούν οι τράπεζες αλλά τίποτα δεν επιβεβαιώνεται επισήμως…
Κος Γουρούνης
***
Δημοτικές εκλογές λοιπόν, και παρακολουθώντας όλους αυτούς τους υποψηφίους να πουλάνε την πραμάτεια τους στα τηλεοπτικά παράθυρα καταλαβαίνει κανείς αρκετά. Πρώτον, ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα αυτές οι υποψηφιότητες είναι κάτι σαν το αγροτικό των γιατρών. Η πλειοψηφία δηλαδή των πολιτικών πρέπει να υπερπηδήσει αυτό το...εμπόδιο στο δρόμο για μια καριέρα στη βουλή. Έτσι είναι οι καριερίστες όμως, όπου γης και πατρίς. Δε λέω, όλο και κάποιος θα βγει που θα κάνει πέντε σωστά πράγματα, όσο πιο καλός είναι όμως, τόσο πιο γρήγορα θα τον κατεβάσουν στις βουλευτικές. Δεύτερον, κι ίσως να είναι κι ιδέα μου, φέτος οι τόνοι έχουν πέσει λίγο. Ελάχιστα, αλλά αισθητά. Λίγο η κρίση – άρα και η μείωση των χρημάτων προς τσέπωμα-, λίγο η πολιτική του σχεδίου «Καλλικράτης» που είναι σαν ταινία του Lynch ( δεν ξέρεις τι θα γίνει, δεν ξέρεις πότε ακριβώς θα αρχίσει, και πάνω που αμφιβάλλεις ότι θα τελειώσει, πέφτουν οι τίτλοι ), τα κεφάλια είναι κατεβασμένα. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί οι πατριωτικές φανφάρες φθινοπωριάτικα είναι σαν τα ηρεμιστικά, με μέτρο σε κάνουν καλύτερα, χωρίς μέτρο σε στέλνουν ταξιδάκι. Τρίτον, όπως κάποτε μας το ξεκαθάρισαν ότι ο Άι Βασίλης είναι ένας παχύσαρκος κύριος που δουλεύει part-time στα εμπορικά, έτσι όλοι αυτοί πρέπει επειγόντως να κόψουν το βιολί της ανεξαρτησίας. Όταν σου δίνουν ένα καράβι λεφτά για τον προεκλογικό αγώνα απ’ το ΠΑΣΟΚ, κατεβαίνεις με το ΠΑΣΟΚ, όταν τα βάζεις απ’ την τσεπούλα σου, τότε είσαι ανεξάρτητος, αυτόφωτος, αλεξικέραυνος, όπως θες πες το. Τέταρτο και τελευταίο, όσοι κάνουν το σχεδιασμό προεκλογικών εκστρατειών πρέπει να κόψουν τις καραμελίτσες με την κρίση και τα μνημόνια. Ο κόσμος των πόλεων έχει άλλα προβλήματα που ζητάνε λύση απ’ αυτούς. Δε θέλει να ακούσει για την πολιτική του ΠΑΣΟΚ για την έξοδο απ’ την κρίση, θέλει να μάθει αν θα γίνει ο καινούριος δρόμος που περνάει μπροστά απ’ το σπίτι του. Θέλει να μάθει τι θα γίνει με το δημοτικό παρκινγκ που χτίζεται μια εικοσαετία τώρα. Τι θα γίνει με το γήπεδο που παίζουν τα παιδιά του και την ανακατασκευή του που αποφασίζεται δυο τετραετίες. Αν θα περιφραχθεί σωστά το σχολείο για να μη θρηνούμε θύματα κάθε εβδομάδα. Αν θα διατεθούν λεφτά για δημόσια έργα, τι θα γίνει με την ύδρευση, την άρδευση, τις θέσεις εργασίας στο δήμο και πολλά άλλα. Ας ασχοληθούν μ’ αυτά προς το παρόν, κι όταν με το καλό γίνουν βουλευτές και πιάσουν την καλή, ας μιλήσουν και για τα υπόλοιπα.
***
Κάποτε ήταν τα μεξικάνικα: όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί που σέβονταν τον εαυτό τους είχαν μια Μαρία, μια Λάουρα, μια Πωλίνα, και πάει λέγοντας. Εν συνεχεία έγινε μια στροφή στα κουτσομπολίστικα. Προχωρώντας στο χρόνο παρατηρήθηκε η άνθηση κάθε είδους ριάλιτι, από ριάλιτι μουσικών ταλαίπωρων ταλέντων μέχρι και ζευγαρώματος αγροτών. Και φτάνουμε στο σήμερα που, αν έχουμε το Θεό μας, ανοίγουμε τους τηλεοπτικούς μας δέκτες και βλέπουμε παντού μάγειρες. Κοντούς, ψηλούς, γεμάτους, λεπτούς, αρσενικούς, θηλυκούς, ό,τι τραβάει η όρεξη σας. Σατανικό σχέδιο μου μυρίζεται: Τώρα που όλοι εμείς οι απλοί πολίτες τρώμε σκατά, δε χορταίνουμε και μόνο στη ιδέα ότι στον τηλεοπτικό μας δέκτη κάποιος μαγειρεύει σολομό εστραγκόν με γαρνιτούρα κους κους μαριναρισμένο με σος πορτοκαλιού;
***
Δεν κάνει που δεν κάνει τίποτα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, η Κυβέρνηση πρέπει τουλάχιστον να βρει έναν τρόπο να συντονίζει τις απεργίες. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι υπεύθυνοι έχουν καταλήξει σε ένα σύστημα κλήρωσης, όπου τα ενδιαφερόμενα για απεργία συνδικαλιστικά όργανα θα πρέπει να διαλέγουν από ένα νούμερο, κι όποιο βγαίνει απ’ την κληρωτίδα, απεργεί. Φήμες μιλούν και για την καθιέρωση του συστήματος με τα χαρτάκια που χρησιμοποιούν οι τράπεζες αλλά τίποτα δεν επιβεβαιώνεται επισήμως…
Κος Γουρούνης
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
Pig, Pig World
Τι συμβαίνει όταν το χαρτοκιβώτιό μας γεμίζει άχρηστα γαλάζια ή πράσινα χαρτάκια, όταν περπατάς στο κέντρο του δρόμου και σε πλησιάζουν χαμογελαστοί άνθρωποι με φυλλάδια κι όταν δίπλα στις γιγαντοαφίσες των τραγουδιστών που εμφανίζονται στα τοπικά νυχτερινά κέντρα προστίθενται κι άλλες, στην πλειοψηφία τους κουστουμαρισμένων μεσήλικων; Ναι, σωστά μαντέψατε, πλησιάζουν εκλογές. Και τι εκλογές, οι πρώτες δημοτικές εκλογές στις οποίες δε θα ψηφιστούν νομάρχες, καθώς ο θεσμός της νομαρχίας καταργείται και στη θέση των υποψηφίων νομαρχών κάνουν την εμφάνισή τους οι περιφερειάρχες. Όποιος θέλει να ψαχτεί περισσότερο στο τι αλλάζει και τι όχι ας πατήσει εδώ ( δίνουμε ένα σκασμό λεφτά για την ΕΡΤ, και να που πέρα απ'το Champions League χρησίμεψε και κάπου αλλού ).
Ειρήσθω εν παρόδω, οι εκλογές στην Ελλάδα, όπως το βλέπω εγώ, έχουν δυο πρόσωπα: Το σοβαρό κι ένα άλλο, πιο αστείο. Το σοβαρό πρόσωπο των εκλογών είναι εκείνο που μιλάει για ευθύνες του λαού και για τη δύναμη της ψήφου του, για τις δραματικές αλλαγές που φέρνουν τα νέα πολιτικά πρόσωπα και για τον αέρα ανανέωσης του αύριο. Το ίδιο πρόσωπο είναι αυτό που επιβάλλει την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, αλλά κι αυτό που φροντίζει να ενημερώνει τους πολίτες για το τι μέλλει γενέσθαι αρκετές ώρες πριν, μέσω των περίφημων πλέον exit polls. Ωραία όλα αυτά, κανένας δε διαφωνεί, οι εκλογές και το αναφαίρετο δικαίωμα ψήφου μας είναι η μοναδική μορφή εξουσίας του λαού κι όλοι πρέπει να ψηφίζουν, αλλά για να ακούγεται που και που και του στραβού το δίκιο, τόσα χρόνια και τόσες εκλογές πέρασαν κι οι αλλαγές παρέα με τον αέρα της ανανέωσης μας έχουν στο ‘περίμενε’ ακόμα. Οπότε κι αποχή θα έχουμε, και κόσμο που δεν του καίγεται καρφί, και κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γιατί ο καθένας με την απελπισία του κάνει ό,τι γουστάρει.
Το δεύτερο και πιο χαλαρό πρόσωπο των εκλογών έγκειται στο ότι ο έλληνας έχει πλέον πάρει χαμπάρι ότι η επόμενη μέρα θα είναι η ίδια και βλέπει τις εκλογές σα διασκέδαση. Έχει την ευκαιρία να γυρίσει στο χωριό του και να φάει το φαί της μάνας του, να βρεθεί με τα φιλαράκια του απ’ το σχολείο και να πιουν ένα καφέ ή ένα τσιπουράκι μετά την ψήφο, να χαζέψει λίγο τους παππούδες να πλακώνονται για τα πολιτικά, να βρεθεί τέλος πάντων με τους δικούς του μια-δυο μέρες παραπάνω. Και όσο περνάει ο καιρός και ζω κι εγώ ο ίδιος περισσότερες εκλογές, αρχίζω να πιστεύω πως τα παραπάνω τον έλληνα τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ’ την ίδια την ψήφο και το ποιος εν τέλει θα βάλει το δάχτυλο στην τσανάκα με το μέλι. Να πας να ψηφίσεις, θα βγει πάλι κάποιος απατεώνας που θα σε κοροϊδεύει και θα στα τρώει. Να μην πας, θα έχεις να λες πως μια ευκαιρία έχουμε κι εμείς να αλλάξουμε κάτι κι εσύ την πέταξες. Αυτή η δημοκρατία όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πολύ δύσκολο πράμα…
***
Συζητούσα με τον κολλητό μου πρόσφατα για το τι σκέφτομαι όταν βλέπω το χάλι με τα σκουπίδια στην πόλη μας. Αυτό που του απάντησα ήταν ότι όταν κοιτώ κάτω απ’ το μπαλκόνι μου και βλέπω τους δρόμους γεμάτους σκουπίδια δε σκέφτομαι τους σκουπιδιάρηδες που δε δουλεύουν ή το κράτος που τους πληρώνει μισό κομμάτι ψωμί για τη δουλειά που κάνουν. Στο μυαλό μου έρχεται η υποκρισία. Γιατί, άντε, το ότι δε μαζεύει κανένας τα σκουπίδια των κάδων δεν είναι δική μας δουλειά, όλα τα άλλα; Όλοι εξαγριωθήκαμε με τη βρωμιά της BP στον κόλπο του Μεξικού, ωστόσο όλων μας είναι δύσκολο να περιμένουμε να πετάξουμε τα διαφημιστικά στον πλησιέστερο κάδο κι όχι στο δρόμο. ‘Είναι κρίμα’ και ‘να βοηθήσουμε όπως μπορούμε’ τα κοάλα, τα καγκουρό και την τίγρη της Βεγγάλης που σιγά σιγά μας αφήνουν χρόνους, τους σκύλους των γειτόνων που γαυγίζουν όμως θα τους βάλουμε φόλα να μάθουν. Μαζεύουμε κάθε βδομάδα τα πλαστικά και τα γυαλιά για να τα ανακυκλώσουμε, πρέπει όμως να χρησιμοποιούμε τουλάχιστον 20 χαρτοπετσέτες μετά το φαγητό. Διαδηλώνουμε για τις τιμές του πετρελαίου, έχουμε και 2 αυτοκίνητα να αράζουν δίπλα σε ένα παπί στο σπίτι. Φωνάζουμε δικαιολογημένα που οι Σκοπιανοί στεγνώνουν κυριολεκτικά τον Αξιό με μια ντουζίνα παράνομα φράγματα, αλλά μας είναι δύσκολο να κλείνουμε τη βρύση όταν ξυριζόμαστε. Εμ, δε γίνεται έτσι δουλειά, ακόμα και σκλάβους να τους κάνουν τους υπαλλήλους για τα σκουπίδια.
***
Για το τέλος άφησα μια παρατήρηση που θέλω να πιστεύω πως έχουμε κάνει όλοι το τελευταίο διάστημα, αλλιώς θα αρχίσω να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία: Καλά, έχουν τελειώσει οι ιδέες όλων των σεναριογράφων της οικουμένης και το μόνο που τους έρχεται στο μυαλό είναι οι βρικόλακες; Και πόσο τέλος πάντων να πουλήσει κι αυτή η ιδέα; Δεν μπορώ άλλο, έχει αρχίσει να με ενοχλεί το φως του ήλιου, νομίζω πως μεγαλώνουν οι κυνόδοντές μου, στο video club με κοιτάζουν πλέον περίεργα γιατί αν δω ταινία με βαμπίρ ουρλιάζω. ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ!!!
Κος Γουρούνης
Ειρήσθω εν παρόδω, οι εκλογές στην Ελλάδα, όπως το βλέπω εγώ, έχουν δυο πρόσωπα: Το σοβαρό κι ένα άλλο, πιο αστείο. Το σοβαρό πρόσωπο των εκλογών είναι εκείνο που μιλάει για ευθύνες του λαού και για τη δύναμη της ψήφου του, για τις δραματικές αλλαγές που φέρνουν τα νέα πολιτικά πρόσωπα και για τον αέρα ανανέωσης του αύριο. Το ίδιο πρόσωπο είναι αυτό που επιβάλλει την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, αλλά κι αυτό που φροντίζει να ενημερώνει τους πολίτες για το τι μέλλει γενέσθαι αρκετές ώρες πριν, μέσω των περίφημων πλέον exit polls. Ωραία όλα αυτά, κανένας δε διαφωνεί, οι εκλογές και το αναφαίρετο δικαίωμα ψήφου μας είναι η μοναδική μορφή εξουσίας του λαού κι όλοι πρέπει να ψηφίζουν, αλλά για να ακούγεται που και που και του στραβού το δίκιο, τόσα χρόνια και τόσες εκλογές πέρασαν κι οι αλλαγές παρέα με τον αέρα της ανανέωσης μας έχουν στο ‘περίμενε’ ακόμα. Οπότε κι αποχή θα έχουμε, και κόσμο που δεν του καίγεται καρφί, και κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γιατί ο καθένας με την απελπισία του κάνει ό,τι γουστάρει.
Το δεύτερο και πιο χαλαρό πρόσωπο των εκλογών έγκειται στο ότι ο έλληνας έχει πλέον πάρει χαμπάρι ότι η επόμενη μέρα θα είναι η ίδια και βλέπει τις εκλογές σα διασκέδαση. Έχει την ευκαιρία να γυρίσει στο χωριό του και να φάει το φαί της μάνας του, να βρεθεί με τα φιλαράκια του απ’ το σχολείο και να πιουν ένα καφέ ή ένα τσιπουράκι μετά την ψήφο, να χαζέψει λίγο τους παππούδες να πλακώνονται για τα πολιτικά, να βρεθεί τέλος πάντων με τους δικούς του μια-δυο μέρες παραπάνω. Και όσο περνάει ο καιρός και ζω κι εγώ ο ίδιος περισσότερες εκλογές, αρχίζω να πιστεύω πως τα παραπάνω τον έλληνα τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ’ την ίδια την ψήφο και το ποιος εν τέλει θα βάλει το δάχτυλο στην τσανάκα με το μέλι. Να πας να ψηφίσεις, θα βγει πάλι κάποιος απατεώνας που θα σε κοροϊδεύει και θα στα τρώει. Να μην πας, θα έχεις να λες πως μια ευκαιρία έχουμε κι εμείς να αλλάξουμε κάτι κι εσύ την πέταξες. Αυτή η δημοκρατία όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πολύ δύσκολο πράμα…
***
Συζητούσα με τον κολλητό μου πρόσφατα για το τι σκέφτομαι όταν βλέπω το χάλι με τα σκουπίδια στην πόλη μας. Αυτό που του απάντησα ήταν ότι όταν κοιτώ κάτω απ’ το μπαλκόνι μου και βλέπω τους δρόμους γεμάτους σκουπίδια δε σκέφτομαι τους σκουπιδιάρηδες που δε δουλεύουν ή το κράτος που τους πληρώνει μισό κομμάτι ψωμί για τη δουλειά που κάνουν. Στο μυαλό μου έρχεται η υποκρισία. Γιατί, άντε, το ότι δε μαζεύει κανένας τα σκουπίδια των κάδων δεν είναι δική μας δουλειά, όλα τα άλλα; Όλοι εξαγριωθήκαμε με τη βρωμιά της BP στον κόλπο του Μεξικού, ωστόσο όλων μας είναι δύσκολο να περιμένουμε να πετάξουμε τα διαφημιστικά στον πλησιέστερο κάδο κι όχι στο δρόμο. ‘Είναι κρίμα’ και ‘να βοηθήσουμε όπως μπορούμε’ τα κοάλα, τα καγκουρό και την τίγρη της Βεγγάλης που σιγά σιγά μας αφήνουν χρόνους, τους σκύλους των γειτόνων που γαυγίζουν όμως θα τους βάλουμε φόλα να μάθουν. Μαζεύουμε κάθε βδομάδα τα πλαστικά και τα γυαλιά για να τα ανακυκλώσουμε, πρέπει όμως να χρησιμοποιούμε τουλάχιστον 20 χαρτοπετσέτες μετά το φαγητό. Διαδηλώνουμε για τις τιμές του πετρελαίου, έχουμε και 2 αυτοκίνητα να αράζουν δίπλα σε ένα παπί στο σπίτι. Φωνάζουμε δικαιολογημένα που οι Σκοπιανοί στεγνώνουν κυριολεκτικά τον Αξιό με μια ντουζίνα παράνομα φράγματα, αλλά μας είναι δύσκολο να κλείνουμε τη βρύση όταν ξυριζόμαστε. Εμ, δε γίνεται έτσι δουλειά, ακόμα και σκλάβους να τους κάνουν τους υπαλλήλους για τα σκουπίδια.
***
Για το τέλος άφησα μια παρατήρηση που θέλω να πιστεύω πως έχουμε κάνει όλοι το τελευταίο διάστημα, αλλιώς θα αρχίσω να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία: Καλά, έχουν τελειώσει οι ιδέες όλων των σεναριογράφων της οικουμένης και το μόνο που τους έρχεται στο μυαλό είναι οι βρικόλακες; Και πόσο τέλος πάντων να πουλήσει κι αυτή η ιδέα; Δεν μπορώ άλλο, έχει αρχίσει να με ενοχλεί το φως του ήλιου, νομίζω πως μεγαλώνουν οι κυνόδοντές μου, στο video club με κοιτάζουν πλέον περίεργα γιατί αν δω ταινία με βαμπίρ ουρλιάζω. ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ!!!
Κος Γουρούνης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
