Σκεφτόμουνα να μην ξαναγράψω για τις εκλογές, με την ελπίδα ότι κι αυτές είναι σαν τα βουντού: αν δεν πιστεύεις σ’ αυτές δεν πρόκειται να πάθεις κακό. Τι να γράψω, τι να γράψω, ανοίγω την τηλεόραση να δω τι απασχολεί την ελληνική κοινωνία για να κάνω μια προσπάθεια να γράψω κι εγώ πάνω σ’ αυτό καμιά μαλακία. Κι εκεί ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο αντιμέτωπος με το εξής δίλλημα: εκλογές ή Big Brother. Γι αυτό φάτε τώρα στη μούρη εκλογές και να λέτε κι ευχαριστώ.
***
Δημοτικές εκλογές λοιπόν, και παρακολουθώντας όλους αυτούς τους υποψηφίους να πουλάνε την πραμάτεια τους στα τηλεοπτικά παράθυρα καταλαβαίνει κανείς αρκετά. Πρώτον, ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα αυτές οι υποψηφιότητες είναι κάτι σαν το αγροτικό των γιατρών. Η πλειοψηφία δηλαδή των πολιτικών πρέπει να υπερπηδήσει αυτό το...εμπόδιο στο δρόμο για μια καριέρα στη βουλή. Έτσι είναι οι καριερίστες όμως, όπου γης και πατρίς. Δε λέω, όλο και κάποιος θα βγει που θα κάνει πέντε σωστά πράγματα, όσο πιο καλός είναι όμως, τόσο πιο γρήγορα θα τον κατεβάσουν στις βουλευτικές. Δεύτερον, κι ίσως να είναι κι ιδέα μου, φέτος οι τόνοι έχουν πέσει λίγο. Ελάχιστα, αλλά αισθητά. Λίγο η κρίση – άρα και η μείωση των χρημάτων προς τσέπωμα-, λίγο η πολιτική του σχεδίου «Καλλικράτης» που είναι σαν ταινία του Lynch ( δεν ξέρεις τι θα γίνει, δεν ξέρεις πότε ακριβώς θα αρχίσει, και πάνω που αμφιβάλλεις ότι θα τελειώσει, πέφτουν οι τίτλοι ), τα κεφάλια είναι κατεβασμένα. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί οι πατριωτικές φανφάρες φθινοπωριάτικα είναι σαν τα ηρεμιστικά, με μέτρο σε κάνουν καλύτερα, χωρίς μέτρο σε στέλνουν ταξιδάκι. Τρίτον, όπως κάποτε μας το ξεκαθάρισαν ότι ο Άι Βασίλης είναι ένας παχύσαρκος κύριος που δουλεύει part-time στα εμπορικά, έτσι όλοι αυτοί πρέπει επειγόντως να κόψουν το βιολί της ανεξαρτησίας. Όταν σου δίνουν ένα καράβι λεφτά για τον προεκλογικό αγώνα απ’ το ΠΑΣΟΚ, κατεβαίνεις με το ΠΑΣΟΚ, όταν τα βάζεις απ’ την τσεπούλα σου, τότε είσαι ανεξάρτητος, αυτόφωτος, αλεξικέραυνος, όπως θες πες το. Τέταρτο και τελευταίο, όσοι κάνουν το σχεδιασμό προεκλογικών εκστρατειών πρέπει να κόψουν τις καραμελίτσες με την κρίση και τα μνημόνια. Ο κόσμος των πόλεων έχει άλλα προβλήματα που ζητάνε λύση απ’ αυτούς. Δε θέλει να ακούσει για την πολιτική του ΠΑΣΟΚ για την έξοδο απ’ την κρίση, θέλει να μάθει αν θα γίνει ο καινούριος δρόμος που περνάει μπροστά απ’ το σπίτι του. Θέλει να μάθει τι θα γίνει με το δημοτικό παρκινγκ που χτίζεται μια εικοσαετία τώρα. Τι θα γίνει με το γήπεδο που παίζουν τα παιδιά του και την ανακατασκευή του που αποφασίζεται δυο τετραετίες. Αν θα περιφραχθεί σωστά το σχολείο για να μη θρηνούμε θύματα κάθε εβδομάδα. Αν θα διατεθούν λεφτά για δημόσια έργα, τι θα γίνει με την ύδρευση, την άρδευση, τις θέσεις εργασίας στο δήμο και πολλά άλλα. Ας ασχοληθούν μ’ αυτά προς το παρόν, κι όταν με το καλό γίνουν βουλευτές και πιάσουν την καλή, ας μιλήσουν και για τα υπόλοιπα.
***
Κάποτε ήταν τα μεξικάνικα: όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί που σέβονταν τον εαυτό τους είχαν μια Μαρία, μια Λάουρα, μια Πωλίνα, και πάει λέγοντας. Εν συνεχεία έγινε μια στροφή στα κουτσομπολίστικα. Προχωρώντας στο χρόνο παρατηρήθηκε η άνθηση κάθε είδους ριάλιτι, από ριάλιτι μουσικών ταλαίπωρων ταλέντων μέχρι και ζευγαρώματος αγροτών. Και φτάνουμε στο σήμερα που, αν έχουμε το Θεό μας, ανοίγουμε τους τηλεοπτικούς μας δέκτες και βλέπουμε παντού μάγειρες. Κοντούς, ψηλούς, γεμάτους, λεπτούς, αρσενικούς, θηλυκούς, ό,τι τραβάει η όρεξη σας. Σατανικό σχέδιο μου μυρίζεται: Τώρα που όλοι εμείς οι απλοί πολίτες τρώμε σκατά, δε χορταίνουμε και μόνο στη ιδέα ότι στον τηλεοπτικό μας δέκτη κάποιος μαγειρεύει σολομό εστραγκόν με γαρνιτούρα κους κους μαριναρισμένο με σος πορτοκαλιού;
***
Δεν κάνει που δεν κάνει τίποτα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, η Κυβέρνηση πρέπει τουλάχιστον να βρει έναν τρόπο να συντονίζει τις απεργίες. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι υπεύθυνοι έχουν καταλήξει σε ένα σύστημα κλήρωσης, όπου τα ενδιαφερόμενα για απεργία συνδικαλιστικά όργανα θα πρέπει να διαλέγουν από ένα νούμερο, κι όποιο βγαίνει απ’ την κληρωτίδα, απεργεί. Φήμες μιλούν και για την καθιέρωση του συστήματος με τα χαρτάκια που χρησιμοποιούν οι τράπεζες αλλά τίποτα δεν επιβεβαιώνεται επισήμως…
Κος Γουρούνης
Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
Pig, Pig World
Τι συμβαίνει όταν το χαρτοκιβώτιό μας γεμίζει άχρηστα γαλάζια ή πράσινα χαρτάκια, όταν περπατάς στο κέντρο του δρόμου και σε πλησιάζουν χαμογελαστοί άνθρωποι με φυλλάδια κι όταν δίπλα στις γιγαντοαφίσες των τραγουδιστών που εμφανίζονται στα τοπικά νυχτερινά κέντρα προστίθενται κι άλλες, στην πλειοψηφία τους κουστουμαρισμένων μεσήλικων; Ναι, σωστά μαντέψατε, πλησιάζουν εκλογές. Και τι εκλογές, οι πρώτες δημοτικές εκλογές στις οποίες δε θα ψηφιστούν νομάρχες, καθώς ο θεσμός της νομαρχίας καταργείται και στη θέση των υποψηφίων νομαρχών κάνουν την εμφάνισή τους οι περιφερειάρχες. Όποιος θέλει να ψαχτεί περισσότερο στο τι αλλάζει και τι όχι ας πατήσει εδώ ( δίνουμε ένα σκασμό λεφτά για την ΕΡΤ, και να που πέρα απ'το Champions League χρησίμεψε και κάπου αλλού ).
Ειρήσθω εν παρόδω, οι εκλογές στην Ελλάδα, όπως το βλέπω εγώ, έχουν δυο πρόσωπα: Το σοβαρό κι ένα άλλο, πιο αστείο. Το σοβαρό πρόσωπο των εκλογών είναι εκείνο που μιλάει για ευθύνες του λαού και για τη δύναμη της ψήφου του, για τις δραματικές αλλαγές που φέρνουν τα νέα πολιτικά πρόσωπα και για τον αέρα ανανέωσης του αύριο. Το ίδιο πρόσωπο είναι αυτό που επιβάλλει την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, αλλά κι αυτό που φροντίζει να ενημερώνει τους πολίτες για το τι μέλλει γενέσθαι αρκετές ώρες πριν, μέσω των περίφημων πλέον exit polls. Ωραία όλα αυτά, κανένας δε διαφωνεί, οι εκλογές και το αναφαίρετο δικαίωμα ψήφου μας είναι η μοναδική μορφή εξουσίας του λαού κι όλοι πρέπει να ψηφίζουν, αλλά για να ακούγεται που και που και του στραβού το δίκιο, τόσα χρόνια και τόσες εκλογές πέρασαν κι οι αλλαγές παρέα με τον αέρα της ανανέωσης μας έχουν στο ‘περίμενε’ ακόμα. Οπότε κι αποχή θα έχουμε, και κόσμο που δεν του καίγεται καρφί, και κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γιατί ο καθένας με την απελπισία του κάνει ό,τι γουστάρει.
Το δεύτερο και πιο χαλαρό πρόσωπο των εκλογών έγκειται στο ότι ο έλληνας έχει πλέον πάρει χαμπάρι ότι η επόμενη μέρα θα είναι η ίδια και βλέπει τις εκλογές σα διασκέδαση. Έχει την ευκαιρία να γυρίσει στο χωριό του και να φάει το φαί της μάνας του, να βρεθεί με τα φιλαράκια του απ’ το σχολείο και να πιουν ένα καφέ ή ένα τσιπουράκι μετά την ψήφο, να χαζέψει λίγο τους παππούδες να πλακώνονται για τα πολιτικά, να βρεθεί τέλος πάντων με τους δικούς του μια-δυο μέρες παραπάνω. Και όσο περνάει ο καιρός και ζω κι εγώ ο ίδιος περισσότερες εκλογές, αρχίζω να πιστεύω πως τα παραπάνω τον έλληνα τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ’ την ίδια την ψήφο και το ποιος εν τέλει θα βάλει το δάχτυλο στην τσανάκα με το μέλι. Να πας να ψηφίσεις, θα βγει πάλι κάποιος απατεώνας που θα σε κοροϊδεύει και θα στα τρώει. Να μην πας, θα έχεις να λες πως μια ευκαιρία έχουμε κι εμείς να αλλάξουμε κάτι κι εσύ την πέταξες. Αυτή η δημοκρατία όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πολύ δύσκολο πράμα…
***
Συζητούσα με τον κολλητό μου πρόσφατα για το τι σκέφτομαι όταν βλέπω το χάλι με τα σκουπίδια στην πόλη μας. Αυτό που του απάντησα ήταν ότι όταν κοιτώ κάτω απ’ το μπαλκόνι μου και βλέπω τους δρόμους γεμάτους σκουπίδια δε σκέφτομαι τους σκουπιδιάρηδες που δε δουλεύουν ή το κράτος που τους πληρώνει μισό κομμάτι ψωμί για τη δουλειά που κάνουν. Στο μυαλό μου έρχεται η υποκρισία. Γιατί, άντε, το ότι δε μαζεύει κανένας τα σκουπίδια των κάδων δεν είναι δική μας δουλειά, όλα τα άλλα; Όλοι εξαγριωθήκαμε με τη βρωμιά της BP στον κόλπο του Μεξικού, ωστόσο όλων μας είναι δύσκολο να περιμένουμε να πετάξουμε τα διαφημιστικά στον πλησιέστερο κάδο κι όχι στο δρόμο. ‘Είναι κρίμα’ και ‘να βοηθήσουμε όπως μπορούμε’ τα κοάλα, τα καγκουρό και την τίγρη της Βεγγάλης που σιγά σιγά μας αφήνουν χρόνους, τους σκύλους των γειτόνων που γαυγίζουν όμως θα τους βάλουμε φόλα να μάθουν. Μαζεύουμε κάθε βδομάδα τα πλαστικά και τα γυαλιά για να τα ανακυκλώσουμε, πρέπει όμως να χρησιμοποιούμε τουλάχιστον 20 χαρτοπετσέτες μετά το φαγητό. Διαδηλώνουμε για τις τιμές του πετρελαίου, έχουμε και 2 αυτοκίνητα να αράζουν δίπλα σε ένα παπί στο σπίτι. Φωνάζουμε δικαιολογημένα που οι Σκοπιανοί στεγνώνουν κυριολεκτικά τον Αξιό με μια ντουζίνα παράνομα φράγματα, αλλά μας είναι δύσκολο να κλείνουμε τη βρύση όταν ξυριζόμαστε. Εμ, δε γίνεται έτσι δουλειά, ακόμα και σκλάβους να τους κάνουν τους υπαλλήλους για τα σκουπίδια.
***
Για το τέλος άφησα μια παρατήρηση που θέλω να πιστεύω πως έχουμε κάνει όλοι το τελευταίο διάστημα, αλλιώς θα αρχίσω να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία: Καλά, έχουν τελειώσει οι ιδέες όλων των σεναριογράφων της οικουμένης και το μόνο που τους έρχεται στο μυαλό είναι οι βρικόλακες; Και πόσο τέλος πάντων να πουλήσει κι αυτή η ιδέα; Δεν μπορώ άλλο, έχει αρχίσει να με ενοχλεί το φως του ήλιου, νομίζω πως μεγαλώνουν οι κυνόδοντές μου, στο video club με κοιτάζουν πλέον περίεργα γιατί αν δω ταινία με βαμπίρ ουρλιάζω. ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ!!!
Κος Γουρούνης
Ειρήσθω εν παρόδω, οι εκλογές στην Ελλάδα, όπως το βλέπω εγώ, έχουν δυο πρόσωπα: Το σοβαρό κι ένα άλλο, πιο αστείο. Το σοβαρό πρόσωπο των εκλογών είναι εκείνο που μιλάει για ευθύνες του λαού και για τη δύναμη της ψήφου του, για τις δραματικές αλλαγές που φέρνουν τα νέα πολιτικά πρόσωπα και για τον αέρα ανανέωσης του αύριο. Το ίδιο πρόσωπο είναι αυτό που επιβάλλει την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, αλλά κι αυτό που φροντίζει να ενημερώνει τους πολίτες για το τι μέλλει γενέσθαι αρκετές ώρες πριν, μέσω των περίφημων πλέον exit polls. Ωραία όλα αυτά, κανένας δε διαφωνεί, οι εκλογές και το αναφαίρετο δικαίωμα ψήφου μας είναι η μοναδική μορφή εξουσίας του λαού κι όλοι πρέπει να ψηφίζουν, αλλά για να ακούγεται που και που και του στραβού το δίκιο, τόσα χρόνια και τόσες εκλογές πέρασαν κι οι αλλαγές παρέα με τον αέρα της ανανέωσης μας έχουν στο ‘περίμενε’ ακόμα. Οπότε κι αποχή θα έχουμε, και κόσμο που δεν του καίγεται καρφί, και κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γιατί ο καθένας με την απελπισία του κάνει ό,τι γουστάρει.
Το δεύτερο και πιο χαλαρό πρόσωπο των εκλογών έγκειται στο ότι ο έλληνας έχει πλέον πάρει χαμπάρι ότι η επόμενη μέρα θα είναι η ίδια και βλέπει τις εκλογές σα διασκέδαση. Έχει την ευκαιρία να γυρίσει στο χωριό του και να φάει το φαί της μάνας του, να βρεθεί με τα φιλαράκια του απ’ το σχολείο και να πιουν ένα καφέ ή ένα τσιπουράκι μετά την ψήφο, να χαζέψει λίγο τους παππούδες να πλακώνονται για τα πολιτικά, να βρεθεί τέλος πάντων με τους δικούς του μια-δυο μέρες παραπάνω. Και όσο περνάει ο καιρός και ζω κι εγώ ο ίδιος περισσότερες εκλογές, αρχίζω να πιστεύω πως τα παραπάνω τον έλληνα τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ’ την ίδια την ψήφο και το ποιος εν τέλει θα βάλει το δάχτυλο στην τσανάκα με το μέλι. Να πας να ψηφίσεις, θα βγει πάλι κάποιος απατεώνας που θα σε κοροϊδεύει και θα στα τρώει. Να μην πας, θα έχεις να λες πως μια ευκαιρία έχουμε κι εμείς να αλλάξουμε κάτι κι εσύ την πέταξες. Αυτή η δημοκρατία όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πολύ δύσκολο πράμα…
***
Συζητούσα με τον κολλητό μου πρόσφατα για το τι σκέφτομαι όταν βλέπω το χάλι με τα σκουπίδια στην πόλη μας. Αυτό που του απάντησα ήταν ότι όταν κοιτώ κάτω απ’ το μπαλκόνι μου και βλέπω τους δρόμους γεμάτους σκουπίδια δε σκέφτομαι τους σκουπιδιάρηδες που δε δουλεύουν ή το κράτος που τους πληρώνει μισό κομμάτι ψωμί για τη δουλειά που κάνουν. Στο μυαλό μου έρχεται η υποκρισία. Γιατί, άντε, το ότι δε μαζεύει κανένας τα σκουπίδια των κάδων δεν είναι δική μας δουλειά, όλα τα άλλα; Όλοι εξαγριωθήκαμε με τη βρωμιά της BP στον κόλπο του Μεξικού, ωστόσο όλων μας είναι δύσκολο να περιμένουμε να πετάξουμε τα διαφημιστικά στον πλησιέστερο κάδο κι όχι στο δρόμο. ‘Είναι κρίμα’ και ‘να βοηθήσουμε όπως μπορούμε’ τα κοάλα, τα καγκουρό και την τίγρη της Βεγγάλης που σιγά σιγά μας αφήνουν χρόνους, τους σκύλους των γειτόνων που γαυγίζουν όμως θα τους βάλουμε φόλα να μάθουν. Μαζεύουμε κάθε βδομάδα τα πλαστικά και τα γυαλιά για να τα ανακυκλώσουμε, πρέπει όμως να χρησιμοποιούμε τουλάχιστον 20 χαρτοπετσέτες μετά το φαγητό. Διαδηλώνουμε για τις τιμές του πετρελαίου, έχουμε και 2 αυτοκίνητα να αράζουν δίπλα σε ένα παπί στο σπίτι. Φωνάζουμε δικαιολογημένα που οι Σκοπιανοί στεγνώνουν κυριολεκτικά τον Αξιό με μια ντουζίνα παράνομα φράγματα, αλλά μας είναι δύσκολο να κλείνουμε τη βρύση όταν ξυριζόμαστε. Εμ, δε γίνεται έτσι δουλειά, ακόμα και σκλάβους να τους κάνουν τους υπαλλήλους για τα σκουπίδια.
***
Για το τέλος άφησα μια παρατήρηση που θέλω να πιστεύω πως έχουμε κάνει όλοι το τελευταίο διάστημα, αλλιώς θα αρχίσω να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία: Καλά, έχουν τελειώσει οι ιδέες όλων των σεναριογράφων της οικουμένης και το μόνο που τους έρχεται στο μυαλό είναι οι βρικόλακες; Και πόσο τέλος πάντων να πουλήσει κι αυτή η ιδέα; Δεν μπορώ άλλο, έχει αρχίσει να με ενοχλεί το φως του ήλιου, νομίζω πως μεγαλώνουν οι κυνόδοντές μου, στο video club με κοιτάζουν πλέον περίεργα γιατί αν δω ταινία με βαμπίρ ουρλιάζω. ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ!!!
Κος Γουρούνης
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010
Pigmouth Strikes Again
Κατ’ αρχάς χαίρεται και καλώς ήρθατε σε μία ακόμα σεζόν ραδιοφωνικού blogging. Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την υπομονή σας που είναι απαραίτητη για την παρακολούθηση αυτών που γράφουμε, αλλά και σε περίπτωση που αυτή εξέλειψε, σας συγχαίρουμε για την ανάρρωσή σας από τις μαζοχιστικές τάσεις που επιδείξατε με την ανοχή σας τον προηγούμενο χρόνο. Όσον αφορά το σεβαστό χρονικό διάστημα για το οποίο τα πληκτρολόγιά μας ήταν ανενεργά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βαρύ, καθημερινό, ψυχολογικό φορτίο της κρίσης και το άγχος της εξεταστικής μας κατέβαλλαν, όμως εφόσον σας έχουμε συνηθίσει στην ωμή ειλικρίνεια, θα πούμε ότι απλά βγαίναμε, πίναμε, κοιμόμαστε και βαριόμαστε. Με την αφορμή ωστόσο της πρώτης προειδοποιητικής κρούσης απ’ το αφεντικό -αυτή στην οποία σου λέει «κοίτα αν δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις…» και ΞΕΡΕΙ πως δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις ( τι να πω, έχουμε καλό αφεντικό )-, καλό είναι να μπαίνουμε σιγά σιγά στους ρυθμούς μας για να μην μας κλέψει όλη τη δόξα το ζεύγος Λιάγκα ή η καινούρια εκπομπή της Τάτι.
***
Αρχίζουμε λοιπόν από εκεί που σταματήσαμε, με το top hit ‘ελληνικό καλοκαίρι’ και μερικές παρατηρήσεις μου:
1. Οι διακοπές με το ‘πρόσωπο’ είναι σαν τα sugar-free γλυκά: αν και το ξέρεις ότι δεν αλλάζει τίποτα, είσαι πεπεισμένος ότι όλα τα άλλα έχουν πάντα καλύτερη γεύση.
2. Αν δεν το ψάξεις και πολύ, πάρεις μια τσάντα και φύγεις ίσως και να κάνεις τις καλύτερες διακοπές της ζωής σου. ΑΛΛΑ… το να έχεις μια πληροφορία παραπάνω για το που θα πας δε θα σε στείλει και στην εντατική. Αποφεύγονται έτσι δυσάρεστες εξελίξεις όπως αυτή του να έχεις πάει «διπλός» και να ανακαλύψεις πως το νησί που επισκέπτεσαι είναι το must του καλοκαιριού για τους εργένηδες. Εκτός κι αν υπάρχει αμοιβαία διάθεση για πειραματισμούς, όπου σ’ αυτήν την περίπτωση έχετε τον αμέριστο σεβασμό όλων των εργαζομένων του σταθμού. Ή το να πας «μονός» και να διαπιστώσεις πως σ’ όποια και να την πέσεις από κάποιον θα της φας. Είτε αυτός είναι ο πατέρας της, είτε ο γιος της.
3. Κάποια στιγμή, στο μακρινό παρελθόν, κάποιος σφύριξε σ’ όλους τους λαούς της οικουμένης πως τα ελληνικά νησιά είναι ένας πολύ όμορφος προορισμός, κάπου που όλοι μπορούν να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα, και το κυριότερο όλων, μπορούν να έρθουν μόνο με την ταυτότητά, το διαβατήριο, τα χρήματα τους και χωρίς την ανθρώπινή τους υπόσταση. Αν και δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο που ένα σύγχρονο κράτος χρειάζεται να ανεχτεί κάτι τέτοιο, καταλαβαίνω πως απ’ τον τουρισμό μηδέν, καλά είναι και τα φραγκοδίφραγκα που αφήνουν οι πιτσιρικάδες. Αυτό που δε δύναμαι να κατανοήσω είναι πως σκατά όλοι αυτοί, όταν με το καλό επιστρέψουν στις πατρίδες τους έχουν να πουν κάτι, αρκετές φορές άσχημο μάλιστα, για τις διακοπές τους απ’ τη στιγμή που όσο λειτουργούσαν σε ώρα Αθήνας το αίμα τους είχε περιεκτικότητα 67% vol. κι αυτοί έφερναν περισσότερο στα τρία γουρουνάκια παρά σε ανθρωποειδή. Ισχύει κι εδώ το «δώσε θάρρος στον ευρωπαίο», γιατί κι άλλες χώρες προσπαθούν να προσελκύσουν τουρίστες με κάθε τρόπο, όμως μόνο στην Ελλάδα οι πινακίδες στα μαγαζιά είναι σε 4 γλώσσες καμία εκ των οποίων η γηγενής…
***
Και λίγα μπουκάλια τους πέταξαν τους Placebo τα παιδιά στο Θέατρο Γης. Εγώ τη γλύτωσα τη λυπητερή τελευταία στιγμή (λόγω της άποψης μου πως με φιλικό ζευγάρι μπορείς να βγεις για φαγητό, ποτό, ακόμα και σε ταινία να πας αλλά σε συναυλία ας’ το καλύτερα, αλλά δεν είναι της ώρας η συζήτηση), καταλαβαίνω όμως όλους αυτούς που έδωσαν από 30 έως και 45 ευρώπουλα και βγήκαν οι κύριοι και παίξανε για 2-3 τσιγάρα. Καλύτερα να τα δώσεις και να πας να ακούσεις ερασιτέχνες που θα γουστάρουν και θα παίξουν κι ένα διωράκι γεμάτο! Κι επιτρέψτε μου, αυτά που ακούγονται για δυσφήμιση της χώρας μας στους καλλιτεχνικούς κύκλους είναι διαστημικές ηλιθιότητες: προτιμούμε να διαδίδουν οι Placebo στα φιλαράκια τους πως στην Ελλάδα πας, γρατζουνάς λίγο τις κιθάρες και την κάνεις απ’ την πίσω πόρτα και σου λένε κι ευχαριστώ; Με το αζημίωτο φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε.
***
Η λέξη ‘βανδαλισμός’ είναι αρχαία, τόσο ετυμολογικά όσο και στην ουσία της. Για παράδειγμα το 417 π.Χ., το αμέσως προηγούμενο βράδυ πριν την αποστολή των Αθηναίων για την Σικελική εκστρατεία, βρέθηκαν αποκεφαλισμένα διάφορα αγάλματα του Ερμή (οι περίφημες Ερμές που τοποθετούνταν σαν οδοδείκτες), κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε ο Αλκιβιάδης κι η παρέα του – που ήταν λίγο αλητάκια απ’ ότι φαίνεται-, κι αυτός ο βανδαλισμός ήταν η αφορμή να δρομολογηθούν οι εξελίξεις του Πελοποννησιακού Πολέμου. Άλλη μια περίπτωση που μου έρχεται στο μυαλό είναι η καταστροφή ακόμα κι ολόκληρων μοναστηριών κατά την περίοδο της Εικονομαχίας στο Βυζάντιο. Βανδαλισμός ίσως μπορεί και να θεωρηθεί η τακτική της «καμένης γης» που εφάρμοζαν κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 οι κλέφτες, το ότι έκαιγαν δηλαδή περιουσίες και σπαρτά για να πληγεί ο ανεφοδιασμός των τουρκικών στρατευμάτων. Κάτι ξεχνάω όμως. Α, ναι! Την ηρωική καταστροφή του γηπέδου του Πανιωνίου από τους αυτοαποκαλούμενους «πάνθηρες», πράξη αντίστασης απέναντι στο κατεστημένο των ευρωπαϊκών αγώνων της UEFA…
***
Κράτησα για το τέλος τις ευχές για καλές σχολικοφοιτιτικές χρονιές ή επαγγελματικές αποκαταστάσεις, υγεία, κανέναν παρά παραπάνω στην τσέπη μας, την πρώτη αλάνθαστη πρόταση του πρωθυπουργού στα ελληνικά κλπ. Το H.S.R. είναι εδώ, ανανεωμένο, έτοιμο να σας κρατήσει και πάλι συντροφιά μέσω της διαδικτυακής μας συχνότητας ( αδόκιμος όρος, αλλά όπως λέει κι ο Θείος, δικό μας είναι ότι θέλουμε γράφουμε ) κι όσοι πιστοί, μείνετε συντονισμένοι γιατί η επίσημη ραδιοφωνική έναρξη της σεζόν δεν αργεί!
Κος Γουρούνης
***
Αρχίζουμε λοιπόν από εκεί που σταματήσαμε, με το top hit ‘ελληνικό καλοκαίρι’ και μερικές παρατηρήσεις μου:
1. Οι διακοπές με το ‘πρόσωπο’ είναι σαν τα sugar-free γλυκά: αν και το ξέρεις ότι δεν αλλάζει τίποτα, είσαι πεπεισμένος ότι όλα τα άλλα έχουν πάντα καλύτερη γεύση.
2. Αν δεν το ψάξεις και πολύ, πάρεις μια τσάντα και φύγεις ίσως και να κάνεις τις καλύτερες διακοπές της ζωής σου. ΑΛΛΑ… το να έχεις μια πληροφορία παραπάνω για το που θα πας δε θα σε στείλει και στην εντατική. Αποφεύγονται έτσι δυσάρεστες εξελίξεις όπως αυτή του να έχεις πάει «διπλός» και να ανακαλύψεις πως το νησί που επισκέπτεσαι είναι το must του καλοκαιριού για τους εργένηδες. Εκτός κι αν υπάρχει αμοιβαία διάθεση για πειραματισμούς, όπου σ’ αυτήν την περίπτωση έχετε τον αμέριστο σεβασμό όλων των εργαζομένων του σταθμού. Ή το να πας «μονός» και να διαπιστώσεις πως σ’ όποια και να την πέσεις από κάποιον θα της φας. Είτε αυτός είναι ο πατέρας της, είτε ο γιος της.
3. Κάποια στιγμή, στο μακρινό παρελθόν, κάποιος σφύριξε σ’ όλους τους λαούς της οικουμένης πως τα ελληνικά νησιά είναι ένας πολύ όμορφος προορισμός, κάπου που όλοι μπορούν να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα, και το κυριότερο όλων, μπορούν να έρθουν μόνο με την ταυτότητά, το διαβατήριο, τα χρήματα τους και χωρίς την ανθρώπινή τους υπόσταση. Αν και δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο που ένα σύγχρονο κράτος χρειάζεται να ανεχτεί κάτι τέτοιο, καταλαβαίνω πως απ’ τον τουρισμό μηδέν, καλά είναι και τα φραγκοδίφραγκα που αφήνουν οι πιτσιρικάδες. Αυτό που δε δύναμαι να κατανοήσω είναι πως σκατά όλοι αυτοί, όταν με το καλό επιστρέψουν στις πατρίδες τους έχουν να πουν κάτι, αρκετές φορές άσχημο μάλιστα, για τις διακοπές τους απ’ τη στιγμή που όσο λειτουργούσαν σε ώρα Αθήνας το αίμα τους είχε περιεκτικότητα 67% vol. κι αυτοί έφερναν περισσότερο στα τρία γουρουνάκια παρά σε ανθρωποειδή. Ισχύει κι εδώ το «δώσε θάρρος στον ευρωπαίο», γιατί κι άλλες χώρες προσπαθούν να προσελκύσουν τουρίστες με κάθε τρόπο, όμως μόνο στην Ελλάδα οι πινακίδες στα μαγαζιά είναι σε 4 γλώσσες καμία εκ των οποίων η γηγενής…
***
Και λίγα μπουκάλια τους πέταξαν τους Placebo τα παιδιά στο Θέατρο Γης. Εγώ τη γλύτωσα τη λυπητερή τελευταία στιγμή (λόγω της άποψης μου πως με φιλικό ζευγάρι μπορείς να βγεις για φαγητό, ποτό, ακόμα και σε ταινία να πας αλλά σε συναυλία ας’ το καλύτερα, αλλά δεν είναι της ώρας η συζήτηση), καταλαβαίνω όμως όλους αυτούς που έδωσαν από 30 έως και 45 ευρώπουλα και βγήκαν οι κύριοι και παίξανε για 2-3 τσιγάρα. Καλύτερα να τα δώσεις και να πας να ακούσεις ερασιτέχνες που θα γουστάρουν και θα παίξουν κι ένα διωράκι γεμάτο! Κι επιτρέψτε μου, αυτά που ακούγονται για δυσφήμιση της χώρας μας στους καλλιτεχνικούς κύκλους είναι διαστημικές ηλιθιότητες: προτιμούμε να διαδίδουν οι Placebo στα φιλαράκια τους πως στην Ελλάδα πας, γρατζουνάς λίγο τις κιθάρες και την κάνεις απ’ την πίσω πόρτα και σου λένε κι ευχαριστώ; Με το αζημίωτο φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε.
***
Η λέξη ‘βανδαλισμός’ είναι αρχαία, τόσο ετυμολογικά όσο και στην ουσία της. Για παράδειγμα το 417 π.Χ., το αμέσως προηγούμενο βράδυ πριν την αποστολή των Αθηναίων για την Σικελική εκστρατεία, βρέθηκαν αποκεφαλισμένα διάφορα αγάλματα του Ερμή (οι περίφημες Ερμές που τοποθετούνταν σαν οδοδείκτες), κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε ο Αλκιβιάδης κι η παρέα του – που ήταν λίγο αλητάκια απ’ ότι φαίνεται-, κι αυτός ο βανδαλισμός ήταν η αφορμή να δρομολογηθούν οι εξελίξεις του Πελοποννησιακού Πολέμου. Άλλη μια περίπτωση που μου έρχεται στο μυαλό είναι η καταστροφή ακόμα κι ολόκληρων μοναστηριών κατά την περίοδο της Εικονομαχίας στο Βυζάντιο. Βανδαλισμός ίσως μπορεί και να θεωρηθεί η τακτική της «καμένης γης» που εφάρμοζαν κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 οι κλέφτες, το ότι έκαιγαν δηλαδή περιουσίες και σπαρτά για να πληγεί ο ανεφοδιασμός των τουρκικών στρατευμάτων. Κάτι ξεχνάω όμως. Α, ναι! Την ηρωική καταστροφή του γηπέδου του Πανιωνίου από τους αυτοαποκαλούμενους «πάνθηρες», πράξη αντίστασης απέναντι στο κατεστημένο των ευρωπαϊκών αγώνων της UEFA…
***
Κράτησα για το τέλος τις ευχές για καλές σχολικοφοιτιτικές χρονιές ή επαγγελματικές αποκαταστάσεις, υγεία, κανέναν παρά παραπάνω στην τσέπη μας, την πρώτη αλάνθαστη πρόταση του πρωθυπουργού στα ελληνικά κλπ. Το H.S.R. είναι εδώ, ανανεωμένο, έτοιμο να σας κρατήσει και πάλι συντροφιά μέσω της διαδικτυακής μας συχνότητας ( αδόκιμος όρος, αλλά όπως λέει κι ο Θείος, δικό μας είναι ότι θέλουμε γράφουμε ) κι όσοι πιστοί, μείνετε συντονισμένοι γιατί η επίσημη ραδιοφωνική έναρξη της σεζόν δεν αργεί!
Κος Γουρούνης
Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010
Summer In Greece
Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να διαλέξουν μόνο μια εποχή για να ζήσουν, αυτή θα ήταν αδιαμφισβήτητα το καλοκαίρι. Λίγο οι καλοκαιρινές διακοπές των παιδικών μας χρόνων, λίγο το απωθημένο για ατέλειωτο παιχνίδι σε παραλίες και θάλασσα, και φτάνοντας στα είκοσι σου χρόνια έχεις αρχίσει να πιστεύεις ότι παράδεισος είναι ουσιαστικά ένας ατέλειωτος Αύγουστος. Το ελληνικό καλοκαίρι δη, είναι ένα μεγάλο, ξεχωριστό κεφάλαιο της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας, ένα κεφάλαιο που για κάποιον που αρέσκεται στο να παρατηρεί τους άλλους και ενίοτε -πριν επανέλθει στην καθημερινότητα του «δεν κοιτάς τα μούτρα σου καλύτερα μαλάκα»- να γράφει κοροϊδευτικά σχόλια εις βάρος τους, είναι κάτι σαν την παρουσία της Ελλάδας στη Eurovision: μπορείς να ζήσεις χωρίς να το δεις, όμως με τι θα γελάς τις επόμενες βδομάδες;
Ασυζητητί λοιπόν, το καλοκαίρι του έλληνα μας φέρνει αντιμέτωπους με τις πιο cult πτυχές του ταμπεραμέντου μας. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Απ’ τον Απρίλιο ακόμα έχει επιλεχθεί το glamour νησί στο οποίο θα παραθερίσουμε. Το κριτήριο φυσικά είναι το σεξ, είτε είσαι ρομαντικός πιτσιρικάς και στο στομάχι σου κολυμπάνε ακόμα πεταλουδίτσες, οπότε πας κάπου με την προοπτική να γνωρίσεις τον καλοκαιρινό έρωτα εισαγωγής που θα θυμάσαι σε όλη σου τη ζωή γιατί ο αναγκαστικός χωρισμός θα σου ραγίσει την καρδιά, είτε είσαι κάφρος στη μετεφηβεία σου, οπότε ψάχνεις να πηδήξεις όσες περισσότερες μεθυσμένες Γερμανίδες μπορείς για να εκδικηθείς για το εξώφυλλο του Focus. Η ημερομηνία των διακοπών κανονίζεται έτσι ώστε να προλάβεις να δεις τον τελικό του Μουντιάλ, αλλά όχι και τέλη Αυγούστου, έτσι ώστε να προλάβεις τις μεθυσμένες ευρωπαίες που, απ’ ότι φαίνεται, γυρίζουν στη δουλειά τους γρηγορότερα από μας. Τις τελευταίες μέρες στην πόλη εξασκείς όλες τις ξενόγλωσσες ατάκες για καμάκι που μπορεί να σκεφτεί ο διεστραμμένος ανθρώπινος νους ( π.χ. «Αϊμ βέρι γκουντ ατ ράκετς, μπατ αϊ πλέι ονλι ιν μπεντ» ) και φυσικά προμηθεύεσαι μπλουζάκια με logos που μπορούν να σε ρεζιλέψουν για ολόκληρη ζωή ( όπως «I hate my clothes: Will you help me undress” ). Όλα αυτά γίνονται σε μια κατάσταση συνεχούς γκρίνιας για τον καύσωνα, παρότι διαθέτεις δύο air condition σπίτι κι ένα στο αμάξι. Όταν δε έρθει η ευλογημένη ώρα να φύγεις, φορτώνεις τρεις βαλίτσες ρούχα για μια πενθήμερη (τετραήμερη αν βγάλεις το πήγαινε – έλα ) ουσιαστικά εκδρομή, φορτώνεις και τους φίλους σου με τα δικά τους προικιά, κι έτσι τώρα έχεις και παρέα να μοιρολογήσεις για την οικονομική κρίση και το Cherokee σου που φουλάρει με 450 ευρώ. Φτάνεις στο καράβι κι εκεί, για τη διάρκεια του εξάωρου ταξιδιού, παριστάνεις πως διαβάζεις το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» στα ισπανικά, γιατί τα κάλλη, όπως έχει γίνει γνωστό, δεν είναι το παν, χώρια που αν δεν μπορεί ούτε ο Νίτσε να σε βοηθήσει να αναπαραχθείς, ποιος μπορεί;;; Όταν πιάσεις λιμάνι και αποβιβαστείς, συνειδητοποιείς ότι οι δρόμοι στα νησιά είναι κάτι σαν τους επιθετικούς της εθνικής μας, υπάρχουν και δεν υπάρχουν, και το Cherokee είναι το δεύτερο πιο άχρηστο πράγμα που διαθέτεις, μετά το βιβλίο που κρατούσες στο καράβι. Κι ενώ ζεις εν μέσω οικονομικής κρίσης δεν έχεις φροντίσει να κλείσεις δυο δωμάτια της προκοπής, και κάθεσαι τώρα να σου πιάσει τον κώλο ο κάθε καλοθελητής για μια τρύπα την οποία θα μοιραστείς με μια παρέα Σουηδών γυμνιστών ( αντρών, μη χαίρεσαι ). Τα βάζεις κάτω και λογαριάζεις πως λεφτά πολλά για βενζίνες κι αηδίες δεν υπάρχουν, άρα περπάτημα κι Άγιος ο Θεός. Ξαπλώστρες και πολυτέλειες μην ονειρεύεσαι γιατί στο νησί αυτά είναι ρεζερβέ, κι αν δεν έχεις κανέναν γνωστό, το κουβαδάκι σου και σ’ άλλη παραλία, κυριολεκτικά. Άντε να κάνεις μπάνιο σαν άνθρωπος όμως όταν για να βραχείς έστω λίγο στα δάχτυλα πρέπει να τσαλαπατήσεις τη μισή στρατιά του Δράμαλη, άσε που έχει κατουρήσει μέσα τόσος λαός όσοι είναι κι οι Βραζιλιάνοι που δηλώνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Σκασμένος, βγαίνεις το βράδυ και πίνεις μια μπουκάλα μόνος σου και ξυπνάς το πρωί γυμνός στην πισίνα, αλλά κατουρημένος και μόνος. Κάπως έτσι εξελίσσονται οι τέσσερις αυτές μέρες, και στο τέλος το μοναδικό κωλομέρι που έχεις πιάσει είναι του κολλητού σου, όταν πήγατε να κάνετε τους μάγκες και να παίξετε με κάτι πρώην Σοβιετικούς beach volley και σας γελούσε όλη η παραλία. Α, και να μην το ξεχάσω, μόλις γυρίσεις φροντίζεις να διαδώσεις ότι στο νησί συμμετείχες σε ρωμαϊκά όργια και τέτοιες διακοπές δε θα ξαναγίνουν. Και του χρόνου με υγεία.
***
Ελάτε, πείτε την αλήθεια, δεν το σκεφτήκατε κι εσείς πως όλοι αυτοί που βγαίνουν και φωνάζουν για το πάρτι που έγινε στο Αβέρωφ δεν είχαν ιδέα ότι πρόκειται για θωρηκτό αρχικά, αλλά για ρώσικο κλαμπ; Κι ότι ο Κουντουριώτης ήταν ο τυπάς που έπαιζε το μπουζούκι όταν η Παπαρίζου τραγουδούσε «Die For You»; Γαϊδουριά όμως του διοργανωτή: ολόκληρο πλοίο με το πλήρωμα του παίρνεις ρε μεγάλε Λέοντα, θα τη βγάλεις στο τζαμπέ με πέντε χιλιάρικα; O tempora o mores!
***
Να σημειωθεί ότι οι ηρωικές εμφανίσεις της εθνικής μας στα γήπεδα της νοτίου Αφρικής στα παιχνίδια με τις Νιγηρία κι Αργεντινή έγιναν απουσία του άχθου αρούρη Γιούρκα και πολύ γουστάρω όταν λέω «σας το λεγα». Ηρωικές εμφανίσεις μεν, παπούτσια στο χέρι στον Ότο ωστόσο, γιατί, όπως και να ‘χει, καιρός ήταν να παίξουμε και λίγο μπάλα. Και μπορεί ο Φερνάντο να είναι της αμυντικής κουλτούρας, 8 αμυντικούς όμως δε θα ξαναδούμε στα γαλανόλευκα…
Κος Γουρούνης
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Η Σάτιρα, ο Γιούρκας και το Μουντιάλ
Μια φορά κι έναν καιρό στα χώματα αυτής της τιμημένης χερσονήσου περπάτησε ένας μυστήριος τύπος ονόματι Αριστοφάνης. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, μπουχτισμένος απ’ την σοβαροφάνεια της τότε καθημερινότητας, έβαλε σκοπό στη ζωή του να εντάξει στη ζωή των συνανθρώπων του το γέλιο μέσω μιας θεατρικής διαδικασίας που ονομάστηκε σάτιρα και επικεντρωνόταν κυρίως στη διακωμώδηση προσώπων και καταστάσεων της επικαιρότητας. Και για κακή μας τύχη, όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά φόρτωσε και σε ορισμένους μακρινούς απογόνους του το ειδικό βάρος της συνέχισης της ελληνικής σάτιρας.
Πριν γράψω πράγματα για τα οποία θα λιθοβοληθώ δημοσίως να διευκρινίσω ότι πιστεύω ότι οι περισσότεροι απ’ τους φερόμενους σύγχρονους Αριστοφάνηδες είναι άνθρωποι με ταλέντο και, το κυριότερο, κάνουν τον κόσμο να γελάει. Ωστόσο το αν αυτό που κάνουν λέγεται σάτιρα χωράει μεγάλη κουβέντα. Γιατί, αν κι η πρωτεύουσα αποστολή κρίνεται επιτυχής ( ο κόσμος ξεκαρδίζεται ), στους περισσότεροι παρατηρούνται ορισμένα βασικά λάθη.
Πρώτο λάθος είναι το ότι η σάτιρα έχει έναν μικρό αδερφό, που ονομάζεται αυτοσαρκασμός. Χωρίς αυτόν, η σάτιρα χάνει όχι μόνο την αξία της, αλλά κυρίως το κύρος της και την εκπομπή διάθεσης για προβληματισμό. Δεν ξέρω τι έκανε ο Αριστοφάνης, καθώς η μόνη επαφή που έχω με τα έργα του είναι φτηνές παραγωγές – διασκευές που γίνονται απ’ τους σύγχρονους, αλλά όσο να’ ναι, μια διάθεση αυτοκριτικής την είχε ( βλέπε Βάτραχοι ), κι αν ακόμη δεν την είχε, ανταπόδιδε οποιοδήποτε σχόλιο ή κριτική του γινόταν με ένα σατυρικό αστείο. Οι σύγχρονοι ανταλλάσσουν μηνύσεις με την ταχύτητα φωτός και η διάθεση για πλάκα είναι μηδαμινή. Κι εδώ μπαίνει στο ματς το δεύτερο λάθος: Η διάθεση για πλάκα ίσως να υπήρχε αν οι Αριστοφάνηδες δεν μπέρδευαν τη σάτιρα με την πολιτική. Γιατί όταν σταματάει ο χαβαλές κι ο κάθε Λάκης μιλάει ένα μισάωρο για το τι πιστεύει ο ίδιος ότι είναι σωστό και τι λάθος δεν υπηρετεί καμία σατυρική ή θεατρική τέχνη. Ο ίδιος ο Αριστοφάνης μέσα απ’ τα έργα του είχε υποστηρίξει δικές του θέσει και απόψεις ( στους Βατράχους που προανέφερα το πολιτικό του μήνυμα θεωρείται ότι είναι η προτροπή για επιστροφή στην ολιγαρχία ) αλλά δεν έβγαινε ο ίδιος στο τέλος των παραστάσεων του να κάνει τον τελάλη και να υποστηρίξει τις θέσεις του, παρά το έκανε με έναν τρόπο που αρμόζει σε έναν σατυρικό κειμενογράφο, μέσα απ’ το νόημα του έργου του, έτσι ακριβώς όπως δεκάδες καλλιτέχνες το έκαναν κατά την περίοδο της δικτατορίας. Προσκαλώντας δηλαδή το κοινό να στύψει το μυαλό του και να προβληματιστεί. Κι ακόμα κι αν συμφωνώ στο 99% των απόψεων όλων αυτών, δεν μπορώ παρά να μη συμφωνήσω πως αυτό που κάνουν είναι ένας πολιτικός προσηλυτισμός πάτημα του οποίου είναι η μεγάλη δημοτικότητα τους. Έτσι ξεκίνησε κι ένας γερμανός με περίεργο μουστάκι όμως…
Α, και να μην το ξεχάσω. Όταν κάνεις σάτιρα, κάνεις σάτιρα. Μπορεί να έχουν γίνει κοσμοϊστορικά γεγονότα, όμως ο μεροκαματιάρης που γυρίζει βράδυ σπίτι του κι ανοίγει την τηλεόραση, θέλει να γελάσει λίγο το χειλάκι του με τα αστεία σου, κι όχι να δει ένα καλοστημένο μνημόσυνο ή να ακούσει τους προβληματισμούς σου. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται είναι η αλήθεια.
***
Στο προηγούμενο άρθρο άφησα αδικαιολόγητο το μένος μου για το Γιούρκα, πράγμα που δε μου έκατσε καλά κι ευθύς αμέσως θα επανορθώσω: Δεν μπορώ να συμπαθήσω έναν παίχτη με την κακή νοοτροπία ενός «βολεμένου» έλληνα δημοσίου υπαλλήλου. Βρίσκεις ομάδα με μέσο, παίρνεις πρωτάθλημα με μέσο, παίζεις στην εθνική με μέσο, και παρόλα αυτά δεν κουνάς λίγο τα πόδια σου να αποδείξεις στον Πιλάβιο ότι δικαίως σε εμπιστεύτηκε, αλλά πας Πορτ Ελίζαμπεθ για διακοπούλες. Κι άλλοι απομυζούν την επιτυχία του 2004 ( αρχίζει από Χ- και τελειώνει σε -αριστέας ), αλλά τουλάχιστον κλοτσάνε λίγο την μπάλα για τα μάτια του κόσμου…
***
Σε γενικές γραμμές πάντως το μουντιάλ δεν ξεκίνησε έτσι όπως το περιμέναμε. Λίγα γκολ και φτωχό θέαμα, αν κι αρχή είναι ακόμα και το θέαμα ίσως μας ανταμείψει στη συνέχεια. Η ελεύθερη πτώση του θεάματος είναι κάτι που παρατηρείται βέβαια οικουμενικά στο άθλημα τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω των μεγάλων χρηματικών ποσών που δαπανούνται στη βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Λίγο αυτό ( οι Γερμανοί για παράδειγμα θα πάρουν έκαστος από 250.000 ευρώ αν κατακτήσουν το τρόπαιο, τη στιγμή που οι αντίστοιχοι ομοεθνείς τους νικητές του 1990 πήραν 64.100 ), λίγο κι ότι οι σύγχρονοι ποδοσφαιριστές είναι «τέρατα» φυσικής κατάστασης και αθλητικών προσόντων, κι η δουλειά δεν αργεί να γίνει. Λύσεις υπάρχουν, αλλά φυσικά πολύ ριζοσπαστικές. Μια καλή πρόταση για να ανοίξουν οι άμυνες και να σημειώνονται πιο πολλά γκολ, που δε μελετείται καν ωστόσο, είναι η μείωση των παικτών της κάθε ομάδας σε 10. Όπως επίσης κι εφαρμογή του κανονισμού του offside πλέον μόνο απ’ τη στιγμή που ο επιθετικός θα «πατάει» την αντίπαλη μεγάλη περιοχή. Αρκετά ενδιαφέρουσες απόψεις κι οι δύο, και μάλιστα απόψεις που αλλοιώνουν τη φιλοσοφία του αθλήματος, αλλά απ’ το να πονάνε τα μάτια μας…
Κος Γουρούνης
Πριν γράψω πράγματα για τα οποία θα λιθοβοληθώ δημοσίως να διευκρινίσω ότι πιστεύω ότι οι περισσότεροι απ’ τους φερόμενους σύγχρονους Αριστοφάνηδες είναι άνθρωποι με ταλέντο και, το κυριότερο, κάνουν τον κόσμο να γελάει. Ωστόσο το αν αυτό που κάνουν λέγεται σάτιρα χωράει μεγάλη κουβέντα. Γιατί, αν κι η πρωτεύουσα αποστολή κρίνεται επιτυχής ( ο κόσμος ξεκαρδίζεται ), στους περισσότεροι παρατηρούνται ορισμένα βασικά λάθη.
Πρώτο λάθος είναι το ότι η σάτιρα έχει έναν μικρό αδερφό, που ονομάζεται αυτοσαρκασμός. Χωρίς αυτόν, η σάτιρα χάνει όχι μόνο την αξία της, αλλά κυρίως το κύρος της και την εκπομπή διάθεσης για προβληματισμό. Δεν ξέρω τι έκανε ο Αριστοφάνης, καθώς η μόνη επαφή που έχω με τα έργα του είναι φτηνές παραγωγές – διασκευές που γίνονται απ’ τους σύγχρονους, αλλά όσο να’ ναι, μια διάθεση αυτοκριτικής την είχε ( βλέπε Βάτραχοι ), κι αν ακόμη δεν την είχε, ανταπόδιδε οποιοδήποτε σχόλιο ή κριτική του γινόταν με ένα σατυρικό αστείο. Οι σύγχρονοι ανταλλάσσουν μηνύσεις με την ταχύτητα φωτός και η διάθεση για πλάκα είναι μηδαμινή. Κι εδώ μπαίνει στο ματς το δεύτερο λάθος: Η διάθεση για πλάκα ίσως να υπήρχε αν οι Αριστοφάνηδες δεν μπέρδευαν τη σάτιρα με την πολιτική. Γιατί όταν σταματάει ο χαβαλές κι ο κάθε Λάκης μιλάει ένα μισάωρο για το τι πιστεύει ο ίδιος ότι είναι σωστό και τι λάθος δεν υπηρετεί καμία σατυρική ή θεατρική τέχνη. Ο ίδιος ο Αριστοφάνης μέσα απ’ τα έργα του είχε υποστηρίξει δικές του θέσει και απόψεις ( στους Βατράχους που προανέφερα το πολιτικό του μήνυμα θεωρείται ότι είναι η προτροπή για επιστροφή στην ολιγαρχία ) αλλά δεν έβγαινε ο ίδιος στο τέλος των παραστάσεων του να κάνει τον τελάλη και να υποστηρίξει τις θέσεις του, παρά το έκανε με έναν τρόπο που αρμόζει σε έναν σατυρικό κειμενογράφο, μέσα απ’ το νόημα του έργου του, έτσι ακριβώς όπως δεκάδες καλλιτέχνες το έκαναν κατά την περίοδο της δικτατορίας. Προσκαλώντας δηλαδή το κοινό να στύψει το μυαλό του και να προβληματιστεί. Κι ακόμα κι αν συμφωνώ στο 99% των απόψεων όλων αυτών, δεν μπορώ παρά να μη συμφωνήσω πως αυτό που κάνουν είναι ένας πολιτικός προσηλυτισμός πάτημα του οποίου είναι η μεγάλη δημοτικότητα τους. Έτσι ξεκίνησε κι ένας γερμανός με περίεργο μουστάκι όμως…
Α, και να μην το ξεχάσω. Όταν κάνεις σάτιρα, κάνεις σάτιρα. Μπορεί να έχουν γίνει κοσμοϊστορικά γεγονότα, όμως ο μεροκαματιάρης που γυρίζει βράδυ σπίτι του κι ανοίγει την τηλεόραση, θέλει να γελάσει λίγο το χειλάκι του με τα αστεία σου, κι όχι να δει ένα καλοστημένο μνημόσυνο ή να ακούσει τους προβληματισμούς σου. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται είναι η αλήθεια.
***
Στο προηγούμενο άρθρο άφησα αδικαιολόγητο το μένος μου για το Γιούρκα, πράγμα που δε μου έκατσε καλά κι ευθύς αμέσως θα επανορθώσω: Δεν μπορώ να συμπαθήσω έναν παίχτη με την κακή νοοτροπία ενός «βολεμένου» έλληνα δημοσίου υπαλλήλου. Βρίσκεις ομάδα με μέσο, παίρνεις πρωτάθλημα με μέσο, παίζεις στην εθνική με μέσο, και παρόλα αυτά δεν κουνάς λίγο τα πόδια σου να αποδείξεις στον Πιλάβιο ότι δικαίως σε εμπιστεύτηκε, αλλά πας Πορτ Ελίζαμπεθ για διακοπούλες. Κι άλλοι απομυζούν την επιτυχία του 2004 ( αρχίζει από Χ- και τελειώνει σε -αριστέας ), αλλά τουλάχιστον κλοτσάνε λίγο την μπάλα για τα μάτια του κόσμου…
***
Σε γενικές γραμμές πάντως το μουντιάλ δεν ξεκίνησε έτσι όπως το περιμέναμε. Λίγα γκολ και φτωχό θέαμα, αν κι αρχή είναι ακόμα και το θέαμα ίσως μας ανταμείψει στη συνέχεια. Η ελεύθερη πτώση του θεάματος είναι κάτι που παρατηρείται βέβαια οικουμενικά στο άθλημα τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω των μεγάλων χρηματικών ποσών που δαπανούνται στη βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Λίγο αυτό ( οι Γερμανοί για παράδειγμα θα πάρουν έκαστος από 250.000 ευρώ αν κατακτήσουν το τρόπαιο, τη στιγμή που οι αντίστοιχοι ομοεθνείς τους νικητές του 1990 πήραν 64.100 ), λίγο κι ότι οι σύγχρονοι ποδοσφαιριστές είναι «τέρατα» φυσικής κατάστασης και αθλητικών προσόντων, κι η δουλειά δεν αργεί να γίνει. Λύσεις υπάρχουν, αλλά φυσικά πολύ ριζοσπαστικές. Μια καλή πρόταση για να ανοίξουν οι άμυνες και να σημειώνονται πιο πολλά γκολ, που δε μελετείται καν ωστόσο, είναι η μείωση των παικτών της κάθε ομάδας σε 10. Όπως επίσης κι εφαρμογή του κανονισμού του offside πλέον μόνο απ’ τη στιγμή που ο επιθετικός θα «πατάει» την αντίπαλη μεγάλη περιοχή. Αρκετά ενδιαφέρουσες απόψεις κι οι δύο, και μάλιστα απόψεις που αλλοιώνουν τη φιλοσοφία του αθλήματος, αλλά απ’ το να πονάνε τα μάτια μας…
Κος Γουρούνης
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
Stairway To Hell
Το έναυσμα γι' αυτό το άρθρο (ο Θεός να το κάνει -όχι ο Σατανάς όμως- ) το έδωσε ένα άκρως απολαυστικό cult ντοκιμαντέρ, το οποίο πόσταρε ο φίλος Αργύρης (που τυχαίνει να είναι και ακροατής του σταθμού μας...) στο fb. Το videaki είναι ανεβασμένο στο youtube και σας παραθέτω εδώ το πρώτο από τα 8 τμήματά του. Αν για οποιοδήποτε λόγο νιώθετε πεσμένοι και η διάθεσή σας έχει φτάσει στο μηδέν, αξίζει να τα δείτε, και τα 8!!!
Για να μπω σιγά σιγά στο ψητό, αυτό το "ντοκιμαντέρ" χαμηλού budget ονομάζεται "Σειρήνες - Ο Σατανισμός στη μουσική ροκ" και παρουσιάζεται από έναν τύπο ο οποίος ονομάζεται "Ανδρέας". Εφαρμόζοντας το αγαπημένο μου Hobby, το οποίο είναι η αναζήτηση ονομάτων/συγκροτημάτων/μουσικής στο ίντερνετ (wikipedia, last.fm κλπ) με σκοπό να το παίξω μετά έξυπνος στα υπόλοιπα μέλη του σταθμού, βρήκα πως ο κύριος Andy Zouman (ή Αντρέας) ήταν ο frontman των AXATAK. Είναι το συγκρότημα το οποίο εμφανίζεται στα πρώτα δευτερόλεπτα του video, τα οποία ακολουθεί η, γεμάτη αποτροπιασμό και εμφανή ντροπή, δήλωση του Αντρέα πως "..αυτός που είδατε λίγο πριν να τραγουδάει, είμαι εγώ", και όπως μπορείτε εύκολα να καταλάβετε, επηρεάστηκαν λιγάκι από τους Kiss... Τώρα, πώς ένας ορκισμένος hardrock-άς ξαφνικά "μετανόησε" και επέστρεψε στον δρόμο του θεού, είναι ανεξήγητο, ή μάλλον έργο του θεού! Ωστόσο, αν αναλογιστεί κανείς πώς οι AXATAK μεγαλούργησαν από το 1983 έως το 1985, το ντοκιμαντέρ είναι γυρισμένο στις αρχές του 1990, και τελικά ο Ανδρέας πέθανε το 1993 από καρκίνο, νομίζω είναι αυτονόητο, πως προέκυψε αυτή η ξαφνική μεταστροφή στα πιστεύω του και γιατί έγινε ένας τόσο πιστός χριστιανός. Επειδή αυτή είναι απλά η προσωπική μου γνώμη, καλύτερα να μην συνεχίσω, καθώς ίσως ξεπεράσω τα όρια της λεπτότητας (πράγμα διόλου ασυνήθιστο για μένα...). Εξάλλου, ο εγωισμός μου ικανοποιήθηκε, και επιβεβαίωσα πως κανένας από σας δεν γνώριζε περισσότερα για τους AXATAK, οπότε συνεχίζω ευτυχισμένος...
Παρακολουθώντας αυτή την κακοποίηση των εννοιών "μοντάζ,σκηνοθεσία,μίξη ήχου" θυμήθηκα πώς το είχε φέρει σε κασέτα (πατήστε εδώ αν δεν θυμάστε τι είναι) ένας συμμαθητής μας στο γυμνάσιο, και ο θεολόγος μας (ο θρυλικός κύριος Χούνος!!!!) χωρίς κανέναν δισταγμό μας ανάγκασε να το δούμε... Εντάξει, ίσως τα παραλέω λίγο, καθώς κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, προκειμένου να χάσουμε μάθημα. Πάντως είχε μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου, καθώς ήταν η πρώτη μου επαφή με την βλακεία που δέρνει κάποιους συνανθρώπους μας, οι οποίοι στο βωμό της πίστης και της θρησκείας, θυσιάζουν τα όποια ψύγματα ευφυίας τους έχουν απομείνει.
Οι πιο επικίνδυνοι απ' αυτούς μάλιστα, έχω την εντύπωση πως δεν είναι παπάδες, καθώς εκείνοι, αν και μπορούμε να τους προσάψουμε πολλά, έχουν τουλάχιστον γνήσια ιδεολογία (οι περισσότεροι τελοσπάντων...). Τον πραγματικό κίνδυνο αποτελούν κάποιοι τύποι οι οποίοι μπαίνουν στην εκκλησία πιο συχνά απ' ότι την τουαλέτα τους, και συνοδεύονται από μακρυ-φορεμα-εως-τον-αστραγαλο-φορούσες με το μαλλί κότσο και μουστάκι για διαφήμιση της gilette. Κάτι απόλυτα σεξουαλικό δηλαδή.
Οι πεποιθήσεις των ανθρώπων αυτών και τα όσα πραγματεύονται περί "αγάπης", "αλληλεγγύης" και "σεβασμού" στον συνάνθρωπο είναι λίγο (πολύ λίγο...) αντιφατικά με τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιούν για να φτάσουν ως εκεί.
Και φτάνω εγώ ν' αναρωτιέμαι πώς υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτές τις παπαριές. Εδω θα μου πείτε, ο Hitler έπεισε όλον τον γερμανικό λαό με το Nationalsozialistische (Εθνικό-σοσιαλιστικό) κόμμα του, για τις αυθεντικές σοσιαλιστικές απόψεις του... Και για να μην πάμε μακριά, θυμηθείτε πως έχει καταφέρει να πείσει μια παρέα λωποδυτών, 10 εκατομμύρια κόσμο, πως αυτοί είναι πολιτικοί και όχι κλέφτες. Από το 1974 έως σήμερα. Οπότε διαπιστώνουμε πως μαλάκες υπάρχουν εκατομμύρια στον κόσμο, κι επομένως η ερώτηση "μα ποιος βλάκας τους πιστεύει?" μετατρέπεται σε ρητορική, και δεν σηκώνει καν απάντηση...
Επειδή πάλι ξέφυγα, θέλω να εκφράσω την απογοήτευση μου για το γκρέμισμα ειδώλων τα οποία όταν ήμουν μικρός, θεωρούσα πως τραγουδούσαν απολύτως χριστιανικούς (σχεδόν παιδικούς) στίχους, αφού τελικά κατάλαβα πως το νόημα ήταν σατανικό και άκρως προκλητικό. Led Zeppelin, Queen, Iron Maiden, Kiss, Eagles. Ακόμα και ο George Michael, του οποίου το μοναδικό κουσούρι νόμιζα πως ήταν το ότι είναι gay, ανακάλυψα πως πιθανότατα έχει κι άλλο: είναι οπαδός του σατανά!
Μέχρι και εκπρόσωποι της rap-house (!) μουσικής σκηνής (βλ. C & C Music Factory...) είναι διαολεμένοι και μας τραγουδάνε για σεξ, ναρκωτικά και (που και που, μια-δυο) ανθρωποθυσίες. Ανάλογες θρησκευτικές αντιλήψεις φαίνεται να έχει και η Madonna, η οποία είπε το κορυφαίο: "Crucifixes are sexy because there's a naked man on them"!
Αυτή πραγματικά δεν έχει τον θεό της!!!
Επίσης, ανακάλυψα πως οι οι κραυγές στα rock κομμάτια θυμίζουν δαιμονισμένους. Αν πρόσεξα καλά, νομίζω είδα κάπου και τον Bruce Dickinson (με το Aces High) να υπάγεται σ' αυτήν την κατηγορία, του οποίου τη φωνή - αν και αυτοδίδακτος - θα ζήλευαν και τενόροι της όπερας. Αλλά είπαμε, ότι είναι σατανικό δεν μπορεί να θεωρείται και τέχνη. Τόσο απλά... Όπως ξεκαθαρίζουν οι χριστιανοί "Είσαι μαζί μας ή εναντίον μας" (τάδε έφη, Αργύρης - ο προαναφερόμενος). Ενδιάμεση θέση δεν υπάρχει!
Μέσα στα τόσα επιστημονικώς αποδεδειγμένα στοιχεία που μας παραθέτει ο Ανδρέας, καταλήγει λέγοντας πως η rock στρέφεται μονάχα ενάντια του χριστιανισμού και όχι ας πούμε ενάντια του βουδισμού ή του ισλαμισμού. Κι αναρωτιέμαι εγώ, σαν χαζός που είμαι: Πόσα συγκροτήματα ξεκίνησαν απ' την κίνα, και πόσα από ισλαμικές χώρες της ανατολής???
Για να κλείσω σιγά σιγά, γιατί αρχίζω να γίνομαι κουραστικός, νομίζω δεν χωράει αμφιβολία γιατί οι rock stars επιδιώκουν να προκαλούν χρησιμοποιώντας τον χριστιανισμό. Χωρίς αυτή την πτυχή τους δεν θα ήταν stars (ούτε και rock)... Λέτε να πουλούσε η εικόνα ενός φλωράκου κιθαρίστα ο οποίος δεν πίνει σαν ιρλανδός, δεν καπνίζει σαν μαύρος και πάει κάθε μέρα εκκλησία (σαν amish)? Και είναι ακόμα πιο αυτονόητο πως όλες οι μπαρούφες που ακούγονται απ' τα στόματα των φανατικών χριστιανών είναι ένα ωραίο παραμυθάκι, για να μπορέσουν έτσι να πολεμήσουν όποιον τους κλέβει την πελατεία.
Ελπίζω να μην έθιξα τα φρονήματα κανενός, αλλά όλοι όσοι πιστεύουν τα παραπάνω να πάνε να πνιγούν! Εξάλλου το blog μας είναι και γράφουμε ότι γουστάρουμε.
Με αγάπη
Ο Θείος
Για να μπω σιγά σιγά στο ψητό, αυτό το "ντοκιμαντέρ" χαμηλού budget ονομάζεται "Σειρήνες - Ο Σατανισμός στη μουσική ροκ" και παρουσιάζεται από έναν τύπο ο οποίος ονομάζεται "Ανδρέας". Εφαρμόζοντας το αγαπημένο μου Hobby, το οποίο είναι η αναζήτηση ονομάτων/συγκροτημάτων/μουσικής στο ίντερνετ (wikipedia, last.fm κλπ) με σκοπό να το παίξω μετά έξυπνος στα υπόλοιπα μέλη του σταθμού, βρήκα πως ο κύριος Andy Zouman (ή Αντρέας) ήταν ο frontman των AXATAK. Είναι το συγκρότημα το οποίο εμφανίζεται στα πρώτα δευτερόλεπτα του video, τα οποία ακολουθεί η, γεμάτη αποτροπιασμό και εμφανή ντροπή, δήλωση του Αντρέα πως "..αυτός που είδατε λίγο πριν να τραγουδάει, είμαι εγώ", και όπως μπορείτε εύκολα να καταλάβετε, επηρεάστηκαν λιγάκι από τους Kiss... Τώρα, πώς ένας ορκισμένος hardrock-άς ξαφνικά "μετανόησε" και επέστρεψε στον δρόμο του θεού, είναι ανεξήγητο, ή μάλλον έργο του θεού! Ωστόσο, αν αναλογιστεί κανείς πώς οι AXATAK μεγαλούργησαν από το 1983 έως το 1985, το ντοκιμαντέρ είναι γυρισμένο στις αρχές του 1990, και τελικά ο Ανδρέας πέθανε το 1993 από καρκίνο, νομίζω είναι αυτονόητο, πως προέκυψε αυτή η ξαφνική μεταστροφή στα πιστεύω του και γιατί έγινε ένας τόσο πιστός χριστιανός. Επειδή αυτή είναι απλά η προσωπική μου γνώμη, καλύτερα να μην συνεχίσω, καθώς ίσως ξεπεράσω τα όρια της λεπτότητας (πράγμα διόλου ασυνήθιστο για μένα...). Εξάλλου, ο εγωισμός μου ικανοποιήθηκε, και επιβεβαίωσα πως κανένας από σας δεν γνώριζε περισσότερα για τους AXATAK, οπότε συνεχίζω ευτυχισμένος...
Παρακολουθώντας αυτή την κακοποίηση των εννοιών "μοντάζ,σκηνοθεσία,μίξη ήχου" θυμήθηκα πώς το είχε φέρει σε κασέτα (πατήστε εδώ αν δεν θυμάστε τι είναι) ένας συμμαθητής μας στο γυμνάσιο, και ο θεολόγος μας (ο θρυλικός κύριος Χούνος!!!!) χωρίς κανέναν δισταγμό μας ανάγκασε να το δούμε... Εντάξει, ίσως τα παραλέω λίγο, καθώς κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, προκειμένου να χάσουμε μάθημα. Πάντως είχε μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου, καθώς ήταν η πρώτη μου επαφή με την βλακεία που δέρνει κάποιους συνανθρώπους μας, οι οποίοι στο βωμό της πίστης και της θρησκείας, θυσιάζουν τα όποια ψύγματα ευφυίας τους έχουν απομείνει.
Οι πιο επικίνδυνοι απ' αυτούς μάλιστα, έχω την εντύπωση πως δεν είναι παπάδες, καθώς εκείνοι, αν και μπορούμε να τους προσάψουμε πολλά, έχουν τουλάχιστον γνήσια ιδεολογία (οι περισσότεροι τελοσπάντων...). Τον πραγματικό κίνδυνο αποτελούν κάποιοι τύποι οι οποίοι μπαίνουν στην εκκλησία πιο συχνά απ' ότι την τουαλέτα τους, και συνοδεύονται από μακρυ-φορεμα-εως-τον-αστραγαλο-φορούσες με το μαλλί κότσο και μουστάκι για διαφήμιση της gilette. Κάτι απόλυτα σεξουαλικό δηλαδή.
Οι πεποιθήσεις των ανθρώπων αυτών και τα όσα πραγματεύονται περί "αγάπης", "αλληλεγγύης" και "σεβασμού" στον συνάνθρωπο είναι λίγο (πολύ λίγο...) αντιφατικά με τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιούν για να φτάσουν ως εκεί.
Και φτάνω εγώ ν' αναρωτιέμαι πώς υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτές τις παπαριές. Εδω θα μου πείτε, ο Hitler έπεισε όλον τον γερμανικό λαό με το Nationalsozialistische (Εθνικό-σοσιαλιστικό) κόμμα του, για τις αυθεντικές σοσιαλιστικές απόψεις του... Και για να μην πάμε μακριά, θυμηθείτε πως έχει καταφέρει να πείσει μια παρέα λωποδυτών, 10 εκατομμύρια κόσμο, πως αυτοί είναι πολιτικοί και όχι κλέφτες. Από το 1974 έως σήμερα. Οπότε διαπιστώνουμε πως μαλάκες υπάρχουν εκατομμύρια στον κόσμο, κι επομένως η ερώτηση "μα ποιος βλάκας τους πιστεύει?" μετατρέπεται σε ρητορική, και δεν σηκώνει καν απάντηση...
Επειδή πάλι ξέφυγα, θέλω να εκφράσω την απογοήτευση μου για το γκρέμισμα ειδώλων τα οποία όταν ήμουν μικρός, θεωρούσα πως τραγουδούσαν απολύτως χριστιανικούς (σχεδόν παιδικούς) στίχους, αφού τελικά κατάλαβα πως το νόημα ήταν σατανικό και άκρως προκλητικό. Led Zeppelin, Queen, Iron Maiden, Kiss, Eagles. Ακόμα και ο George Michael, του οποίου το μοναδικό κουσούρι νόμιζα πως ήταν το ότι είναι gay, ανακάλυψα πως πιθανότατα έχει κι άλλο: είναι οπαδός του σατανά!
Μέχρι και εκπρόσωποι της rap-house (!) μουσικής σκηνής (βλ. C & C Music Factory...) είναι διαολεμένοι και μας τραγουδάνε για σεξ, ναρκωτικά και (που και που, μια-δυο) ανθρωποθυσίες. Ανάλογες θρησκευτικές αντιλήψεις φαίνεται να έχει και η Madonna, η οποία είπε το κορυφαίο: "Crucifixes are sexy because there's a naked man on them"!
Αυτή πραγματικά δεν έχει τον θεό της!!!
Επίσης, ανακάλυψα πως οι οι κραυγές στα rock κομμάτια θυμίζουν δαιμονισμένους. Αν πρόσεξα καλά, νομίζω είδα κάπου και τον Bruce Dickinson (με το Aces High) να υπάγεται σ' αυτήν την κατηγορία, του οποίου τη φωνή - αν και αυτοδίδακτος - θα ζήλευαν και τενόροι της όπερας. Αλλά είπαμε, ότι είναι σατανικό δεν μπορεί να θεωρείται και τέχνη. Τόσο απλά... Όπως ξεκαθαρίζουν οι χριστιανοί "Είσαι μαζί μας ή εναντίον μας" (τάδε έφη, Αργύρης - ο προαναφερόμενος). Ενδιάμεση θέση δεν υπάρχει!
Μέσα στα τόσα επιστημονικώς αποδεδειγμένα στοιχεία που μας παραθέτει ο Ανδρέας, καταλήγει λέγοντας πως η rock στρέφεται μονάχα ενάντια του χριστιανισμού και όχι ας πούμε ενάντια του βουδισμού ή του ισλαμισμού. Κι αναρωτιέμαι εγώ, σαν χαζός που είμαι: Πόσα συγκροτήματα ξεκίνησαν απ' την κίνα, και πόσα από ισλαμικές χώρες της ανατολής???
Για να κλείσω σιγά σιγά, γιατί αρχίζω να γίνομαι κουραστικός, νομίζω δεν χωράει αμφιβολία γιατί οι rock stars επιδιώκουν να προκαλούν χρησιμοποιώντας τον χριστιανισμό. Χωρίς αυτή την πτυχή τους δεν θα ήταν stars (ούτε και rock)... Λέτε να πουλούσε η εικόνα ενός φλωράκου κιθαρίστα ο οποίος δεν πίνει σαν ιρλανδός, δεν καπνίζει σαν μαύρος και πάει κάθε μέρα εκκλησία (σαν amish)? Και είναι ακόμα πιο αυτονόητο πως όλες οι μπαρούφες που ακούγονται απ' τα στόματα των φανατικών χριστιανών είναι ένα ωραίο παραμυθάκι, για να μπορέσουν έτσι να πολεμήσουν όποιον τους κλέβει την πελατεία.
Ελπίζω να μην έθιξα τα φρονήματα κανενός, αλλά όλοι όσοι πιστεύουν τα παραπάνω να πάνε να πνιγούν! Εξάλλου το blog μας είναι και γράφουμε ότι γουστάρουμε.
Με αγάπη
Ο Θείος
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Blog You Like A Hurricane
Έχει πολλή πλάκα τους τελευταίους μήνες να διαβάζει κανείς πως μας χαρακτηρίζουν ως λαό οι ξένοι bloggers με αφορμή τον ντόρο του ΔΝΤ. Εδώ να υπογραμμίσω πως έχει πλάκα μόνο αν δεν την έχεις μεγάλη την εθνική συνείδηση ή δεν είσαι συγγενής πρώτου ή δευτέρου βαθμού με τον Καρατζαφύρερ γιατί μετά τα αίματα ανάβουν επικίνδυνα. Από το απλό, αθώο μα πάντα επίκαιρο «αφελείς», έως τα πιο μοβόρικα «τεμπέληδες», «τσαμπατζήδες» και πάει λέγοντας. Πιο φανατικοί και σκληροί στους χαρακτηρισμούς είναι οι άγγλοι ενώ παραδόξως οι πιο συγκρατημένες προσεγγίσεις γίνονται απ’ τους γερμανούς που επισήμως κι όσον αφορά το πολιτικό προσκήνιο ήταν πιο κέρβεροι απ’ όλους. Ωστόσο μετά το Ρεχάγκελ, οποιαδήποτε γερμανική αντίδραση δε με εκπλήσσει εμένα προσωπικά. Για τους Άγγλους τώρα τι να πεις; Αρκεί να αναλογιστούμε όλοι ότι, ανάθεμα αν το καταλαβαίνουν, αλλά έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την τωρινή μας κατάσταση. Εν πάση περιπτώσει, μιλάμε για ένα λαό τον οποίο έχει αρχίσει και βολεύει η ταμπέλα του κομπλεξικού που του έχει κολλήσει η μισή υφήλιος γιατί τώρα υπάρχει άλλοθι για να γράφουν για όλους τα χειρότερα. Κι όχι ότι έχουν κι αυτοί λίγες σκοτούρες, αλλά «της αλληνής» έχει πάντα πιο πολύ ενδιαφέρον, χώρια που αν σχολίαζαν μόνο αυτοί των οποίων τα προβλήματα έχουν λυθεί, θα ζούσαμε σε ένα βουβό σύμπαν. Τέλος πάντων, δίκαιο ή άδικο, ο καθένας στο μεγάλο παζάρι του internet πλέον μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψη του, ευσταθή ή μη. Και μη σκοτίζεστε και πολύ, τους κερνάμε μια μπύρα τους Άγγλους τον Αύγουστο στα νησιά και περασμένα ξεχασμένα…
***
Με τόσες βίλες – φιλέτα που ανακαλύπτονται τις τελευταίες μέρες (βλέπε Άκη, Γιάννο και Σία), το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα, μεσιτικό γραφείο στην Εκάλη είναι. 10 εκατομμύρια η συνολική εκτιμώμενη αξία των real estate φιλέτων του Άκη + 20 χρόνια εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, όλο μαζί = Δ.Ν.Τ.. Τυχαίο; Δε νομίζω…
***
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέκαθεν μια πολύ συμπαθής παράταξη: δεν ενοχλούσε κανέναν (εκτός ίσως απ’ την Αλέκα), δεν έβαζε σε μπελάδες την εκάστοτε κυβέρνηση και κυρίως, δεν μπλεκόταν εκεί που δεν τον έσπερναν. Όσο όμως ανακουφιστικό κι αν ακούγεται αυτό στους απ’ έξω, μια πλειάδα μελών του που μεγάλωσαν με όνειρα αριστεράς, πορειών κι απεργιών, σιγόβραζαν όλο αυτό το διάστημα. Γι’ αυτό και βγήκε ο Κουβέλης κι είπε του Αλέξη πως αυτός κι όσοι τον ακολουθήσουν την κάνουν για άλλες πολιτείες. Ότι στην Ελλάδα η αριστερά είναι καράβι ακυβέρνητο, βαρκούλα κυματοδαρμένη, όσο να ‘ναι ψεύτες δεν είμαστε, πρέπει να το παραδεχτούμε. Όμως ούτε προφήτες μπορούμε να ισχυριστούμε πως είμαστε, και το τι θα γίνει τελικά με τη συμμορία του Κουβέλη θα το δείξει η ιστορία.
***
Ένα φιλικό ζευγάρι μου ζήτησε να γράψω για το πώς βλέπω την εθνική μας στο Μουντιάλ. Μιας που είναι οι δύο απ’ τους τέσσερις συνολικά αναγνώστες της στήλης, θα τους κάνω το χατίρι. Λοιπόν τα πράγματα για την Ελλάδα είναι απλά. Αν σκεφτεί κανείς ότι Σουηδοί, Νορβηγοί, Ρώσοι, Ουκρανοί, Τσέχοι, Ρουμάνοι, Τούρκοι, Αιγύπτιοι, Βέλγοι, Ιρλανδοί και Σκωτσέζοι θα μας χαζεύουν απ’ τον τριθέσιο καναπέ τους, έχουμε επιτύχει ήδη. Φρούδες ελπίδες δεν υπάρχουν: κούπα δεν έχει το παραμύθι φέτος. Αλλά κι η συμμετοχή στους 16 ή ακόμα και στους 8, καλοδεχούμενη είναι. Και τολμώ να πω και επιτεύξιμη. Πως; Μα φυσικά να μην παίξει ο Γιούρκας. Όλα τ’ άλλα γίνονται.
***
Κι επειδή αν δεν τιμήσουμε το σπίτι μας, θα το φαν οι μύγες, 13 με 20 Ιουνίου στη Λάρισα γίνεται η Γιορτή Πηνειού ( μπορείτε να βρείτε το επίσημο πρόγραμμα εδώ ). Δροσερές ιδέες, φρέσκα πρόσωπα, κι όλα αυτά στην κοίτη του ποταμού που μετά την ανάπλαση βρίθει ομορφιάς και ζωής, σε μια πόλη που, παρόλα τα στραβά της, τα των πολιτιστικών της ήταν και θα είναι πάντα πρώτης γραμμής. Όσοι πιστοί προσέλθετε.
Κος Γουρούνης
***
Με τόσες βίλες – φιλέτα που ανακαλύπτονται τις τελευταίες μέρες (βλέπε Άκη, Γιάννο και Σία), το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα, μεσιτικό γραφείο στην Εκάλη είναι. 10 εκατομμύρια η συνολική εκτιμώμενη αξία των real estate φιλέτων του Άκη + 20 χρόνια εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, όλο μαζί = Δ.Ν.Τ.. Τυχαίο; Δε νομίζω…
***
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέκαθεν μια πολύ συμπαθής παράταξη: δεν ενοχλούσε κανέναν (εκτός ίσως απ’ την Αλέκα), δεν έβαζε σε μπελάδες την εκάστοτε κυβέρνηση και κυρίως, δεν μπλεκόταν εκεί που δεν τον έσπερναν. Όσο όμως ανακουφιστικό κι αν ακούγεται αυτό στους απ’ έξω, μια πλειάδα μελών του που μεγάλωσαν με όνειρα αριστεράς, πορειών κι απεργιών, σιγόβραζαν όλο αυτό το διάστημα. Γι’ αυτό και βγήκε ο Κουβέλης κι είπε του Αλέξη πως αυτός κι όσοι τον ακολουθήσουν την κάνουν για άλλες πολιτείες. Ότι στην Ελλάδα η αριστερά είναι καράβι ακυβέρνητο, βαρκούλα κυματοδαρμένη, όσο να ‘ναι ψεύτες δεν είμαστε, πρέπει να το παραδεχτούμε. Όμως ούτε προφήτες μπορούμε να ισχυριστούμε πως είμαστε, και το τι θα γίνει τελικά με τη συμμορία του Κουβέλη θα το δείξει η ιστορία.
***
Ένα φιλικό ζευγάρι μου ζήτησε να γράψω για το πώς βλέπω την εθνική μας στο Μουντιάλ. Μιας που είναι οι δύο απ’ τους τέσσερις συνολικά αναγνώστες της στήλης, θα τους κάνω το χατίρι. Λοιπόν τα πράγματα για την Ελλάδα είναι απλά. Αν σκεφτεί κανείς ότι Σουηδοί, Νορβηγοί, Ρώσοι, Ουκρανοί, Τσέχοι, Ρουμάνοι, Τούρκοι, Αιγύπτιοι, Βέλγοι, Ιρλανδοί και Σκωτσέζοι θα μας χαζεύουν απ’ τον τριθέσιο καναπέ τους, έχουμε επιτύχει ήδη. Φρούδες ελπίδες δεν υπάρχουν: κούπα δεν έχει το παραμύθι φέτος. Αλλά κι η συμμετοχή στους 16 ή ακόμα και στους 8, καλοδεχούμενη είναι. Και τολμώ να πω και επιτεύξιμη. Πως; Μα φυσικά να μην παίξει ο Γιούρκας. Όλα τ’ άλλα γίνονται.
***
Κι επειδή αν δεν τιμήσουμε το σπίτι μας, θα το φαν οι μύγες, 13 με 20 Ιουνίου στη Λάρισα γίνεται η Γιορτή Πηνειού ( μπορείτε να βρείτε το επίσημο πρόγραμμα εδώ ). Δροσερές ιδέες, φρέσκα πρόσωπα, κι όλα αυτά στην κοίτη του ποταμού που μετά την ανάπλαση βρίθει ομορφιάς και ζωής, σε μια πόλη που, παρόλα τα στραβά της, τα των πολιτιστικών της ήταν και θα είναι πάντα πρώτης γραμμής. Όσοι πιστοί προσέλθετε.
Κος Γουρούνης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
