Heavenly Sound Radio

Χάους γέννεσης

2011-02-02T13:10:00.001+02:00

Γεννηθήτω καπιταλισμός είπε την πρώτη ημέρα ο Adam Smith και έτσι έγινε.

Την δεύτερη μέρα άρχισαν να ξεπηδούν όμορφες, χρωματιστές, μεγάλες πολυεθνικές που μόνο σκοπό είχαν να αυξάνουν τα κέρδη τους ξεδιψόντας τη δίψα για χρήμα των διευθυντικών συμβουλίων τους.

Την τρίτη μέρα μαζεύτηκαν οι εθισμένοι του χρήματος και είπαν “Γεννηθήτω το Marketing” και έτσι έγινε. Όμορφες ζωηρές ταμπέλες και διαφημίσεις με λαμπερούς ανθρώπους, ταινίες, τραγούδια, βιβλία κλπ άρχισαν να χορεύουν στον ρυθμό που ο μαέστρος marketing έδινε με την μαύρη μπακέτα του.

Την τέταρτη μέρα όλοι άρχισαν να πετούν την γνώση και να αγκαλιάζουν την τηλεόραση. Η αλήθεια πλέον δεν βρισκόταν στην φιλοσοφία, στην ιστορία και την επιστήμη, οι οποίες έως τότε χρησιμοποιώντας την κριτική σκέψη και αντίληψη οδηγούσαν την ανθρωπότητα. Η αλήθεια πλέον βρισκόταν στα ΜΜΕ και σε ανθρώπους μαριονέτες χωρίς ουσιαστικό λόγο και γνώση, που κινούνταν με βάση τη βούληση του μαριονετίστα διοικητικού συμβουλίου.

Την πέμπτη ημέρα έγινε και πάλι σύρραξη των νηματοκινητών που πλέον δεν τους ικανοποιούσε το εφήμερο κέρδος. Την θέση του είχε πάρει το μακροχρόνιο κέρδος το οποίο μπορούσε να επιτευχθεί με έναν και μόνο τρόπο, την δημιουργία νέων με καταναλωτικοκεντρική νοοτροπία δημιουργώντας έτσι δια βίου μανιώδεις και αχόρταγους καταναλωτές. Διέταξαν λοιπόν το marketing να εκτελέσει το καθήκον του και να βγάλει εις πέρας και αυτή την αποστολή, όπως και έκανε.

Την έκτη ημέρα όλα πλέον άρχισαν να κινούνται γύρω από την νιότη, μιάς και αυτή ήταν το μέλλον της κατανάλωσης, της οποίας τα χαρακτηριστικά είναι η άγνοια, η απουσία εμπειρίας, η μη ολοκληρωμένη και σωστά δομημένη σκέψη και η έλλειψη σοφίας. Η νιότη και τα χαρακτηριστικά της θεοποιούνται. Τα πρότυπα πλέον άρχισαν να αλλάζουν. Η νιότη, η ομορφιά και η ανοησία αντικαθιστούν την εξυπνάδα, την εμπειρία και την πρωτοποριακή σκέψη. Οι έως τότε αξίες γκρεμίζονται. Η μορφή και η πορεία της ανθρωπότητας άρχισε να κινείται και να κατευθύνεται γύρω από λαμπερά επιφανειακά άτομα που πήραν την θέση των επιστημόνων και των διανοούμενων.

Την έβδομη μέρα το χάος αρχίζει και καταρρέει. Τα μεγαλύτερα σημάδια της κατάρρευσης αυτής (;), οικονομική κρίση και κρίση αξιών. Ζούμε πλέον σε μία εποχή που τα πάντα είναι ρευστά. Επιστήμονες λένε πως το 60% των χορών θα κηρύξουν πτώχευση μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. Επίσης τα απόθέματα της γής σε πετρέλαιο κλπ θα έχουνε αδειάσει μέχρι το 2040. Ότι γνωρίζουμε καταρρέει. Αυτή λοιπόν είναι η ευκαιρία να αλλάξουμε. Ξεχάστε καπιταλισμούς, κομμουνισμούς, σοσιαλισμούς κλπ. Χρειαζόμαστε κάποιο ποιό βιώσιμο σύστημα δημιουργημένο και κινούμενο με βάση τη γνώση και την επιστήμη και όχι το κέρδος και την ηλιθιότητα. Αν πούμε “Είναι καλό” όπως ο space god και αφήσουμε τα ίδια συστήματα να ξανα ανατείλουν, έχουμε χάσει το παιχνίδι. Σκεφτείτε, σκεφτείτε, σκεφτείτε και ξανά σκεφτείτε. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΡΑΞΤΕ.

And a Happy New Year...

2011-01-14T18:25:00.002+02:00

Καλή χρονιά κι από μας mates, έστω κι αν μας προλάβανε οι ασφαλιστικές κι οι τράπεζες που έσπευσαν να μας ευχηθούν με τις γνωστές πια ζεστές, οικογενειακές διαφημίσεις, περισσότερο μπας και το πιστέψουν κι οι ίδιοι ότι θα ζήσουμε μια καλή χρονιά για να τους τα ακουμπάμε. Παρόλα αυτά, καλή χρονιά σε όλους, με υγεία, γιατί όσο κλισέ κι αν το έχουμε καταντήσει, πραγματικά όλα τα άλλα γίνονται.

Πρώτο κειμενάκι μετά από πολύ καιρό κι η αλήθεια είναι πως δε μου πάει η καρδιά να γράψω για την οικονομία. Πως το λένε ρε αδερφέ, δε μου βγαίνει, είναι σαν την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος που ξέρεις ήδη ότι η ομάδα σου έχει χάσει την πρωτιά, κι ενώ σα σωστός φίλαθλος θα δεις το ματς για να την υποστηρίξεις, δε θες και πολλά πολλά. Ούτε για τους πολιτικούς μπορείς να γράψεις κάτι, βλέπεις το Γιώργο να μπουκάρει μετά της γυναικός του στο σουσάδικο και λες, πάει, σα χώρα μας κοίταξε ο Θεός και μας έφτυσε. Κι αυτή είναι η αισιόδοξη πλευρά: αν δεν πιστεύεις, δεν υπάρχει Θεός για να σε φτύσει.

Κι εκεί που λέω «για το ένα δε θα γράψω, για το άλλο δε θα γράψω, τι διάολο να γράψω τέλος πάντων ;;;», εμφανίζεται ο Γκλέτσος με τις χειροπέδες του. Κάπου εκεί ακούω μια φωνή μέσα να ψιθυρίζει «Τας κεφαλάς υμών τω κυρίω κλίνατε», και λέω, να τα μας, απ’ της μάνας μου το σόι πάντα υπήρχε μια μικρή κληρονομηθείσα τάση για τα άσπρα πουκαμισάκια, ήρθε η ώρα μου. Το τελειωτικό χτύπημα είναι όταν συνειδητοποιώ ότι ήγγικεν εκείνη η ώρα που μπορώ να μπω στη θέση του Γκλέτσου, του τύπου που κυνηγούσε τα φουστάνια της Ερατός, του τύπου που η Ελλάδα λάτρευε να γελά εις βάρος στα βίντεο των ΑΜΑΝ, μάλιστα, μπορώ να μπω στη θέση του και να πω με σιγουριά, ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, το μέτωπο ή όπου αλλού βάζουν στην περίπτωσή μας το χέρι τους οι λαοί της οικουμένης, ότι κι εγώ το ίδιο θα έκανα.

Και γιατί όχι; Γιατί είναι παράνομο ή γιατί δεν ακολουθεί τους προκαθορισμένους νομικούς και γραφειοκρατικούς δρόμους; Ας γελάσουμε όλοι μαζί τέκνα της χώρας των τύπων και της πολιτικής ορθότητας. Όσοι έβαλαν το χεράκι τους στο βάζο με το μέλι και βγάλανε δισεκατομμύρια ακολούθησαν τέτοιους δρόμους; Όσοι αποφάσισαν εν μέσω μιας νυκτός ότι ο αυτοκινητόδρομος πρέπει να γίνει το τσιφλίκι του Μπόμπολα το έκαναν; Κι εν πάση περιπτώσει ο Γκλέτσος μπορεί να είναι ο Γκλέτσος και να κάνει ότι κάνει με μια δόση υπερβολής, αλλά κι εγώ αν για να πηγαινοέρχομαι στο χωράφι μου έπρεπε να κερνάω ένα δεκάρικο την ημέρα στα διόδια, όχι γκρέιντερ, ολόκληρο τον caterpillar θα έφερνα για να βρω το δίκιο μου.

Κι όσο για την υποχρέωση μας να πληρώνουμε την κυκλοφορία μας στους υπερσύγχρονους ελληνικούς δρόμους, εγώ νόμιζα τόσα χρόνια ο μαλάκας ότι το ένα μηνιάτικο το χρόνο που δίνουμε στα τέλη κυκλοφορίας κάτι τέτοιο σήμαινε. Το γυρνάνε στη συνέχεια οι αρμόδιοι, γίνονται λίγο Βασιλάκης Καΐλας, Μικρός Λουστράκος κλπ, κι αρχίζουν τα «η χώρα είναι σε κρίση» και ούτω καθεξής. Και μας λένε εμάς, τους Γκλέτσους της Ελλάδας, ότι τα διόδια είναι υποχρεωτικά γιατί κάπως πρέπει να πληρωθούν οι εργολάβοι, κι ότι και τις παρακάμψεις θα μας κλείσουν, είτε με το έτσι θέλω, είτε με φορτηγά που θα χαλάσουν όλως τυχαίως στη μέση του πουθενά και θα τα επισκευάσουν μετά από μήνες, κι ότι πια τα πράγματα έχουν ξεφύγει κι οι αποφάσεις παίρνονται από αλλού.

Όμως το ζήτημα δεν είναι τι αποφασίζει και ποιος, είναι το τι κάνουμε όλοι εμείς, σώας τας φρένας ή χωρίς. Κι εμείς, όχι αγαπητοί, αλλά διόδια δεν πληρώνουμε, όσες αποφάσεις κι αν βγουν θα τις γράψουμε στα παλιά μας τα παπούτσια. Γιατί δεν είναι τα 3 ευρώ, ούτε τα 6 ούτε τα 9, ούτε καν τα 20 που θες να πάς Θεσσαλονίκη – Αθήνα. Είναι που βαρεθήκαμε πια και τα «έτσι θέλω», και τα φορτηγά που χαλάνε τυχαία και τις αποφάσεις που τις παίρνει κάποιος άλλος που εμείς δεν έχουμε δικαίωμα ούτε να τον μάθουμε. Ας μας γράψουν, ας μας κλείσουν όλους μέσα σαν τον Γκλέτσο, να δούμε τι θα καταλάβουν που θα μας ταΐζουν όλους μέσα στις φυλακές.

Και δε θυμάμαι αν το ανέφερα πιο πάνω, αλλά καλή χρονιά!

Κος Γουρούνης

Notorious P.I.G.

2010-11-06T00:29:00.003+02:00

Με τα πολλά φτάσαμε λοιπόν αγαπητοί μου λίγες ώρες πριν τις εκλογές. Σε λιγότερο από 48 ώρες (και μια εβδομάδα ακόμα πιθανώς) θα γνωρίζουμε σε ποιους θα απευθυνόμαστε κάθε φορά που η μέρα μας θα πάει στραβά, βάλλοντας τους με διάφορα εκκλησιαστικά κηροπήγια, κοινώς καντήλια. Κλασσικά, έχουν ήδη αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους οι δημοσιογράφοι – εκλογοντολόγοι, όπως αυτός ο τύπος με τα γυαλιά, ο Bill Gates του MEGA, που τον βλέπουμε κάθε τέσσερα χρόνια να μας μιλάει για διαγράμματα και πίτες. Και φυσικά βγαίνουν και διάφορες πολιτικάντηδες, απ’ αυτούς που όταν τους ρωτάς με τι ασχολούνται, απαντούν «είμαι στο κόμμα», που απευθύνουν έκλυση στους πολίτες να συμβάλλουν με την ψήφο τους στην επιβράβευση τριάντα χρόνων κλεφτοκοτάδων δημάρχων και νομαρχών, πάντα με τη φάτσα που θυμίζει τους δημοσιογράφους στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας λίγο πριν πουν το κλασικό «Good Luck Earth».

Έρχονται λοιπόν, τώρα και στην πόλη σας, οι εκλογές με το πλέον ηλίθιο σύστημα ανάδειξης νικητή. Παρακάμπτω το ότι τόσους σταυρούς που θα βάλουμε φέτος δεν τους βάζεις ούτε σε μαυσωλείο. Αντέχεται αυτό, μπορεί την ώρα που θα κάνεις να ψηφίσεις να μπορούσες να γράψεις μια μικρή έκθεση, αλλά καλή καρδιά. Η μεγαλύτερη ανοησία είναι το σύστημα ‘διπλή ευκαιρία’, όπως στο στοίχημα. Αναφέρομαι στη δεύτερη Κυριακή, που αφού έχεις ψηφίσει αυτόν που γουστάρεις εσύ να σε σοδομίζει για τα επόμενα 3,5 χρόνια, έρχονται και σου λένε «Ναι μεν, αλλά τώρα που δε βγαίνει αυτός, ποιον προτιμάς;». Καμπανάκι και μαλακίες δεν έχει δηλαδή.

Και φυσικά, τι δε θα μπορούσε να λείπει απ’ αυτές τις εκλογές; Το μνημόνιο, βεβαίως βεβαίως. Όλοι οι έλληνες άντρες είναι πια ιδιοκτήτες ενός ζευγαριού παραφουσκωμένων μπαλονιών χάρη σ’ αυτήν την ιστορία. Δεν έχει σημασία που δήμαρχοι και νομάρχες όσο και να αντιτίθενται ή τάσσονται υπέρ του δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, εκεί αυτοί, το βιολί τους, σαν τους τρελούς που χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο μέχρι να το σπάσουν, αμήν Θεέ μου. Ούτε έχει σημασία που βγήκε ο Michelin κι είπε πως το μνημόνιο είναι αναγκαίο κακό, όλος ο σχεδιασμός έγινε με επίκεντρο αυτό, ποιος τρέχει για αλλαγές τώρα.

Α, και σταματήστε επιτέλους να χειροκροτείτε το Γιώργο για όσα έκανε, δεν το θέλει. Γιώργος Παπανδρέου, ακόμα κι οι άνθρωποι με δείκτη ευφυΐας υπό του μηδενός γίνονται πρωθυπουργοί, Impossible is Nothing.

***

Και μια που πιάσαμε κουβέντα για ηλιθιότητα, τα παλικάρια που έστειλαν τις βόμβες στις πρεσβείες αφού φρόντισαν να κάνουν πασαρέλα τις φάτσες τους μπροστά στις κάμερες, κατάλαβε κανείς τι ήθελαν;

***

Διάβασα πως οι Rolling Stones ετοιμάζονται για την καινούρια τους περιοδεία. Φήμες που θέλουν τις συναυλίες τους να σκηνοθετούνται από το George Romero από δω και στο εξής ελέγχονται ως ανακριβείς.

Κος Γουρούνης

Pig Pong

2010-10-29T19:56:00.001+03:00

Το Γιωργάκη τον καταλαβαίνω. Τις περισσότερες φορές μου φαίνεται συμπαθητικός τυπάκος, ήσυχος, ήρεμος, ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι πρότυπο προϊσταμένου σε κάποιο πόστο μιας πολυεθνικής. Ξέρω ότι αυτό που έκανε με τη διακαναλική συνέντευξη ήταν πολιτική…κατάντια, αλλά αν κάποιος σκεφτεί αυτή την πλευρά του χαρακτήρα του, θα δει πως έκανε αυτό ακριβώς που θα περίμενε κάποιος από έναν τέτοιον άνθρωπο: βγήκε στο βήμα κι είπε «σώστε με».

Εννοείται πως αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Κι εξυπακούεται επίσης πως κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τον βοηθήσει. Μ’ αυτό που έκανε έβαλε τα χεράκια του στα ματάκια του και τώρα περιμένει απλά τους ψηφοφόρους να σπρώξουν. Γιατί να είναι οι περιφερειάρχες κι οι δήμαρχοι υποκείμενοι σε ερωτήσεις για το μνημόνιο και τα οικονομικά μας χάλια, το έγραψα, το ξαναέγραψα, δεν το καταλαβαίνω απ’ τη μεριά του ΠΑΣΟΚ, οι άλλοι ρίχνουν εκεί το βάρος για να βυθίσουν τους πράσινους υποψηφίους. Αλλά ο Γιώργος, σαν καλός προσκοπάκος, δεν αφήνει ποτέ ερώτηση αναπάντητη, κι αντί να κάνει την κουφή, βγήκε τη Δευτέρα το βράδυ, κι επειδή περί μνημονίου δεν είχε να πει τίποτα, είπε «αν δε μας ψηφίσετε, εκλογές». Όπως μας λέγανε οι πατεράδες μας, ‘αν δε φας, δε θα δεις μπάλα’ κλπ.

Γι αυτό κι η μοναδική λέξη που βρήκα ως χαρακτηρισμό αυτής της κίνησης ήταν «κατάντια». Γιατί, όταν αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι στο κράτος όπως στο παιδί σου που δεν πάει για ύπνο νωρίς, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Κι ας έχει δίκιο για το μνημόνιο, κι άλλος να ήταν καπετάνιος, κι αυτός θα το στήριζε. Αλλά με την πολιτική είναι όπως και με τους τερματοφύλακες: στις μεγάλες γκέλες, καλύτερος είναι ο αναπληρωματικός.

***

Κι εκεί που λέω ότι δε θα αναφέρω καθόλου τη λέξη «αστυνομία» σε ένα άρθρο για αλλαγή, πάνε κάποιοι καλοθελητές και σαπίζουν στο ξύλο έναν φουκαρά με νοητικά προβλήματα. Για τον οποίον μάλιστα οι πατρινοί συμπολίτες του είχαν μόνο καλά λόγια να πούνε, πράγμα που αποκλείει τη γραμμή υπεράσπισης «αναρχικός – πέτρες – εξύβριση αστυνομικών οργάνων». Τα ίδια καταπιεσμένα ανθρωπάκια που εδώ και δεκαετίες διαμαρτύρονται για το χαρακτηρισμό «μπάτσοι».

Το τραγικό της υπόθεσης είναι το εξής: όλοι εμείς, άνθρωποι χωρίς εξουσία όπλου ή αστυνομικής ταυτότητας, θα ντρεπόμασταν να το κάνουμε αυτό. Αυτό ακριβώς, θα ντρεπόμασταν. Ακόμα και να προκαλούμασταν, θα κάναμε το αυτονόητο, υπομονή. Κι όμως κάποιοι προστάτες, κάποιοι υπάλληλοι του κράτους που έχουν υποχρέωση να μας υπηρετούν και να μας προστατεύουν, κάποιοι μπάτσοι το έκαναν. Και δεν ντράπηκαν. Κρίμα στους συναδέλφους τους που προσπαθούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, γιατί υπάρχουν κι αυτοί. Όσο υπάρχουν τέτοιοι υπάνθρωποι, ο λαός δε θα σεβαστεί ποτέ την αστυνομία.

***

Σε ένα απ’ τα πρώτα κείμενα μου για το blog του ραδιοφώνου είχα γράψει για μια περίπτωση γονιών απ’ την Άπω Ανατολή που ξέχασαν να ταΐσουν το παιδί τους, απασχολημένοι καθώς ήταν με κάποιο διαδικτυακό παιχνίδι, κι αυτό πέθανε. Μου απάντησε λοιπόν ένας αναγνώστης λέγοντας μου να μην καθολικεύω καταστάσεις, κι ότι επειδή συνέβη κάτι τέτοιο μια φορά δε σημαίνει πως αποτελεί κοινωνική μάστιγα. Σήμερα διάβασα ότι μια μάνα σκότωσε το παιδί της γιατί την ενοχλούσε όταν αυτή ήταν απασχολημένοι να βάζει βαμβάκια και στάρια στο ίντερνετ. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κος Γουρούνης

Pig Bang Theory

2010-10-22T11:33:00.001+03:00

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο που βρήκα σε ένα blog για τους νέους που οι οικονομικές συγκυρίες τους σπρώχνουν στα στρατιωτικά και αστυνομικά επαγγέλματα. Ή λειτουργήματα, όπως θέλετε πέστε το. Οι περισσότεροι από αυτούς, μάλιστα, μπαίνουν σ’ αυτές τις σχολές με το στανιό, είτε γιατί ο πατέρας τους τους δηλώνει πως φράγκο για φοιτητική ζωάρα δεν υπάρχει, είτε γιατί πέφτει πάνω τους όλη η ομήγυρη και «άντε, να βοηθήσεις κι εσύ την οικογένεια», «άντε να βγάζεις δικά σου λεφτά στα 22», η συνέχεια γνωστή. Πάνε λοιπόν εκεί, τελειώνουν τις σχολές και με το που βγαίνουν στον έξω κόσμο τους περιμένει το ζεστό παραδάκι. Που για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι και πολύ. Δεν έχω πρόβλημα μ’ αυτό, να εξηγούμαι. Κι επειδή δε γεννηθήκαμε χθες, είχαμε κι εμείς οι…άοπλοι την ευκαιρία να κάνουμε κάτι τέτοιο άλλα δεν το κάναμε. Επειδή όμως, ως γνωστόν, με το ζόρι δουλειά δε γίνεται, όλα αυτά έχουν επιπτώσεις. Στο στρατό όχι και τόσες – τι με νοιάζει εμένα αν θα διοικηθούν καλά οι φαντάροι, ή αν οι γαλονάδες ξενερώνουν τη ζωή τους. Το θέμα είναι οι αστυνομικοί.

Γιατί για να είσαι αστυνομικός πρέπει τέλος πάντως να το έχεις μεράκι. Θα σε βρίσουν, θα σε κοιτάνε παράξενα, αλλά εσύ πρέπει μια δουλειά που έχεις να κάνεις, να την κάνεις σωστά. Όχι μόνο όταν κυνηγάς τα πιτσιρίκια με τα μηχανάκια, μα σε περιπτώσεις που βάζεις το καθήκον πάνω απ’ τη σωματική σου ακεραιότητα. Κι αν δεν έβλεπες από μικρός τον ταξίαρχο Θεοχάρη και σου την έδινε να πάρεις κι εσύ τους δρόμους να πιάσεις το Μεγάλο Κλόουν, αν βαριέσαι και κάνεις τη δουλειά σου με το ζόρι εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν το κάνεις. Σ’ άλλες εποχές, τριάντα χρόνια πριν, ίσως να μην υπήρχε μεγάλο πρόβλημα. Τώρα όμως; Στην Αθήνα οι επίδοξοι ληστές έχουν αρχίσει να μαχαιρώνουν κόσμο στο ψαχνό στο δρόμο, σαν σε γουέστερν. Στη συμπρωτεύουσα, όλο και περισσότεροι συμφοιτητές μας πέφτουν θύματα διάρρηξης. Φοβάσαι να περπατήσεις μετά τα μεσάνυχτα γιατί το κατσαβίδι κι οι σουγιάδες πάνε σύννεφο. Θεός δεν είναι ο αστυνομικός για να είναι πανταχού παρών, δε λέμε αυτό. Όταν όμως γίνονται όλα αυτά γύρω σου και ψάχνεις να θυμηθείς πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες περιπολικό, κάτι πάει στραβά.

Όχι ότι μπορεί να παρθεί κάποιο δραστικό μέτρο. Πάντα ο κόσμος θα έχει ανάγκη τα λεφτά και τα παιδιά θα σπρώχνονται σε κάποιο επάγγελμα, είτε αυτό είναι ένοπλο είτε πχ το επάγγελμα του γιατρού ή του δικηγόρου. Λίγο φιλότιμο ζητάμε μόνο. Μπες σ’ όποια σχολή θες, αλλά κάνε μια προσπάθεια για το γενικό σύνολο να αποδώσεις λίγο. Αν οι πολιτικοί μηχανικοί αποφάσιζαν πως πλέον θα βαριούνται εξίσου και ξεχνούσαν να στηρίξουν σωστά τα κτίρια που θα σχεδίαζαν, πως θα μας φαινόταν που θα θρηνούσαμε θύματα απ’ αυτό;

***

Το γιατί οι γραμματείες στα πανεπιστήμια ανοίγουν μόνο για μιάμιση ώρα είναι μεγάλο μυστήριο. Τόσο μεγάλο που απορώ γιατί δεν υπάρχει ένα βιβλίο πχ «Ο Σερλοκ Χολμς στις γραμματείες των μηχανολόγων» ή «Το γεράκι της μάλτας κι η γραμματεία των ηλεκτρολόγων» κλπ…

***

Βλέποντας το «Νησί», το «σήριαλ που συγκίνησε το Πανελλήνιο» κι όλα αυτά τα χαριτωμένα που γράφτηκαν, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι ο κόσμος δεν έχει αλλάξει όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Όλους τους κατατρεγμένους του κόσμου αν μπορούσαμε να τους βάλουμε σε μια βάρκα και να τους διώξουμε γιατί μας χαλάνε την αισθητική, θα το κάναμε. Γι’ αυτό συγκινηθείτε, δε λέω, καλό κάνει κι αυτό, την επόμενη φορά που θα δείτε κανέναν φουκαρά στο δρόμο όμως, τουλάχιστον μην αλλάξετε πεζοδρόμιο.

Κος Γουρούνης

Fascist Pig

2010-10-15T12:52:00.003+03:00

Το ότι στην πολιτική σκηνή της χώρας μας υπάρχει αυτή τη στιγμή και δη και ως υποψήφιος περιφερειάρχης ο άνθρωπος Άδωνις Γεωργιάδης είναι προσωπική ήττα των ελλήνων πολιτών.

Το σκεφτόμουν σήμερα το πρωί που άνοιξα την τηλεόραση και, σχεδόν ευλαβικά, αυτός βρισκόταν εκεί, πιστός στο ραντεβού του με τα τηλεοπτικά παράθυρα. Έχω ένα θέμα με τον Άδωνι, δεν μπορώ ούτε ζωγραφιστό να τον βλέπω. Δεν είναι μόνο το ότι αντιτίθεμαι στις αυστηρές πολιτικές τοποθετήσεις του. Μεγάλα παιδιά είμαστε όλοι, δε χρειαζόμαστε κατήχηση από κανέναν πριν ρίξουμε την ψήφο μας, ούτε απ’ αυτόν, ούτε απ’ το Λάκη. Όπως επίσης ενώ με εκνευρίζει τα μάλα η εριστική διάθεση για καβγά που προσπαθεί να ξυπνήσει στον εθνικόφρονα που κρύβουμε μέσα μας, δεν είναι ο μοναδικός που χειραγωγεί ( ή καλύτερα προσπαθεί να χειραγωγήσει ) τις μάζες των ψηφοφόρων. Μπορώ ακόμα ακόμα, με Ιωβική υπομονή, να ανεχτώ την τάση του να ουρλιάζει στις συζητήσεις για να υπερκαλύπτει τις φωνές των συνομιλητών του, γιατί όσο να ‘ναι όλοι το έχουμε κάνει κατά καιρούς, έστω κι αν δεν το επαναλαμβάνουμε με εκνευριστική συνέπεια.

Η απέχθειά μου πηγάζει αλλού, στη νοοτροπία του «έμπορα» που κουβαλάει. Από πού να ξεκινήσει κανείς, απ’ το γάμο του με την Μπουμπούκα που τα φαινόμενα δείχνουν πως ο ίδιος φρόντισε να υπερπροβληθεί; Ή μήπως απ’ το ότι επιτηδευμένα τη βόλεψε σαν tv persona για να έχει την καθημερινή προβολή που αρμόζει στην αρχοντιά του; Τι να πει κανείς και για τη φαρσοκωμωδία στην οποία συμμετέχει μαζί με τον αδερφό του για να δώσουν σε όλους εμάς, τους πτωχούς τω πνεύματι, τα φώτα της γνώσης πουλώντας ιστορικά και φιλοσοφικά βιβλία με τον ίδιο τρόπο που η Μοιραράκη πουλάει τα μπορδοροδοκόκκινα χαλιά της. Όσο για τις απόψεις του, επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω για την αυθεντικότητά τους: Όσο πιο ακραία η άποψη που θα υποστηρίξεις, τόσο μεγαλύτερη έκταση θα πάρει η δημοσιότητα της. Και το ξέρει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι ο κύριος Γεωργιάδης, το ήξερε κι όταν επέλεξε να εκδώσει τις 1400 σελίδες πολιτικοϊστορικού αυνανισμού του Πλεύρη με τον τίτλο «Οι Εβραίοι», το ξέρει κι όταν συμπεριφέρεται σαν το δευτερότοκο γιο της cosa nostra που πρέπει να έχει την απόλυτη στήριξη του Νονού, Δον Καρατζαφύρερ, σ’ ότι γράψει και πει. Αυτό πρεσβεύει η αντιπροσώπευση της δεξιάς στην ελληνική βουλή, την άδεια στο STAR και στο ALTER να μας προβάλουν τα περιεχόμενα του ψυγείου των πολιτικών της; Κι αν ναι, ο λαός της Αττικής τι μπορεί να προσμένει απ’ τη θητεία ενός τέτοιου τσαρλατάνου στο νευραλγικό πόστο του περιφερειάρχη;

Εν κατακλείδι, δεν ξέρω αν η ιδέα μου για έναν πολιτικό – πρότυπο που εμπνέει σοβαρότητα και προστατεύει τα του οίκου του είναι ξεπερασμένη, με το χέρι στην καρδιά όμως πείτε μου τι πιστεύετε, ένας άνθρωπος που ξεπουλάει τις προσωπικές του στιγμές με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να μου εγγυηθεί πως δε θα κάνει το ίδιο και με τα συμφέροντα των απλών πολιτών;

***

Κι άλλο κύκλωμα παιδεραστίας εξαρθρώθηκε την περασμένη βδομάδα. Το υλικό διακινείτο από –που αλλού;- το ίντερνετ, και μιλάμε όχι για δυο-τρεις, αλλά για τον εξωφρενικό αριθμό των 177 διωκόμενων. Μήπως ήρθε η στιγμή το facebook κλπ να αρχίσουν να ελέγχουν ηλικίες ή τέλος πάντων να θεσπίσουν μια αστυνόμευση της προκοπής;

***

Τα έγραφα εγώ τις προάλλες… Ένα ζευγάρι στην Αριζόνα «έπινε» σιγά σιγά έναν άστεγο καθώς κι οι δύο είχαν την εντύπωση ότι ήταν βρικόλακες. Στην Ελλάδα της κρίσης πόσο λέτε να πάει σε λίγους μήνες το 0- με το κιλό;;;

Υ.Γ.: Ο τίτλος είναι τραγούδι των Suicidal Tendencies. Για να μην πάρουν φωτιά και καούν όσοι νομίζουν ότι θίγονται.

Κος Γουρούνης

Pig Brother

2010-10-10T15:43:00.002+03:00

Προσωπικά την περίμενα την κατηφόρα του Big Brother εν έτει 2010 κι ας προσπαθούν οι μεσημεριανές εκπομπές να μας το μπάσουν απ’ την πίσω πόρτα. Όχι γιατί στα εννιά χρόνια που μεσολάβησαν από τον Τσάκα και τον Πρόδρομο βάλαμε τα θεμέλια μιας ποιοτικής τηλεόρασης, αλλά γιατί ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά. Εννοείται πως το ενδιαφέρον που δείχνουν οι συμμετέχοντες δε με εκπλήσσει διόλου καθώς, όπως άλλωστε έγραφα και σε παλιότερο κείμενο, στη σύγχρονη πραγματικότητα η ζυγαριά ηθών του κάθε ανθρώπου γέρνει περισσότερο απ’ την πλευρά των χρημάτων παρά απ’ αυτή της δημόσιας εικόνας, κάτι που είναι, δυστυχώς, σημείο των καιρών. Εξυπακούεται πως παρομοίως δε με εκπλήσσει το εντονότατο ενδιαφέρον των τηλεοπτικών σταθμών για τέτοιου είδους προγράμματα, αηδίες δηλαδή χαμηλού κόστους που γίνονται αμέσως αποδεκτές από μεγάλη μερίδα τηλεθεατών. Όπως το 2001, έτσι και σήμερα, οι επιχειρηματίες που συντηρούν τα κανάλια της τηλεόρασης είναι πάνω απ’ όλα αυτό, επιχειρηματίες. Η ηθική είναι ηθική, και η ποιότητα, ποιότητα, αλλά όπως αν έχεις περίπτερο και βλέπεις ότι πουλάς μόνο τις τσόντες θα γίνεις επίσημος αντιπρόσωπος της Sirina για να κάνεις την μπάζα σου, παρομοίως κι αυτοί στρέφουν την προσοχή τους σε ό,τι πουλάει. Αποδεκτό ή όχι, σκουπίδι ή μη, ας μην μπαίνουμε σ’ αυτή τη λογική. Πρώτον γιατί είτε με τηλεχειριστήριο είτε με τηλεκοντάρι, όλοι έχουμε τη δυνατότητα αλλαγής συχνότητας, και δεύτερον διότι αν αποφασιστεί κάποτε γενική καθαριότητα και πέταγμα των σκουπιδιών απ’ τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, δε νομίζω ότι το Big Brother θα είναι το μόνο που θα φύγει.

Ωραία όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά προς τι η έκπληξη που ανέφερα στην αρχή; Όπως άρχισα να γράφω, ο κόσμος δεν είναι πια ίδιος. Αυτός πριν από εννιά χρόνια φυσικά και δεν ήταν μεσαιωνικός, αλλά σε μια σύγκριση head to head με τον σημερινό σίγουρα βρισκόταν αρκετά βήματα πίσω. Βλέπετε, το πρώτο Big Brother έδωσε την ευκαιρία σε χιλιάδες ανθρώπους να κοιτάξουν τη ζωή μιας ντουζίνας άλλων από την κλειδαρότρυπα, κάτι που για τη συντριπτική πλειοψηφία είναι τουλάχιστον δελεαστικό. Η υστεροφημία που συνόδευε το πρόγραμμα έκανε πολλούς γονείς να απαγορεύσουν στα παιδιά τους την παρακολούθησή του, ενώ ακόμα και σαν τηλεοπτικό κοινωνικό φαινόμενο ο εγκλεισμός μιας ομάδας ανθρώπων, διαφορετικού κοινωνικού υπόβαθρου και χαρακτήρα, σε ένα κλειδαμπαρωμένο σπίτι ήταν κάτι πρωτότυπο. Τα χρόνια όμως πέρασαν και μαζί τους έφεραν την επανάσταση του internet, που ναι μεν ζούσε και βασίλευε το 2001, όχι όμως με τον πλουραλισμό του σήμερα κι όχι με τη σημερινή πληθυσμιακή κάλυψη: γιατί π.χ. να αναρωτιέσαι τι κάνει το ζευγάρι που είναι talk of the town όταν κλείνουν οι κάμερες στο σπίτι του μεγάλου αδερφού, όταν μπορείς να δεις στο διαδίκτυο εκατομμύρια άλλα ζευγάρια που δεν είναι τόσο μυστικοπαθή να βγάζουν τα ματάκια τους, ακόμα κι αν μένεις σε μια ερημική βραχονησίδα. Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί να συζητάς την προσωπική ζωή πέντε αγνώστων, όταν μέσω του facebook και των υπολοίπων site κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να μάθεις και να συζητήσεις τα πάντα γα τη ζωή των γνωστών σου. Επιπρόσθετα, έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά ριάλιτι προγράμματα, που πλέον η αρχική δίψα για τέτοιου είδους κουτσομπολιό έχει άρδην αρχίσει να σβήνει. Ούτε οι γονείς δε δίνουν βάση πλέον, προτιμώντας να μην κάνουν πολύ κακό για το τίποτα για κάποιους που ξύνονται όλο το εικοσιτετράωρο σε μια μακρινή μονοκατοικία. Άλλωστε ποιος βλέπει πια τηλεόραση όταν μπορεί να δει όποια ταινία η σειρά τραβάει η όρεξη του κάνοντας δυο κλικ στο ποντίκι του; Και τα νούμερα που μας σερβίρουν η (Κ)Α ΓΚΕ ΜΠΕ και οι λοιποί μην τα τρώτε άχαφτα. Αρχή είναι ακόμα, λίγο η περιέργεια, λίγο που δεν μπήκαμε καλά καλά σε κανονικούς ρυθμούς – κι άρα έχουμε άπλετο χρόνο να παρακολουθήσουμε ο,τιδήποτε μας σερβίρεται, σε κάνα δυο μηνάκια οι γερμανοί του alpha θα το φυσάνε και δε θα κρυώνει το άπατο που θα πιάσει το πρόγραμμα…

***

Κατόπιν προτροπής ενός φίλου να αναφερθώ και σε κάτι που ξέχασα στο προηγούμενο κείμενο: Έγραφα πριν δυο βδομάδες για τους Placebo και τα δικαιολογημένα μπουκάλια που φάγανε στη συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη, δεν έγραψα τίποτα όμως για την εμφάνιση του Ozzy στο Terra Vibe στις 25 του περασμένου μήνα. Γιατί τα αναφέρω μαζί; Γιατί ο κος Osbourne παρότι στα εξήντα-ένα του έκανε μια αξιοσημείωτη, φιλότιμη προσπάθεια να ψυχαγωγήσει το κοινό της συναυλιακής ( μικρής, για τέτοια ονόματα) σκηνής του Terra Vibe για παραπάνω από δύο ώρες και πιστεύω πως όλοι έφυγαν ικανοποιημένοι για το πώς διάλεξαν να ξοδέψουν το πενηντάρικό τους. Εντάξει, ξέρω πως πολλοί δεν τον γουστάρουν τον Ozzy γιατί είναι λίγο τσαρλατάνος, έτρωγε πουλιά στη σκηνή, έκανε την οικογένειά του τηλεοπτικό πρόγραμμα κλπ κλπ, αλλά δεν παύει να είναι αυτός που είναι, έστω κι αν έπρεπε να περιμένουμε καμιά 20αριά χρόνια για να πει καινούριο τραγούδι της προκοπής. Κι όμως ήρθε, τραγούδησε, τα έδωσε όλα, κι έφυγε χειροκροτούμενος. Ζητάμε πολλά απ’ τους «καινούριους» που θέλουμε να βγάζουν κάτι απ’ το μεράκι των «παλιών»;

Κος Γουρούνης

Elected!

2010-10-07T11:47:00.002+03:00

Σκεφτόμουνα να μην ξαναγράψω για τις εκλογές, με την ελπίδα ότι κι αυτές είναι σαν τα βουντού: αν δεν πιστεύεις σ’ αυτές δεν πρόκειται να πάθεις κακό. Τι να γράψω, τι να γράψω, ανοίγω την τηλεόραση να δω τι απασχολεί την ελληνική κοινωνία για να κάνω μια προσπάθεια να γράψω κι εγώ πάνω σ’ αυτό καμιά μαλακία. Κι εκεί ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο αντιμέτωπος με το εξής δίλλημα: εκλογές ή Big Brother. Γι αυτό φάτε τώρα στη μούρη εκλογές και να λέτε κι ευχαριστώ.

***

Δημοτικές εκλογές λοιπόν, και παρακολουθώντας όλους αυτούς τους υποψηφίους να πουλάνε την πραμάτεια τους στα τηλεοπτικά παράθυρα καταλαβαίνει κανείς αρκετά. Πρώτον, ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα αυτές οι υποψηφιότητες είναι κάτι σαν το αγροτικό των γιατρών. Η πλειοψηφία δηλαδή των πολιτικών πρέπει να υπερπηδήσει αυτό το...εμπόδιο στο δρόμο για μια καριέρα στη βουλή. Έτσι είναι οι καριερίστες όμως, όπου γης και πατρίς. Δε λέω, όλο και κάποιος θα βγει που θα κάνει πέντε σωστά πράγματα, όσο πιο καλός είναι όμως, τόσο πιο γρήγορα θα τον κατεβάσουν στις βουλευτικές. Δεύτερον, κι ίσως να είναι κι ιδέα μου, φέτος οι τόνοι έχουν πέσει λίγο. Ελάχιστα, αλλά αισθητά. Λίγο η κρίση – άρα και η μείωση των χρημάτων προς τσέπωμα-, λίγο η πολιτική του σχεδίου «Καλλικράτης» που είναι σαν ταινία του Lynch ( δεν ξέρεις τι θα γίνει, δεν ξέρεις πότε ακριβώς θα αρχίσει, και πάνω που αμφιβάλλεις ότι θα τελειώσει, πέφτουν οι τίτλοι ), τα κεφάλια είναι κατεβασμένα. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί οι πατριωτικές φανφάρες φθινοπωριάτικα είναι σαν τα ηρεμιστικά, με μέτρο σε κάνουν καλύτερα, χωρίς μέτρο σε στέλνουν ταξιδάκι. Τρίτον, όπως κάποτε μας το ξεκαθάρισαν ότι ο Άι Βασίλης είναι ένας παχύσαρκος κύριος που δουλεύει part-time στα εμπορικά, έτσι όλοι αυτοί πρέπει επειγόντως να κόψουν το βιολί της ανεξαρτησίας. Όταν σου δίνουν ένα καράβι λεφτά για τον προεκλογικό αγώνα απ’ το ΠΑΣΟΚ, κατεβαίνεις με το ΠΑΣΟΚ, όταν τα βάζεις απ’ την τσεπούλα σου, τότε είσαι ανεξάρτητος, αυτόφωτος, αλεξικέραυνος, όπως θες πες το. Τέταρτο και τελευταίο, όσοι κάνουν το σχεδιασμό προεκλογικών εκστρατειών πρέπει να κόψουν τις καραμελίτσες με την κρίση και τα μνημόνια. Ο κόσμος των πόλεων έχει άλλα προβλήματα που ζητάνε λύση απ’ αυτούς. Δε θέλει να ακούσει για την πολιτική του ΠΑΣΟΚ για την έξοδο απ’ την κρίση, θέλει να μάθει αν θα γίνει ο καινούριος δρόμος που περνάει μπροστά απ’ το σπίτι του. Θέλει να μάθει τι θα γίνει με το δημοτικό παρκινγκ που χτίζεται μια εικοσαετία τώρα. Τι θα γίνει με το γήπεδο που παίζουν τα παιδιά του και την ανακατασκευή του που αποφασίζεται δυο τετραετίες. Αν θα περιφραχθεί σωστά το σχολείο για να μη θρηνούμε θύματα κάθε εβδομάδα. Αν θα διατεθούν λεφτά για δημόσια έργα, τι θα γίνει με την ύδρευση, την άρδευση, τις θέσεις εργασίας στο δήμο και πολλά άλλα. Ας ασχοληθούν μ’ αυτά προς το παρόν, κι όταν με το καλό γίνουν βουλευτές και πιάσουν την καλή, ας μιλήσουν και για τα υπόλοιπα.

***

Κάποτε ήταν τα μεξικάνικα: όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί που σέβονταν τον εαυτό τους είχαν μια Μαρία, μια Λάουρα, μια Πωλίνα, και πάει λέγοντας. Εν συνεχεία έγινε μια στροφή στα κουτσομπολίστικα. Προχωρώντας στο χρόνο παρατηρήθηκε η άνθηση κάθε είδους ριάλιτι, από ριάλιτι μουσικών ταλαίπωρων ταλέντων μέχρι και ζευγαρώματος αγροτών. Και φτάνουμε στο σήμερα που, αν έχουμε το Θεό μας, ανοίγουμε τους τηλεοπτικούς μας δέκτες και βλέπουμε παντού μάγειρες. Κοντούς, ψηλούς, γεμάτους, λεπτούς, αρσενικούς, θηλυκούς, ό,τι τραβάει η όρεξη σας. Σατανικό σχέδιο μου μυρίζεται: Τώρα που όλοι εμείς οι απλοί πολίτες τρώμε σκατά, δε χορταίνουμε και μόνο στη ιδέα ότι στον τηλεοπτικό μας δέκτη κάποιος μαγειρεύει σολομό εστραγκόν με γαρνιτούρα κους κους μαριναρισμένο με σος πορτοκαλιού;

***

Δεν κάνει που δεν κάνει τίποτα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, η Κυβέρνηση πρέπει τουλάχιστον να βρει έναν τρόπο να συντονίζει τις απεργίες. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι υπεύθυνοι έχουν καταλήξει σε ένα σύστημα κλήρωσης, όπου τα ενδιαφερόμενα για απεργία συνδικαλιστικά όργανα θα πρέπει να διαλέγουν από ένα νούμερο, κι όποιο βγαίνει απ’ την κληρωτίδα, απεργεί. Φήμες μιλούν και για την καθιέρωση του συστήματος με τα χαρτάκια που χρησιμοποιούν οι τράπεζες αλλά τίποτα δεν επιβεβαιώνεται επισήμως…

Κος Γουρούνης

Pig, Pig World

2010-09-27T16:16:00.002+03:00

Τι συμβαίνει όταν το χαρτοκιβώτιό μας γεμίζει άχρηστα γαλάζια ή πράσινα χαρτάκια, όταν περπατάς στο κέντρο του δρόμου και σε πλησιάζουν χαμογελαστοί άνθρωποι με φυλλάδια κι όταν δίπλα στις γιγαντοαφίσες των τραγουδιστών που εμφανίζονται στα τοπικά νυχτερινά κέντρα προστίθενται κι άλλες, στην πλειοψηφία τους κουστουμαρισμένων μεσήλικων; Ναι, σωστά μαντέψατε, πλησιάζουν εκλογές. Και τι εκλογές, οι πρώτες δημοτικές εκλογές στις οποίες δε θα ψηφιστούν νομάρχες, καθώς ο θεσμός της νομαρχίας καταργείται και στη θέση των υποψηφίων νομαρχών κάνουν την εμφάνισή τους οι περιφερειάρχες. Όποιος θέλει να ψαχτεί περισσότερο στο τι αλλάζει και τι όχι ας πατήσει εδώ ( δίνουμε ένα σκασμό λεφτά για την ΕΡΤ, και να που πέρα απ'το Champions League χρησίμεψε και κάπου αλλού ).

Ειρήσθω εν παρόδω, οι εκλογές στην Ελλάδα, όπως το βλέπω εγώ, έχουν δυο πρόσωπα: Το σοβαρό κι ένα άλλο, πιο αστείο. Το σοβαρό πρόσωπο των εκλογών είναι εκείνο που μιλάει για ευθύνες του λαού και για τη δύναμη της ψήφου του, για τις δραματικές αλλαγές που φέρνουν τα νέα πολιτικά πρόσωπα και για τον αέρα ανανέωσης του αύριο. Το ίδιο πρόσωπο είναι αυτό που επιβάλλει την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, αλλά κι αυτό που φροντίζει να ενημερώνει τους πολίτες για το τι μέλλει γενέσθαι αρκετές ώρες πριν, μέσω των περίφημων πλέον exit polls. Ωραία όλα αυτά, κανένας δε διαφωνεί, οι εκλογές και το αναφαίρετο δικαίωμα ψήφου μας είναι η μοναδική μορφή εξουσίας του λαού κι όλοι πρέπει να ψηφίζουν, αλλά για να ακούγεται που και που και του στραβού το δίκιο, τόσα χρόνια και τόσες εκλογές πέρασαν κι οι αλλαγές παρέα με τον αέρα της ανανέωσης μας έχουν στο ‘περίμενε’ ακόμα. Οπότε κι αποχή θα έχουμε, και κόσμο που δεν του καίγεται καρφί, και κανένας δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γιατί ο καθένας με την απελπισία του κάνει ό,τι γουστάρει.

Το δεύτερο και πιο χαλαρό πρόσωπο των εκλογών έγκειται στο ότι ο έλληνας έχει πλέον πάρει χαμπάρι ότι η επόμενη μέρα θα είναι η ίδια και βλέπει τις εκλογές σα διασκέδαση. Έχει την ευκαιρία να γυρίσει στο χωριό του και να φάει το φαί της μάνας του, να βρεθεί με τα φιλαράκια του απ’ το σχολείο και να πιουν ένα καφέ ή ένα τσιπουράκι μετά την ψήφο, να χαζέψει λίγο τους παππούδες να πλακώνονται για τα πολιτικά, να βρεθεί τέλος πάντων με τους δικούς του μια-δυο μέρες παραπάνω. Και όσο περνάει ο καιρός και ζω κι εγώ ο ίδιος περισσότερες εκλογές, αρχίζω να πιστεύω πως τα παραπάνω τον έλληνα τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ’ την ίδια την ψήφο και το ποιος εν τέλει θα βάλει το δάχτυλο στην τσανάκα με το μέλι. Να πας να ψηφίσεις, θα βγει πάλι κάποιος απατεώνας που θα σε κοροϊδεύει και θα στα τρώει. Να μην πας, θα έχεις να λες πως μια ευκαιρία έχουμε κι εμείς να αλλάξουμε κάτι κι εσύ την πέταξες. Αυτή η δημοκρατία όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πολύ δύσκολο πράμα…

***

Συζητούσα με τον κολλητό μου πρόσφατα για το τι σκέφτομαι όταν βλέπω το χάλι με τα σκουπίδια στην πόλη μας. Αυτό που του απάντησα ήταν ότι όταν κοιτώ κάτω απ’ το μπαλκόνι μου και βλέπω τους δρόμους γεμάτους σκουπίδια δε σκέφτομαι τους σκουπιδιάρηδες που δε δουλεύουν ή το κράτος που τους πληρώνει μισό κομμάτι ψωμί για τη δουλειά που κάνουν. Στο μυαλό μου έρχεται η υποκρισία. Γιατί, άντε, το ότι δε μαζεύει κανένας τα σκουπίδια των κάδων δεν είναι δική μας δουλειά, όλα τα άλλα; Όλοι εξαγριωθήκαμε με τη βρωμιά της BP στον κόλπο του Μεξικού, ωστόσο όλων μας είναι δύσκολο να περιμένουμε να πετάξουμε τα διαφημιστικά στον πλησιέστερο κάδο κι όχι στο δρόμο. ‘Είναι κρίμα’ και ‘να βοηθήσουμε όπως μπορούμε’ τα κοάλα, τα καγκουρό και την τίγρη της Βεγγάλης που σιγά σιγά μας αφήνουν χρόνους, τους σκύλους των γειτόνων που γαυγίζουν όμως θα τους βάλουμε φόλα να μάθουν. Μαζεύουμε κάθε βδομάδα τα πλαστικά και τα γυαλιά για να τα ανακυκλώσουμε, πρέπει όμως να χρησιμοποιούμε τουλάχιστον 20 χαρτοπετσέτες μετά το φαγητό. Διαδηλώνουμε για τις τιμές του πετρελαίου, έχουμε και 2 αυτοκίνητα να αράζουν δίπλα σε ένα παπί στο σπίτι. Φωνάζουμε δικαιολογημένα που οι Σκοπιανοί στεγνώνουν κυριολεκτικά τον Αξιό με μια ντουζίνα παράνομα φράγματα, αλλά μας είναι δύσκολο να κλείνουμε τη βρύση όταν ξυριζόμαστε. Εμ, δε γίνεται έτσι δουλειά, ακόμα και σκλάβους να τους κάνουν τους υπαλλήλους για τα σκουπίδια.

***

Για το τέλος άφησα μια παρατήρηση που θέλω να πιστεύω πως έχουμε κάνει όλοι το τελευταίο διάστημα, αλλιώς θα αρχίσω να αμφιβάλλω για την ψυχική μου υγεία: Καλά, έχουν τελειώσει οι ιδέες όλων των σεναριογράφων της οικουμένης και το μόνο που τους έρχεται στο μυαλό είναι οι βρικόλακες; Και πόσο τέλος πάντων να πουλήσει κι αυτή η ιδέα; Δεν μπορώ άλλο, έχει αρχίσει να με ενοχλεί το φως του ήλιου, νομίζω πως μεγαλώνουν οι κυνόδοντές μου, στο video club με κοιτάζουν πλέον περίεργα γιατί αν δω ταινία με βαμπίρ ουρλιάζω. ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ!!!

Κος Γουρούνης

Pigmouth Strikes Again

2010-09-22T17:36:00.001+03:00

Κατ’ αρχάς χαίρεται και καλώς ήρθατε σε μία ακόμα σεζόν ραδιοφωνικού blogging. Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την υπομονή σας που είναι απαραίτητη για την παρακολούθηση αυτών που γράφουμε, αλλά και σε περίπτωση που αυτή εξέλειψε, σας συγχαίρουμε για την ανάρρωσή σας από τις μαζοχιστικές τάσεις που επιδείξατε με την ανοχή σας τον προηγούμενο χρόνο. Όσον αφορά το σεβαστό χρονικό διάστημα για το οποίο τα πληκτρολόγιά μας ήταν ανενεργά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βαρύ, καθημερινό, ψυχολογικό φορτίο της κρίσης και το άγχος της εξεταστικής μας κατέβαλλαν, όμως εφόσον σας έχουμε συνηθίσει στην ωμή ειλικρίνεια, θα πούμε ότι απλά βγαίναμε, πίναμε, κοιμόμαστε και βαριόμαστε. Με την αφορμή ωστόσο της πρώτης προειδοποιητικής κρούσης απ’ το αφεντικό -αυτή στην οποία σου λέει «κοίτα αν δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις…» και ΞΕΡΕΙ πως δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις ( τι να πω, έχουμε καλό αφεντικό )-, καλό είναι να μπαίνουμε σιγά σιγά στους ρυθμούς μας για να μην μας κλέψει όλη τη δόξα το ζεύγος Λιάγκα ή η καινούρια εκπομπή της Τάτι.

***

Αρχίζουμε λοιπόν από εκεί που σταματήσαμε, με το top hit ‘ελληνικό καλοκαίρι’ και μερικές παρατηρήσεις μου:

1. Οι διακοπές με το ‘πρόσωπο’ είναι σαν τα sugar-free γλυκά: αν και το ξέρεις ότι δεν αλλάζει τίποτα, είσαι πεπεισμένος ότι όλα τα άλλα έχουν πάντα καλύτερη γεύση.
2. Αν δεν το ψάξεις και πολύ, πάρεις μια τσάντα και φύγεις ίσως και να κάνεις τις καλύτερες διακοπές της ζωής σου. ΑΛΛΑ… το να έχεις μια πληροφορία παραπάνω για το που θα πας δε θα σε στείλει και στην εντατική. Αποφεύγονται έτσι δυσάρεστες εξελίξεις όπως αυτή του να έχεις πάει «διπλός» και να ανακαλύψεις πως το νησί που επισκέπτεσαι είναι το must του καλοκαιριού για τους εργένηδες. Εκτός κι αν υπάρχει αμοιβαία διάθεση για πειραματισμούς, όπου σ’ αυτήν την περίπτωση έχετε τον αμέριστο σεβασμό όλων των εργαζομένων του σταθμού. Ή το να πας «μονός» και να διαπιστώσεις πως σ’ όποια και να την πέσεις από κάποιον θα της φας. Είτε αυτός είναι ο πατέρας της, είτε ο γιος της.
3. Κάποια στιγμή, στο μακρινό παρελθόν, κάποιος σφύριξε σ’ όλους τους λαούς της οικουμένης πως τα ελληνικά νησιά είναι ένας πολύ όμορφος προορισμός, κάπου που όλοι μπορούν να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα, και το κυριότερο όλων, μπορούν να έρθουν μόνο με την ταυτότητά, το διαβατήριο, τα χρήματα τους και χωρίς την ανθρώπινή τους υπόσταση. Αν και δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο που ένα σύγχρονο κράτος χρειάζεται να ανεχτεί κάτι τέτοιο, καταλαβαίνω πως απ’ τον τουρισμό μηδέν, καλά είναι και τα φραγκοδίφραγκα που αφήνουν οι πιτσιρικάδες. Αυτό που δε δύναμαι να κατανοήσω είναι πως σκατά όλοι αυτοί, όταν με το καλό επιστρέψουν στις πατρίδες τους έχουν να πουν κάτι, αρκετές φορές άσχημο μάλιστα, για τις διακοπές τους απ’ τη στιγμή που όσο λειτουργούσαν σε ώρα Αθήνας το αίμα τους είχε περιεκτικότητα 67% vol. κι αυτοί έφερναν περισσότερο στα τρία γουρουνάκια παρά σε ανθρωποειδή. Ισχύει κι εδώ το «δώσε θάρρος στον ευρωπαίο», γιατί κι άλλες χώρες προσπαθούν να προσελκύσουν τουρίστες με κάθε τρόπο, όμως μόνο στην Ελλάδα οι πινακίδες στα μαγαζιά είναι σε 4 γλώσσες καμία εκ των οποίων η γηγενής…

***

Και λίγα μπουκάλια τους πέταξαν τους Placebo τα παιδιά στο Θέατρο Γης. Εγώ τη γλύτωσα τη λυπητερή τελευταία στιγμή (λόγω της άποψης μου πως με φιλικό ζευγάρι μπορείς να βγεις για φαγητό, ποτό, ακόμα και σε ταινία να πας αλλά σε συναυλία ας’ το καλύτερα, αλλά δεν είναι της ώρας η συζήτηση), καταλαβαίνω όμως όλους αυτούς που έδωσαν από 30 έως και 45 ευρώπουλα και βγήκαν οι κύριοι και παίξανε για 2-3 τσιγάρα. Καλύτερα να τα δώσεις και να πας να ακούσεις ερασιτέχνες που θα γουστάρουν και θα παίξουν κι ένα διωράκι γεμάτο! Κι επιτρέψτε μου, αυτά που ακούγονται για δυσφήμιση της χώρας μας στους καλλιτεχνικούς κύκλους είναι διαστημικές ηλιθιότητες: προτιμούμε να διαδίδουν οι Placebo στα φιλαράκια τους πως στην Ελλάδα πας, γρατζουνάς λίγο τις κιθάρες και την κάνεις απ’ την πίσω πόρτα και σου λένε κι ευχαριστώ; Με το αζημίωτο φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε.

***

Η λέξη ‘βανδαλισμός’ είναι αρχαία, τόσο ετυμολογικά όσο και στην ουσία της. Για παράδειγμα το 417 π.Χ., το αμέσως προηγούμενο βράδυ πριν την αποστολή των Αθηναίων για την Σικελική εκστρατεία, βρέθηκαν αποκεφαλισμένα διάφορα αγάλματα του Ερμή (οι περίφημες Ερμές που τοποθετούνταν σαν οδοδείκτες), κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε ο Αλκιβιάδης κι η παρέα του – που ήταν λίγο αλητάκια απ’ ότι φαίνεται-, κι αυτός ο βανδαλισμός ήταν η αφορμή να δρομολογηθούν οι εξελίξεις του Πελοποννησιακού Πολέμου. Άλλη μια περίπτωση που μου έρχεται στο μυαλό είναι η καταστροφή ακόμα κι ολόκληρων μοναστηριών κατά την περίοδο της Εικονομαχίας στο Βυζάντιο. Βανδαλισμός ίσως μπορεί και να θεωρηθεί η τακτική της «καμένης γης» που εφάρμοζαν κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 οι κλέφτες, το ότι έκαιγαν δηλαδή περιουσίες και σπαρτά για να πληγεί ο ανεφοδιασμός των τουρκικών στρατευμάτων. Κάτι ξεχνάω όμως. Α, ναι! Την ηρωική καταστροφή του γηπέδου του Πανιωνίου από τους αυτοαποκαλούμενους «πάνθηρες», πράξη αντίστασης απέναντι στο κατεστημένο των ευρωπαϊκών αγώνων της UEFA…

***

Κράτησα για το τέλος τις ευχές για καλές σχολικοφοιτιτικές χρονιές ή επαγγελματικές αποκαταστάσεις, υγεία, κανέναν παρά παραπάνω στην τσέπη μας, την πρώτη αλάνθαστη πρόταση του πρωθυπουργού στα ελληνικά κλπ. Το H.S.R. είναι εδώ, ανανεωμένο, έτοιμο να σας κρατήσει και πάλι συντροφιά μέσω της διαδικτυακής μας συχνότητας ( αδόκιμος όρος, αλλά όπως λέει κι ο Θείος, δικό μας είναι ότι θέλουμε γράφουμε ) κι όσοι πιστοί, μείνετε συντονισμένοι γιατί η επίσημη ραδιοφωνική έναρξη της σεζόν δεν αργεί!

Κος Γουρούνης

Summer In Greece

2010-06-25T18:01:00.002+03:00

Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να διαλέξουν μόνο μια εποχή για να ζήσουν, αυτή θα ήταν αδιαμφισβήτητα το καλοκαίρι. Λίγο οι καλοκαιρινές διακοπές των παιδικών μας χρόνων, λίγο το απωθημένο για ατέλειωτο παιχνίδι σε παραλίες και θάλασσα, και φτάνοντας στα είκοσι σου χρόνια έχεις αρχίσει να πιστεύεις ότι παράδεισος είναι ουσιαστικά ένας ατέλειωτος Αύγουστος. Το ελληνικό καλοκαίρι δη, είναι ένα μεγάλο, ξεχωριστό κεφάλαιο της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας, ένα κεφάλαιο που για κάποιον που αρέσκεται στο να παρατηρεί τους άλλους και ενίοτε -πριν επανέλθει στην καθημερινότητα του «δεν κοιτάς τα μούτρα σου καλύτερα μαλάκα»- να γράφει κοροϊδευτικά σχόλια εις βάρος τους, είναι κάτι σαν την παρουσία της Ελλάδας στη Eurovision: μπορείς να ζήσεις χωρίς να το δεις, όμως με τι θα γελάς τις επόμενες βδομάδες;
Ασυζητητί λοιπόν, το καλοκαίρι του έλληνα μας φέρνει αντιμέτωπους με τις πιο cult πτυχές του ταμπεραμέντου μας. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή. Απ’ τον Απρίλιο ακόμα έχει επιλεχθεί το glamour νησί στο οποίο θα παραθερίσουμε. Το κριτήριο φυσικά είναι το σεξ, είτε είσαι ρομαντικός πιτσιρικάς και στο στομάχι σου κολυμπάνε ακόμα πεταλουδίτσες, οπότε πας κάπου με την προοπτική να γνωρίσεις τον καλοκαιρινό έρωτα εισαγωγής που θα θυμάσαι σε όλη σου τη ζωή γιατί ο αναγκαστικός χωρισμός θα σου ραγίσει την καρδιά, είτε είσαι κάφρος στη μετεφηβεία σου, οπότε ψάχνεις να πηδήξεις όσες περισσότερες μεθυσμένες Γερμανίδες μπορείς για να εκδικηθείς για το εξώφυλλο του Focus. Η ημερομηνία των διακοπών κανονίζεται έτσι ώστε να προλάβεις να δεις τον τελικό του Μουντιάλ, αλλά όχι και τέλη Αυγούστου, έτσι ώστε να προλάβεις τις μεθυσμένες ευρωπαίες που, απ’ ότι φαίνεται, γυρίζουν στη δουλειά τους γρηγορότερα από μας. Τις τελευταίες μέρες στην πόλη εξασκείς όλες τις ξενόγλωσσες ατάκες για καμάκι που μπορεί να σκεφτεί ο διεστραμμένος ανθρώπινος νους ( π.χ. «Αϊμ βέρι γκουντ ατ ράκετς, μπατ αϊ πλέι ονλι ιν μπεντ» ) και φυσικά προμηθεύεσαι μπλουζάκια με logos που μπορούν να σε ρεζιλέψουν για ολόκληρη ζωή ( όπως «I hate my clothes: Will you help me undress” ). Όλα αυτά γίνονται σε μια κατάσταση συνεχούς γκρίνιας για τον καύσωνα, παρότι διαθέτεις δύο air condition σπίτι κι ένα στο αμάξι. Όταν δε έρθει η ευλογημένη ώρα να φύγεις, φορτώνεις τρεις βαλίτσες ρούχα για μια πενθήμερη (τετραήμερη αν βγάλεις το πήγαινε – έλα ) ουσιαστικά εκδρομή, φορτώνεις και τους φίλους σου με τα δικά τους προικιά, κι έτσι τώρα έχεις και παρέα να μοιρολογήσεις για την οικονομική κρίση και το Cherokee σου που φουλάρει με 450 ευρώ. Φτάνεις στο καράβι κι εκεί, για τη διάρκεια του εξάωρου ταξιδιού, παριστάνεις πως διαβάζεις το «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» στα ισπανικά, γιατί τα κάλλη, όπως έχει γίνει γνωστό, δεν είναι το παν, χώρια που αν δεν μπορεί ούτε ο Νίτσε να σε βοηθήσει να αναπαραχθείς, ποιος μπορεί;;; Όταν πιάσεις λιμάνι και αποβιβαστείς, συνειδητοποιείς ότι οι δρόμοι στα νησιά είναι κάτι σαν τους επιθετικούς της εθνικής μας, υπάρχουν και δεν υπάρχουν, και το Cherokee είναι το δεύτερο πιο άχρηστο πράγμα που διαθέτεις, μετά το βιβλίο που κρατούσες στο καράβι. Κι ενώ ζεις εν μέσω οικονομικής κρίσης δεν έχεις φροντίσει να κλείσεις δυο δωμάτια της προκοπής, και κάθεσαι τώρα να σου πιάσει τον κώλο ο κάθε καλοθελητής για μια τρύπα την οποία θα μοιραστείς με μια παρέα Σουηδών γυμνιστών ( αντρών, μη χαίρεσαι ). Τα βάζεις κάτω και λογαριάζεις πως λεφτά πολλά για βενζίνες κι αηδίες δεν υπάρχουν, άρα περπάτημα κι Άγιος ο Θεός. Ξαπλώστρες και πολυτέλειες μην ονειρεύεσαι γιατί στο νησί αυτά είναι ρεζερβέ, κι αν δεν έχεις κανέναν γνωστό, το κουβαδάκι σου και σ’ άλλη παραλία, κυριολεκτικά. Άντε να κάνεις μπάνιο σαν άνθρωπος όμως όταν για να βραχείς έστω λίγο στα δάχτυλα πρέπει να τσαλαπατήσεις τη μισή στρατιά του Δράμαλη, άσε που έχει κατουρήσει μέσα τόσος λαός όσοι είναι κι οι Βραζιλιάνοι που δηλώνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Σκασμένος, βγαίνεις το βράδυ και πίνεις μια μπουκάλα μόνος σου και ξυπνάς το πρωί γυμνός στην πισίνα, αλλά κατουρημένος και μόνος. Κάπως έτσι εξελίσσονται οι τέσσερις αυτές μέρες, και στο τέλος το μοναδικό κωλομέρι που έχεις πιάσει είναι του κολλητού σου, όταν πήγατε να κάνετε τους μάγκες και να παίξετε με κάτι πρώην Σοβιετικούς beach volley και σας γελούσε όλη η παραλία. Α, και να μην το ξεχάσω, μόλις γυρίσεις φροντίζεις να διαδώσεις ότι στο νησί συμμετείχες σε ρωμαϊκά όργια και τέτοιες διακοπές δε θα ξαναγίνουν. Και του χρόνου με υγεία.

***

Ελάτε, πείτε την αλήθεια, δεν το σκεφτήκατε κι εσείς πως όλοι αυτοί που βγαίνουν και φωνάζουν για το πάρτι που έγινε στο Αβέρωφ δεν είχαν ιδέα ότι πρόκειται για θωρηκτό αρχικά, αλλά για ρώσικο κλαμπ; Κι ότι ο Κουντουριώτης ήταν ο τυπάς που έπαιζε το μπουζούκι όταν η Παπαρίζου τραγουδούσε «Die For You»; Γαϊδουριά όμως του διοργανωτή: ολόκληρο πλοίο με το πλήρωμα του παίρνεις ρε μεγάλε Λέοντα, θα τη βγάλεις στο τζαμπέ με πέντε χιλιάρικα; O tempora o mores!

***

Να σημειωθεί ότι οι ηρωικές εμφανίσεις της εθνικής μας στα γήπεδα της νοτίου Αφρικής στα παιχνίδια με τις Νιγηρία κι Αργεντινή έγιναν απουσία του άχθου αρούρη Γιούρκα και πολύ γουστάρω όταν λέω «σας το λεγα». Ηρωικές εμφανίσεις μεν, παπούτσια στο χέρι στον Ότο ωστόσο, γιατί, όπως και να ‘χει, καιρός ήταν να παίξουμε και λίγο μπάλα. Και μπορεί ο Φερνάντο να είναι της αμυντικής κουλτούρας, 8 αμυντικούς όμως δε θα ξαναδούμε στα γαλανόλευκα…

Κος Γουρούνης

Η Σάτιρα, ο Γιούρκας και το Μουντιάλ

2010-06-15T13:58:00.001+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό στα χώματα αυτής της τιμημένης χερσονήσου περπάτησε ένας μυστήριος τύπος ονόματι Αριστοφάνης. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, μπουχτισμένος απ’ την σοβαροφάνεια της τότε καθημερινότητας, έβαλε σκοπό στη ζωή του να εντάξει στη ζωή των συνανθρώπων του το γέλιο μέσω μιας θεατρικής διαδικασίας που ονομάστηκε σάτιρα και επικεντρωνόταν κυρίως στη διακωμώδηση προσώπων και καταστάσεων της επικαιρότητας. Και για κακή μας τύχη, όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά φόρτωσε και σε ορισμένους μακρινούς απογόνους του το ειδικό βάρος της συνέχισης της ελληνικής σάτιρας.
Πριν γράψω πράγματα για τα οποία θα λιθοβοληθώ δημοσίως να διευκρινίσω ότι πιστεύω ότι οι περισσότεροι απ’ τους φερόμενους σύγχρονους Αριστοφάνηδες είναι άνθρωποι με ταλέντο και, το κυριότερο, κάνουν τον κόσμο να γελάει. Ωστόσο το αν αυτό που κάνουν λέγεται σάτιρα χωράει μεγάλη κουβέντα. Γιατί, αν κι η πρωτεύουσα αποστολή κρίνεται επιτυχής ( ο κόσμος ξεκαρδίζεται ), στους περισσότεροι παρατηρούνται ορισμένα βασικά λάθη.
Πρώτο λάθος είναι το ότι η σάτιρα έχει έναν μικρό αδερφό, που ονομάζεται αυτοσαρκασμός. Χωρίς αυτόν, η σάτιρα χάνει όχι μόνο την αξία της, αλλά κυρίως το κύρος της και την εκπομπή διάθεσης για προβληματισμό. Δεν ξέρω τι έκανε ο Αριστοφάνης, καθώς η μόνη επαφή που έχω με τα έργα του είναι φτηνές παραγωγές – διασκευές που γίνονται απ’ τους σύγχρονους, αλλά όσο να’ ναι, μια διάθεση αυτοκριτικής την είχε ( βλέπε Βάτραχοι ), κι αν ακόμη δεν την είχε, ανταπόδιδε οποιοδήποτε σχόλιο ή κριτική του γινόταν με ένα σατυρικό αστείο. Οι σύγχρονοι ανταλλάσσουν μηνύσεις με την ταχύτητα φωτός και η διάθεση για πλάκα είναι μηδαμινή. Κι εδώ μπαίνει στο ματς το δεύτερο λάθος: Η διάθεση για πλάκα ίσως να υπήρχε αν οι Αριστοφάνηδες δεν μπέρδευαν τη σάτιρα με την πολιτική. Γιατί όταν σταματάει ο χαβαλές κι ο κάθε Λάκης μιλάει ένα μισάωρο για το τι πιστεύει ο ίδιος ότι είναι σωστό και τι λάθος δεν υπηρετεί καμία σατυρική ή θεατρική τέχνη. Ο ίδιος ο Αριστοφάνης μέσα απ’ τα έργα του είχε υποστηρίξει δικές του θέσει και απόψεις ( στους Βατράχους που προανέφερα το πολιτικό του μήνυμα θεωρείται ότι είναι η προτροπή για επιστροφή στην ολιγαρχία ) αλλά δεν έβγαινε ο ίδιος στο τέλος των παραστάσεων του να κάνει τον τελάλη και να υποστηρίξει τις θέσεις του, παρά το έκανε με έναν τρόπο που αρμόζει σε έναν σατυρικό κειμενογράφο, μέσα απ’ το νόημα του έργου του, έτσι ακριβώς όπως δεκάδες καλλιτέχνες το έκαναν κατά την περίοδο της δικτατορίας. Προσκαλώντας δηλαδή το κοινό να στύψει το μυαλό του και να προβληματιστεί. Κι ακόμα κι αν συμφωνώ στο 99% των απόψεων όλων αυτών, δεν μπορώ παρά να μη συμφωνήσω πως αυτό που κάνουν είναι ένας πολιτικός προσηλυτισμός πάτημα του οποίου είναι η μεγάλη δημοτικότητα τους. Έτσι ξεκίνησε κι ένας γερμανός με περίεργο μουστάκι όμως…
Α, και να μην το ξεχάσω. Όταν κάνεις σάτιρα, κάνεις σάτιρα. Μπορεί να έχουν γίνει κοσμοϊστορικά γεγονότα, όμως ο μεροκαματιάρης που γυρίζει βράδυ σπίτι του κι ανοίγει την τηλεόραση, θέλει να γελάσει λίγο το χειλάκι του με τα αστεία σου, κι όχι να δει ένα καλοστημένο μνημόσυνο ή να ακούσει τους προβληματισμούς σου. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται είναι η αλήθεια.

***

Στο προηγούμενο άρθρο άφησα αδικαιολόγητο το μένος μου για το Γιούρκα, πράγμα που δε μου έκατσε καλά κι ευθύς αμέσως θα επανορθώσω: Δεν μπορώ να συμπαθήσω έναν παίχτη με την κακή νοοτροπία ενός «βολεμένου» έλληνα δημοσίου υπαλλήλου. Βρίσκεις ομάδα με μέσο, παίρνεις πρωτάθλημα με μέσο, παίζεις στην εθνική με μέσο, και παρόλα αυτά δεν κουνάς λίγο τα πόδια σου να αποδείξεις στον Πιλάβιο ότι δικαίως σε εμπιστεύτηκε, αλλά πας Πορτ Ελίζαμπεθ για διακοπούλες. Κι άλλοι απομυζούν την επιτυχία του 2004 ( αρχίζει από Χ- και τελειώνει σε -αριστέας ), αλλά τουλάχιστον κλοτσάνε λίγο την μπάλα για τα μάτια του κόσμου…

***

Σε γενικές γραμμές πάντως το μουντιάλ δεν ξεκίνησε έτσι όπως το περιμέναμε. Λίγα γκολ και φτωχό θέαμα, αν κι αρχή είναι ακόμα και το θέαμα ίσως μας ανταμείψει στη συνέχεια. Η ελεύθερη πτώση του θεάματος είναι κάτι που παρατηρείται βέβαια οικουμενικά στο άθλημα τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω των μεγάλων χρηματικών ποσών που δαπανούνται στη βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Λίγο αυτό ( οι Γερμανοί για παράδειγμα θα πάρουν έκαστος από 250.000 ευρώ αν κατακτήσουν το τρόπαιο, τη στιγμή που οι αντίστοιχοι ομοεθνείς τους νικητές του 1990 πήραν 64.100 ), λίγο κι ότι οι σύγχρονοι ποδοσφαιριστές είναι «τέρατα» φυσικής κατάστασης και αθλητικών προσόντων, κι η δουλειά δεν αργεί να γίνει. Λύσεις υπάρχουν, αλλά φυσικά πολύ ριζοσπαστικές. Μια καλή πρόταση για να ανοίξουν οι άμυνες και να σημειώνονται πιο πολλά γκολ, που δε μελετείται καν ωστόσο, είναι η μείωση των παικτών της κάθε ομάδας σε 10. Όπως επίσης κι εφαρμογή του κανονισμού του offside πλέον μόνο απ’ τη στιγμή που ο επιθετικός θα «πατάει» την αντίπαλη μεγάλη περιοχή. Αρκετά ενδιαφέρουσες απόψεις κι οι δύο, και μάλιστα απόψεις που αλλοιώνουν τη φιλοσοφία του αθλήματος, αλλά απ’ το να πονάνε τα μάτια μας…

Κος Γουρούνης

Stairway To Hell

2010-06-11T16:11:00.011+03:00

Το έναυσμα γι' αυτό το άρθρο (ο Θεός να το κάνει -όχι ο Σατανάς όμως- ) το έδωσε ένα άκρως απολαυστικό cult ντοκιμαντέρ, το οποίο πόσταρε ο φίλος Αργύρης (που τυχαίνει να είναι και ακροατής του σταθμού μας...) στο fb. Το videaki είναι ανεβασμένο στο youtube και σας παραθέτω εδώ το πρώτο από τα 8 τμήματά του. Αν για οποιοδήποτε λόγο νιώθετε πεσμένοι και η διάθεσή σας έχει φτάσει στο μηδέν, αξίζει να τα δείτε, και τα 8!!!

Για να μπω σιγά σιγά στο ψητό, αυτό το "ντοκιμαντέρ" χαμηλού budget ονομάζεται "Σειρήνες - Ο Σατανισμός στη μουσική ροκ" και παρουσιάζεται από έναν τύπο ο οποίος ονομάζεται "Ανδρέας". Εφαρμόζοντας το αγαπημένο μου Hobby, το οποίο είναι η αναζήτηση ονομάτων/συγκροτημάτων/μουσικής στο ίντερνετ (wikipedia, last.fm κλπ) με σκοπό να το παίξω μετά έξυπνος στα υπόλοιπα μέλη του σταθμού, βρήκα πως ο κύριος Andy Zouman (ή Αντρέας) ήταν ο frontman των AXATAK. Είναι το συγκρότημα το οποίο εμφανίζεται στα πρώτα δευτερόλεπτα του video, τα οποία ακολουθεί η, γεμάτη αποτροπιασμό και εμφανή ντροπή, δήλωση του Αντρέα πως "..αυτός που είδατε λίγο πριν να τραγουδάει, είμαι εγώ", και όπως μπορείτε εύκολα να καταλάβετε, επηρεάστηκαν λιγάκι από τους Kiss... Τώρα, πώς ένας ορκισμένος hardrock-άς ξαφνικά "μετανόησε" και επέστρεψε στον δρόμο του θεού, είναι ανεξήγητο, ή μάλλον έργο του θεού! Ωστόσο, αν αναλογιστεί κανείς πώς οι AXATAK μεγαλούργησαν από το 1983 έως το 1985, το ντοκιμαντέρ είναι γυρισμένο στις αρχές του 1990, και τελικά ο Ανδρέας πέθανε το 1993 από καρκίνο, νομίζω είναι αυτονόητο, πως προέκυψε αυτή η ξαφνική μεταστροφή στα πιστεύω του και γιατί έγινε ένας τόσο πιστός χριστιανός. Επειδή αυτή είναι απλά η προσωπική μου γνώμη, καλύτερα να μην συνεχίσω, καθώς ίσως ξεπεράσω τα όρια της λεπτότητας (πράγμα διόλου ασυνήθιστο για μένα...). Εξάλλου, ο εγωισμός μου ικανοποιήθηκε, και επιβεβαίωσα πως κανένας από σας δεν γνώριζε περισσότερα για τους AXATAK, οπότε συνεχίζω ευτυχισμένος...

Παρακολουθώντας αυτή την κακοποίηση των εννοιών "μοντάζ,σκηνοθεσία,μίξη ήχου" θυμήθηκα πώς το είχε φέρει σε κασέτα (πατήστε εδώ αν δεν θυμάστε τι είναι) ένας συμμαθητής μας στο γυμνάσιο, και ο θεολόγος μας (ο θρυλικός κύριος Χούνος!!!!) χωρίς κανέναν δισταγμό μας ανάγκασε να το δούμε... Εντάξει, ίσως τα παραλέω λίγο, καθώς κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, προκειμένου να χάσουμε μάθημα. Πάντως είχε μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου, καθώς ήταν η πρώτη μου επαφή με την βλακεία που δέρνει κάποιους συνανθρώπους μας, οι οποίοι στο βωμό της πίστης και της θρησκείας, θυσιάζουν τα όποια ψύγματα ευφυίας τους έχουν απομείνει.
Οι πιο επικίνδυνοι απ' αυτούς μάλιστα, έχω την εντύπωση πως δεν είναι παπάδες, καθώς εκείνοι, αν και μπορούμε να τους προσάψουμε πολλά, έχουν τουλάχιστον γνήσια ιδεολογία (οι περισσότεροι τελοσπάντων...). Τον πραγματικό κίνδυνο αποτελούν κάποιοι τύποι οι οποίοι μπαίνουν στην εκκλησία πιο συχνά απ' ότι την τουαλέτα τους, και συνοδεύονται από μακρυ-φορεμα-εως-τον-αστραγαλο-φορούσες με το μαλλί κότσο και μουστάκι για διαφήμιση της gilette. Κάτι απόλυτα σεξουαλικό δηλαδή.
Οι πεποιθήσεις των ανθρώπων αυτών και τα όσα πραγματεύονται περί "αγάπης", "αλληλεγγύης" και "σεβασμού" στον συνάνθρωπο είναι λίγο (πολύ λίγο...) αντιφατικά με τα επιχειρήματα τα οποία χρησιμοποιούν για να φτάσουν ως εκεί.

Και φτάνω εγώ ν' αναρωτιέμαι πώς υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτές τις παπαριές. Εδω θα μου πείτε, ο Hitler έπεισε όλον τον γερμανικό λαό με το Nationalsozialistische (Εθνικό-σοσιαλιστικό) κόμμα του, για τις αυθεντικές σοσιαλιστικές απόψεις του... Και για να μην πάμε μακριά, θυμηθείτε πως έχει καταφέρει να πείσει μια παρέα λωποδυτών, 10 εκατομμύρια κόσμο, πως αυτοί είναι πολιτικοί και όχι κλέφτες. Από το 1974 έως σήμερα. Οπότε διαπιστώνουμε πως μαλάκες υπάρχουν εκατομμύρια στον κόσμο, κι επομένως η ερώτηση "μα ποιος βλάκας τους πιστεύει?" μετατρέπεται σε ρητορική, και δεν σηκώνει καν απάντηση...

Επειδή πάλι ξέφυγα, θέλω να εκφράσω την απογοήτευση μου για το γκρέμισμα ειδώλων τα οποία όταν ήμουν μικρός, θεωρούσα πως τραγουδούσαν απολύτως χριστιανικούς (σχεδόν παιδικούς) στίχους, αφού τελικά κατάλαβα πως το νόημα ήταν σατανικό και άκρως προκλητικό. Led Zeppelin, Queen, Iron Maiden, Kiss, Eagles. Ακόμα και ο George Michael, του οποίου το μοναδικό κουσούρι νόμιζα πως ήταν το ότι είναι gay, ανακάλυψα πως πιθανότατα έχει κι άλλο: είναι οπαδός του σατανά!
Μέχρι και εκπρόσωποι της rap-house (!) μουσικής σκηνής (βλ. C & C Music Factory...) είναι διαολεμένοι και μας τραγουδάνε για σεξ, ναρκωτικά και (που και που, μια-δυο) ανθρωποθυσίες. Ανάλογες θρησκευτικές αντιλήψεις φαίνεται να έχει και η Madonna, η οποία είπε το κορυφαίο: "Crucifixes are sexy because there's a naked man on them"!
Αυτή πραγματικά δεν έχει τον θεό της!!!

Επίσης, ανακάλυψα πως οι οι κραυγές στα rock κομμάτια θυμίζουν δαιμονισμένους. Αν πρόσεξα καλά, νομίζω είδα κάπου και τον Bruce Dickinson (με το Aces High) να υπάγεται σ' αυτήν την κατηγορία, του οποίου τη φωνή - αν και αυτοδίδακτος - θα ζήλευαν και τενόροι της όπερας. Αλλά είπαμε, ότι είναι σατανικό δεν μπορεί να θεωρείται και τέχνη. Τόσο απλά... Όπως ξεκαθαρίζουν οι χριστιανοί "Είσαι μαζί μας ή εναντίον μας" (τάδε έφη, Αργύρης - ο προαναφερόμενος). Ενδιάμεση θέση δεν υπάρχει!

Μέσα στα τόσα επιστημονικώς αποδεδειγμένα στοιχεία που μας παραθέτει ο Ανδρέας, καταλήγει λέγοντας πως η rock στρέφεται μονάχα ενάντια του χριστιανισμού και όχι ας πούμε ενάντια του βουδισμού ή του ισλαμισμού. Κι αναρωτιέμαι εγώ, σαν χαζός που είμαι: Πόσα συγκροτήματα ξεκίνησαν απ' την κίνα, και πόσα από ισλαμικές χώρες της ανατολής???

Για να κλείσω σιγά σιγά, γιατί αρχίζω να γίνομαι κουραστικός, νομίζω δεν χωράει αμφιβολία γιατί οι rock stars επιδιώκουν να προκαλούν χρησιμοποιώντας τον χριστιανισμό. Χωρίς αυτή την πτυχή τους δεν θα ήταν stars (ούτε και rock)... Λέτε να πουλούσε η εικόνα ενός φλωράκου κιθαρίστα ο οποίος δεν πίνει σαν ιρλανδός, δεν καπνίζει σαν μαύρος και πάει κάθε μέρα εκκλησία (σαν amish)? Και είναι ακόμα πιο αυτονόητο πως όλες οι μπαρούφες που ακούγονται απ' τα στόματα των φανατικών χριστιανών είναι ένα ωραίο παραμυθάκι, για να μπορέσουν έτσι να πολεμήσουν όποιον τους κλέβει την πελατεία.
Ελπίζω να μην έθιξα τα φρονήματα κανενός, αλλά όλοι όσοι πιστεύουν τα παραπάνω να πάνε να πνιγούν! Εξάλλου το blog μας είναι και γράφουμε ότι γουστάρουμε.

Με αγάπη
Ο Θείος

Blog You Like A Hurricane

2010-06-08T12:53:00.003+03:00

Έχει πολλή πλάκα τους τελευταίους μήνες να διαβάζει κανείς πως μας χαρακτηρίζουν ως λαό οι ξένοι bloggers με αφορμή τον ντόρο του ΔΝΤ. Εδώ να υπογραμμίσω πως έχει πλάκα μόνο αν δεν την έχεις μεγάλη την εθνική συνείδηση ή δεν είσαι συγγενής πρώτου ή δευτέρου βαθμού με τον Καρατζαφύρερ γιατί μετά τα αίματα ανάβουν επικίνδυνα. Από το απλό, αθώο μα πάντα επίκαιρο «αφελείς», έως τα πιο μοβόρικα «τεμπέληδες», «τσαμπατζήδες» και πάει λέγοντας. Πιο φανατικοί και σκληροί στους χαρακτηρισμούς είναι οι άγγλοι ενώ παραδόξως οι πιο συγκρατημένες προσεγγίσεις γίνονται απ’ τους γερμανούς που επισήμως κι όσον αφορά το πολιτικό προσκήνιο ήταν πιο κέρβεροι απ’ όλους. Ωστόσο μετά το Ρεχάγκελ, οποιαδήποτε γερμανική αντίδραση δε με εκπλήσσει εμένα προσωπικά. Για τους Άγγλους τώρα τι να πεις; Αρκεί να αναλογιστούμε όλοι ότι, ανάθεμα αν το καταλαβαίνουν, αλλά έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την τωρινή μας κατάσταση. Εν πάση περιπτώσει, μιλάμε για ένα λαό τον οποίο έχει αρχίσει και βολεύει η ταμπέλα του κομπλεξικού που του έχει κολλήσει η μισή υφήλιος γιατί τώρα υπάρχει άλλοθι για να γράφουν για όλους τα χειρότερα. Κι όχι ότι έχουν κι αυτοί λίγες σκοτούρες, αλλά «της αλληνής» έχει πάντα πιο πολύ ενδιαφέρον, χώρια που αν σχολίαζαν μόνο αυτοί των οποίων τα προβλήματα έχουν λυθεί, θα ζούσαμε σε ένα βουβό σύμπαν. Τέλος πάντων, δίκαιο ή άδικο, ο καθένας στο μεγάλο παζάρι του internet πλέον μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψη του, ευσταθή ή μη. Και μη σκοτίζεστε και πολύ, τους κερνάμε μια μπύρα τους Άγγλους τον Αύγουστο στα νησιά και περασμένα ξεχασμένα…

***

Με τόσες βίλες – φιλέτα που ανακαλύπτονται τις τελευταίες μέρες (βλέπε Άκη, Γιάννο και Σία), το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα, μεσιτικό γραφείο στην Εκάλη είναι. 10 εκατομμύρια η συνολική εκτιμώμενη αξία των real estate φιλέτων του Άκη + 20 χρόνια εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, όλο μαζί = Δ.Ν.Τ.. Τυχαίο; Δε νομίζω…

***

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανέκαθεν μια πολύ συμπαθής παράταξη: δεν ενοχλούσε κανέναν (εκτός ίσως απ’ την Αλέκα), δεν έβαζε σε μπελάδες την εκάστοτε κυβέρνηση και κυρίως, δεν μπλεκόταν εκεί που δεν τον έσπερναν. Όσο όμως ανακουφιστικό κι αν ακούγεται αυτό στους απ’ έξω, μια πλειάδα μελών του που μεγάλωσαν με όνειρα αριστεράς, πορειών κι απεργιών, σιγόβραζαν όλο αυτό το διάστημα. Γι’ αυτό και βγήκε ο Κουβέλης κι είπε του Αλέξη πως αυτός κι όσοι τον ακολουθήσουν την κάνουν για άλλες πολιτείες. Ότι στην Ελλάδα η αριστερά είναι καράβι ακυβέρνητο, βαρκούλα κυματοδαρμένη, όσο να ‘ναι ψεύτες δεν είμαστε, πρέπει να το παραδεχτούμε. Όμως ούτε προφήτες μπορούμε να ισχυριστούμε πως είμαστε, και το τι θα γίνει τελικά με τη συμμορία του Κουβέλη θα το δείξει η ιστορία.

***

Ένα φιλικό ζευγάρι μου ζήτησε να γράψω για το πώς βλέπω την εθνική μας στο Μουντιάλ. Μιας που είναι οι δύο απ’ τους τέσσερις συνολικά αναγνώστες της στήλης, θα τους κάνω το χατίρι. Λοιπόν τα πράγματα για την Ελλάδα είναι απλά. Αν σκεφτεί κανείς ότι Σουηδοί, Νορβηγοί, Ρώσοι, Ουκρανοί, Τσέχοι, Ρουμάνοι, Τούρκοι, Αιγύπτιοι, Βέλγοι, Ιρλανδοί και Σκωτσέζοι θα μας χαζεύουν απ’ τον τριθέσιο καναπέ τους, έχουμε επιτύχει ήδη. Φρούδες ελπίδες δεν υπάρχουν: κούπα δεν έχει το παραμύθι φέτος. Αλλά κι η συμμετοχή στους 16 ή ακόμα και στους 8, καλοδεχούμενη είναι. Και τολμώ να πω και επιτεύξιμη. Πως; Μα φυσικά να μην παίξει ο Γιούρκας. Όλα τ’ άλλα γίνονται.

***

Κι επειδή αν δεν τιμήσουμε το σπίτι μας, θα το φαν οι μύγες, 13 με 20 Ιουνίου στη Λάρισα γίνεται η Γιορτή Πηνειού ( μπορείτε να βρείτε το επίσημο πρόγραμμα εδώ ). Δροσερές ιδέες, φρέσκα πρόσωπα, κι όλα αυτά στην κοίτη του ποταμού που μετά την ανάπλαση βρίθει ομορφιάς και ζωής, σε μια πόλη που, παρόλα τα στραβά της, τα των πολιτιστικών της ήταν και θα είναι πάντα πρώτης γραμμής. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

Κος Γουρούνης

Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ....

2010-06-05T22:07:00.002+03:00

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
Ν' ανασαίνω όπου βρεθώ να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι .
Μ' εκβιάζεις μου κολλάς σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Μου φαίνεται πως ο Παπάζογλου είναι ποιό επίκαιρος από ποτέ. Όσο γουστάρουμε και όσο αγαπάμε αυτη τη χώρα άλλο τόσο μας απογοητεύει και άλλο τοσο την απογοητεύουμε κι εμείς. Κλέβουμε εφορίες, εξαπατούμε τον συνάνθρωπο, πολλές φορες δημιουργούμε ανεπανόρθωτες βλάβες οικονομικές και μη στους γύρω μας μόνο και μόνο για να έχουμε ένα μικρό προσωπικό συμφέρον, εγωιστές και αυτάρεσκοι. Που δείχνουμε όμως το εκούσιο και ακούσιο μίσος μας προς την Ελλαδίτσα(?), στην παντοδύναμη και αντικειμενικά δημοκρατική κυρία κάλπη... Έχει την δύναμη να περνά την γνώμη του λαού στην βουλή μέσω των αντιπροσώπων του. Κοιτώντας λοιπόν τους αντιπροσώπους αυτούς βλέπω siemens, βατοπέδια, κύπρο, ίμια, βασικοί μέτοχοι, προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ, κουμπάροι και καρτέλ, ζαρντινιέρες, ομόλογα, αναψυκτήριο ο Μαγγίνας, Ζαχόπουλος, αυθαίρετο υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Σουφλιά, ξεπουλήματα κρατικών επιχειρήσεων, Παυλίδης, Ρουσόπουλος, ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΛΕΞΗ και πάρα πολλά άλλα στα οποία συμμετείχαν ή συνέβαλαν έμμεσα οι φωστήρες και σωτήρες μας. Βλέπω τους αντιπροσώπους μας και αναρωτιέμαι αν αυτό πραγματικά θέλαμε, η απάντηση δεν αργεί να μ έρθει. ΝΑΙ, φυσικά και αυτά θέλαμε διότι αυτοί είμαστε εμείς, ο λαός, απλά με εξουσία στα χέρια....Είμαστε η μικρογραφία τους.

Λήψη πρόσθετων μέτρων ξεκινα το ΠΑΣΟΚ μετά από την αποτυχία ανάτασης της ελληνικής οικονομίας με το πάγωμα επιστροφών ΦΠΑ, αύξηση φόρων κλπ κλπ. Πόσό ελλείματος? 675 εκατομμύρια ευρώ περικαλώ πολύ. Εχτές, την Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010, στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, τέθηκαν επί τάπητος οι αποκρατικοποιήσεις επιχειρήσεων και το ξεπούλιμα της δημόσιας περιουσίας, ( πάρε πάρε ιδιώτη, ο Παπαντρέ τρελάθηκε και τα δίνει όλα τσάμπαααα, έλα πάρε πάρε σου λέωωω). Στά extra περιλαμβάνονται, με τις ευχές και τις ευχαριστίες της αναμφίβολα αγαπητής Ευρωπαικής επιτροπής και του κυρίου Κυρίου Δ(ο)Ν(η)Τ (ή), κατάργηση των υπερωριών, η επίσπευση της εισαγωγής αγαθών και υπηρεσιών σε καθεστώς υψηλού ΦΠΑ, νέες αυξήσεις σε τσιγάρα, ποτά και καύσιμα, επιπλέον μείωση των κρατικών επιχορηγήσεων ακόμη και η πλήρης κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο, πετσόκομα επικουρικών συντάξεων και πολλά άλλα. Πλήρωνε Έλληνα, πλήρωνε. Μην στεναχωριέσαι όμως, Υγεία (και παιδεία θα πρόσθετα) πάνω απ' όλα!!!!.........

Ζήτω Ελληνάρα μάγκα που τα ανέχεσαι.

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ μα βαθιά εμπρός στον Ευρωπέο (με έψιλον φυσικά) σκύβεις....
Η Ελλάδα τις επόμενες εβδομάδες κυρίσσει πτώχευση, αχ δραχμούλα πόσο χαίρομαι που θα τα ξαναπούμε(!!!....).
Μπράβο αυτοκαταστροφικέ Έλληνα ψηφοφόρε που κρατάς γερά το λάβαρο των μπλέ, πράσινων, ρωζ, μαύρων (με μπλέ και πράσινους κόκους) ιδεών προσωποποιημένων στα κοστουμερισμένα 300 αιμοβόρα κοράκια.
Μπράβο μας που δεν έχουμε τους όρχεις (αν πω αρχίδια θα θυχτούν οι υπέρμαχοι της σοβαροφανούς έκφρασης της σκέψης) και την αξιοπρέπεια να αλλάξουμε και να πάμε μπροστά αλλά προτιμάμε να εκδιδόμαστε, άνευ αμοιβής μάλιστα.
Αχ Ελλάδα σε αγαπώ παρ'όλο που σε απατώ με Γερμανίδες και Αμερικάνες.
Αχ Ελλάδα δεν θέλω να πάψω να σε αγαπώ αλλά μάλλον θα μετακομίσω και είναι δύσκολες οι σχέσεις εξ αποστάσεως..

Ζήτω η ΕΕ......

Powered by Theo Amadeus

Wij Houden Van Oranje

2010-06-05T21:41:00.006+03:00

«Το ποδόσφαιρο ακόμη και σήμερα, όπως και για πάντα, είναι μια όαση στον σύγχρονο κόσμο της αμφιβολίας, του φόβου, της αγωνίας. Έχει τους κανόνες του, τις υποχρεώσεις του και στην μπάλα γεννώνται μεταξύ των νέων αθάνατες φιλίες. Το ποδόσφαιρο παρηγορά, χρησιμεύει σαν ένα είδος φυγής από τη σημερινή σκληρή πραγματικότητα και δίνει στον άνθρωπο την ευκαιρία να ελπίζει, να νιώθει λίγη χαρά, την ώρα που ο ουρανός είναι γεμάτος μαύρα σύννεφα»

Αλμπέρτ Καμύ

Οι ποδοσφαιρόφιλοι ανά τον κόσμο ισχυρίζονται πως το πρώτο παγκόσμιο κύπελλο που θα παρακολουθήσεις είναι σαν την πρώτη αγάπη, δεν το ξεχνάς ποτέ. Όντας νήπιο ακόμα, δεν ενθυμούμαι τον ελληνικό τιτανικό του καπετάνιου Αλκέτα το ’94, κι έτσι, για καλή μου τύχη όπως ισχυρίζονται οι παλιότεροι, το μουντιάλ που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις ποδοσφαιρικές μου αναμνήσεις δεν είναι αυτό των ΗΠΑ. Όμως, μια τετραετία μετά, κι έχοντας συμπληρώσει ήδη μια δεκαετία ζωής – μεγάλο μέρος της οποίας είχε να κάνει με την ασπρόμαυρη μπάλα -, φρόντισα να μη χάσω το επόμενο, το παγκόσμιο κύπελλο του 1998 στα γαλλικά γήπεδα.
Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου που, όπως έχουμε πια χιλιομάθει απ’ τις χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, μια συγκλονιστική αλλαγή πραγματοποιείται στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο έκφρασης, ακόμα και στον τρόπο που ζεις αυτή τη ζωή. Μια τέτοια στιγμή για μένα ήταν το 89’ λεπτό του προημιτελικού Αργεντινή – Ολλανδία όταν ο Φρανκ ντε Μπουρ επιχειρούσε μια μπαλιά 60 μέτρων στην περιοχή της αλμπισελέστε, κι ένας κύριος με το νούμερο «8» την κολλούσε στο δεξί του πόδι, έστελνε τον Αγιάλα στο…αποχωρητήριο ( αξιοσημείωτο είναι πως ο ίδιος αμυντικός μερικές μέρες πριν έψαχνε…με τα κιάλια το Μιχαλάκη της Αγγλίας σε άλλο ένα πανέμορφο γκολ ) και εκτελούσε με εξωτερικό φάλτσο τον - εξαιρετικό κατά τ’ άλλα - Ρόα για το τελικό 1-2. Όχι, δεν είναι υπερβολή: εκείνος ο κύριος με το «8», ο Ντένις ο τρομερός, ο…μη ιπτάμενος Ολλανδός που τολμά να κοιτά κατάματα σαν ποδοσφαιρική οντότητα τον ομοεθνή του ιπτάμενο, ο Μπέργκαμπ κι η παρέα του μου άνοιξαν τα μάτια σε ένα άλλο, ποδοσφαιρικό και μη, σύμπαν.
Η συνέχεια γνωστή. Όπως γνωστή είναι κι η χαρακτηριστική αστοχία των Ολλανδών απ’ τα έντεκα βήματα που τους στέρησε μια ευκαιρία στο όνειρο: την πρώτη κούπα τους σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά κι η ήττα στο μικρό τελικό απ’ τους μεγάλους Κροάτες του Μπλάζεβιτς, τους Κροάτες του γυάλινου μάγου Προσινέσκι, του «μαθηματικού» Ασάνοβιτς και του πρώτου σκόρερ του τουρνουά Σούκερ. Τι σημασία όμως είχε αυτό; Εκείνη η φάση του 89’ λεπτού του προημιτελικού θα στοίχειωνε για πάντα τα ποδοσφαιρικά μου όνειρα, θα ήταν η αφορμή μιας ερωτικής σχέσης με το καλό ποδόσφαιρο, αλλά ιδίως με το ποδόσφαιρο των «Οράνιε». Αυτή η ποδοσφαιρική επανάσταση μιας χώρας των μόλις 16 εκατομμυρίων κατοίκων, ο ποδοσφαιρικός αυτός «σοσιαλισμός» κι η ισότητα μεταξύ όλων των παικτών στο φρεσκοκομμένο χορτάρι, αλλά κι η αντίληψη πως το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα παιχνίδι στο οποίο δεν αξίζει να θυσιάζεις τα πιστεύω σου μόνο και μόνο για μια νίκη, όλα όσα αντιπροσώπευσε για μένα εκείνη η Ολλανδία του ’98, θα με συντρόφευαν στην μετέπειτα ζωή μου.
Κι ενώ ζούμε όλοι μέσα στον προ – μουντιαλικό πυρετό, έχω βγάλει απ’ την ντουλάπα μου την πορτοκαλί φανέλα με το περήφανο Ολλανδικό λιοντάρι κι όπως κάθε φίλαθλος, αναρωτιέμαι κι εγώ για τη μοίρα της ομάδας μου στο επερχόμενο τουρνουά. Η αλήθεια είναι πως δύο παγκόσμια κύπελλα μετά, έχουμε να επιδείξουμε μια…μη συμμετοχή κι έναν εξευτελιστικό αποκλεισμό απ’ το δεύτερο γύρο. Μπορούν οι εν ενεργεία διεθνείς να επαναφέρουν τα υψηλά στάνταρ απόδοσης και θεάματος, πράγματα στα οποία μας είχε καλομάθει η προηγούμενη φουρνιά; Ή άλλες τρεις απογοητευτικές εμφανίσεις θα έρθουν να προστεθούν στα «κατορθώματα» των προηγούμενων ετών; Άποψή μου; Μπορούν. Με ηγέτες τον πιο αδικημένο απ’ τον ίδιο του τον εαυτό επιθετικό που γέννησαν ποτέ οι Κάτω Χώρες, Ρόμπιν Φαν Πέρσι, τον εργάτη της Λίβερπουλ που αφελώς προσπερνάται συνεχώς στις προτιμήσεις τον οπαδών, Ντιρκ Κούιτ, τους δύο εκδιωγμένους μεν από τη Ρεάλ Μαδρίτης, θριαμβευτές δε στα καινούρια τους σπιτικά, Αριέλ Ρόμπεν και Γουέσλι Σνάιντερ, αλλά κι έναν σωστό και γερό κορμό, με τους Μάρκο Φαν Μπόμελ, Ράφαελ Φαν Ντερ Φαρτ, Νίγκελ Ντε Γιονγκ, Τζον Χάιτινγκα, Καλίντ Μπουλαρούζ και άλλους πολλούς, η ομάδα σε προϊδεάζει για το καλύτερο, τουλάχιστον από άποψη ταυτοτήτων! Κι όσον αφορά τα φιλικά προετοιμασίας, τα δείγματα γραφής είναι παραπάνω από ενθαρρυντικά. Οπότε γιατί όχι; Αρκεί φυσικά να μη μας κυνηγήσει και πάλι ο κακός μας δαίμονας: Το φορείο των τραυματιοφορέων…

ΥΓ1: Ζητώ συγγνώμη για τη «σοβαρότητα» του άρθρου, αλλά όπως ξέρετε οι περισσότεροι, με πολλά πράγματα κάνουμε πλάκα, με την μπάλα ποτέ! Καλό μουντιάλ να έχουμε, με πολλά γκολ, ελάχιστους τραυματισμούς, μα πάνω απ’ όλα, χωρίς θύματα σ’ αυτό το απαράδεκτο πείραμα της ΦΙΦΑ, να στείλει τη διοργάνωση στη χώρα με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα στον πλανήτη. Επίσης μακάρι να δούμε και μια καλή εμφάνιση της εθνικής, έναν τελικό Ολλανδία – Ελλάδα ας πούμε! Αν και θα βασανιστώ να επιλέξω εξέδρα!

ΥΓ2: Γράφοντας το κείμενο έμαθα πως ο δαίμονας των φορείων χτύπησε ξανά, αυτή τη φορά ένα εκ των «κρυστάλλινων» ποδιών του Αριέλ Ρόμπεν. Ελπίζουμε να μην είναι κάτι σοβαρό ώστε ο άσσος της Μπάγερν να δώσει το παρόν στο μεγάλο ραντεβού της Νότιας Αφρικής. Hup Robben Hup!

Κος Γουρούνης

Do you close your eyes

2010-06-01T18:42:00.003+03:00

Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου είχε φέρει στο σπίτι ένα μικρό φοξ τεριέ. Θυμάμαι το είχαμε φράξει σε μια γωνία της αυλής για να μη χαλάει το μπαχτσέ της μάνας μου, κι εγώ πήγαινα με μια βέργα και το πείραζα για να κάνει λίγο σαματά και να λυθώ στα γέλια. Ήρθε λοιπόν ο πατέρας μου μια ωραία πρωία και μου είπε πως ο σκύλος μπορεί να συγχωρεί αλλά δεν ξεχνά ποτέ, γι’ αυτό να κόψω τις μαγκιές. Το σκύλο εν τέλει τον άφησα στην ησυχία του, μου πήρε όμως αρκετά χρόνια να συνειδητοποιήσω πως οι έλληνες είμαστε χειρότεροι ακόμα κι από εκείνο το μικρό φοξ τεριέ. Δεκέμβριος 2008: Πεθαίνει ο Αλέξης, βγαίνουμε στους δρόμους, χτυπιόμαστε, τα σπάμε, φωνάζουμε αντιφασιστικά συνθήματα άλλων καιρών και φέρνουμε τη χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση. Δυο μήνες μετά και κανένας δεν “give a damn”, που θα λέγανε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Μάιος 2010: Στη σκιά των σκληρών οικονομικών μέτρων και της αναμενόμενης χειραγώγησης των οικονομικών της χώρας από το Δ.Ν.Τ., ξεσπά μια μικρή λαϊκή επανάσταση που καταλήγει με την πυρπόληση μιας τράπεζας και τεσσάρων χαμένων ζωών. Στο δε facebook ξεσπαθώνουν όλοι, ιδρύουν ομάδες συμπαράστασης και διαμαρτυρίας, ζητούν άμεσες πολιτικές αλλαγές και κάνουν το Λαζόπουλο υπερήφανο για τη δραστήρια νεολαία του τόπου. Ένα μήνα μετά; Ρε, εδώ έβγαλε τσόντα η Ντούβλη, ο Παναθηναϊκός πήρε το νταμπλ κι ο Γιώργος Αλκαίος αδικήθηκε κατάφωρα απ’ τις γειτονικές χώρες στο μεγαλύτερο gay parade της Ευρώπης, ποιος τους θυμάται τους νεκρούς! Και το χειρότερο είναι πως στο ελάττωμα της μνήμης χρυσόψαρου που αποκτήσαμε με τα χρόνια, έρχεται να προστεθεί κι η απάθεια, η προφανής αδιαφορία. Βιάζουν τους διπλανούς και φωνάζουν για βοήθεια; Αλλάζεις κανάλι. Περπατάς στο δρόμο με το mp3 στ’ αυτιά και βλέπεις να κλέβουν κάποιον; Αλλάζεις τραγούδι. Σου κόβουν τα δώρα του Πάσχα, των Χριστουγέννων, το επίδομα αδείας, το δικαίωμα να βγεις, να πιεις, να μαμήσεις; Αλλάζεις στάση…

***

Για το αδέλφι – αλήτη – πουλί Τόλη που χρωστάει στην εφορία τα περίφημα 5,5, δεν εξεπλάγην δε, έχω όμως πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Δηλαδή το 2001 όταν και υπολογίστηκε το ποσό, ο Βοσκόπουλος, με 5,5 φορολογηθέντα εκατομμύρια, έβγαζε περίπου ένα πενηντάρικο στο νερό; Κι αν τα έβγαζε, που στο διάολο τα έτρωγε και δήλωνε πως δεν είχε; Επίσης, το σώμα των εφοριακών δεν έχει κάποιο τρόπο να διαπιστώσει αν όντως τα έχει ή όχι, η απλά « ο Τόλης Βοσκόπουλος πρέπει να έχει ιδιαίτερη μεταχείριση γιατί με τα τραγούδια του ερωτευτήκαμε », που δήλωσε ο κύριος Ντουκάκης, πρόεδρος των φοροτεχνικών;;; Και τέλος, εμείς που δεν ερωτευτήκαμε με τα τραγούδια του Τόλη έχουμε κάποιου είδους ψυχοσωματική ανωμαλία;

***

Για τα επεισόδια στη Λαμία, ότι και να γράψει κανείς είναι απελπιστικά λίγο και κοινότυπο. Προσωπικά μπορεί να μη γνωρίζω ούτε τη σχήμα έχει η μπάλα του Handball ( κάτι που πιστεύω και για την πλειοψηφία των κάφρων που έκαψαν την πόλη της Στερεάς Ελλάδας ), καταλαβαίνω όμως ότι υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που είτε παρακολουθεί, είτε συμμετέχει σ’ αυτά τα αθλητικά δρώμενα, κι είναι κρίμα που επειδή οι δικέφαλοι οπαδοί αποφάσισαν να κοκορομαχήσουν πάνω τους ( το copyright του λογοπαίγνιου στο φίλο μου Κώστα ), τώρα πρέπει να τα στερηθούν. Λεπτομέρεια που σκοτώνει, η δήλωση του εκπροσώπου της Αστυνομίας, «αποφασίσαμε να μην επέμβουμε για να μην κάνουμε τα πράγμα τα χειρότερα». Βέβαια, γιατί είναι γνωστό της πάσης ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την επέμβαση της Αστυνομίας όταν γίνονται παράνομοι εμπρησμοί και βανδαλισμοί. Άσε που βαριούνται κι όλας οι άνθρωποι…

***

Ο κόσμος του Heavy Metal θρηνεί, ο κόσμος του Heavy Metal δε θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Ο ιταλο-αμερικανός κοντός με την τεράστια φωνή, ο μεγαλύτερος «παραμυθάς» frontman που περπάτησε ποτέ τις σκηνές του ταπεινού μας πλανήτη, ο Ronnie James Dio νικήθηκε από την επάρατη νόσο μετά από μάχη έξι μηνών ( τα σέβη μου και τις ευχαριστίες μου στο φίλο Τσάκι που με διόρθωσε ). Ο τραγουδιστής των Elf, των Rainbow, των Black Sabbath, των Heaven And Hell, κι φυσικά ο τραγουδιστής με την επιτυχή solo πορεία, άφησε την τελευταία του πνοή στις 16 Μαΐου. Όλοι όσοι αγάπησαν αυτή τη μουσική μέσα από τη φωνή του, αλλά και όλοι εμείς οι κολλημένοι με τα παραμύθια και τους φανταστικούς κόσμους της Fantasy λογοτεχνίας, τον ευχαριστούμε για τα μαγικά ταξίδια που μας προσέφερε μέσω των τραγουδιών του και των στίχων του. Κι όπως έχει γράψει κι ο ίδιος « … Phantom figures free forever, out of shadows shining ever bright …” ( κι ο τίτλος του άρθρου φυσικά τραγούδι των Rainbow τραγουδημένο απ’ τον εκλιπόντα, που συμπεριλαμβάνεται στο δεύτερο άλμπουμ των Rainbow με τίτλο Rising ).

Κος Γουρούνης

Police & Thieves

2010-05-13T22:41:00.005+03:00

Δέχθηκα προχθές ένα mail από έναν φίλο αστυνομικό στο οποίο, εν περιλήψει, μου παραπονιόταν για τον ανοιχτό πόλεμο που έχουμε κηρύξει όλοι κατά των σωμάτων ασφαλείας, υποστηρίζοντας ότι εστιάζεται λάθος στο χαρακτήρα των αστυνομικών, καθώς παρουσιάζονται σαν άσπλαχνοι, μοχθηροί και σαδιστές. Ο συγκεκριμένος φίλος είναι καλό παλικάρι, ευχάριστος για παρέα, απ’ τους ανθρώπους που στην επιλογή καριέρας έπαιξε σημαντικότατο ρόλο το οικονομικό υπόβαθρο της οικογενείας. Δε διατηρώ καμία αμφιβολία δε, ότι όπως κι αυτός, υπάρχουν κι άλλοι ωραίοι τύποι στην αστυνομία, κι ο λόγος που αρκετοί έλληνες ακόμα βλέπουν άνθρωπο στα μπλε κι αλλάζουν πεζοδρόμιο είναι λόγω του βεβαρημένου ιστορικού της ΕΛ.ΑΣ. κι όχι γιατί υπάρχει κάποια γενική πίστη ότι ο πιο καλός αστυφύλακας έχει τουλάχιστον συλλάβει τη μάνα του. Οπότε un point στο παιδί και κανένας σ’ αυτούς που πιστεύουν πως η ελληνική αστυνομία είναι κάτι σαν τα 12 καθάρματα του Robert Aldrich. Από εκεί κι ύστερα θα σε στενοχωρήσω φίλε Γιάννη, γιατί πεποίθησή μου είναι πως η πλειοψηφία του λαού, ή τουλάχιστον η πλειοψηφία των σκεπτόμενων ελλήνων, διαμαρτύρεται ( κι όχι επιτίθεται όπως το έθεσες ) κυρίως για την ανεπαρκή απόδοσή των συναδέλφων σου, κι όχι για την ψυχή που θα παραδώσουν. Πράγμα καθόλα λογικό, γιατί αν δεν μπορείς να βγεις να πιεις ένα ποτό γιατί στο γυρισμό θα σε βιάσουν, αν δεν μπορείς να μείνεις σπίτι σου γιατί θα σε κλέψουν και μετά θα σε σκοτώσουν, αν δεν μπορείς ακόμα – ακόμα στη δουλειά σου να πας γιατί κάποιος θα σε κάψει ζωντανό, αυτός που θα κατηγορήσεις είναι αυτός που υποτίθεται πως σε προστατεύει. Αν λοιπόν ζούσαμε στην αρχαία Σπάρτη , κι έχοντας γλυτώσει το bangee jumping στον Καιάδα, θα έπρεπε να γνωρίζουμε πως να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, αν ζούσαμε στο Yorkshire το 17ο αιώνα κατά τον Αγγλικό εμφύλιο, θα μας προστάτευε η πολιτοφυλακή, ενώ αν ήμασταν κάτοικοι του Gotham city, θα περιμέναμε τον Batman να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα. Στην Ελλάς του 2000 όμως ,που λέει κι ο Καζαντζίδης, μάλλον δουλειά της αστυνομίας είναι η ασφάλειά μας…

***

Η δημοκρατικότητα του πολιτεύματός μας έχει πολλή πλάκα τελικά. Σύμφωνα με τη λογική του ΠΑΣΟΚ, αν διαφωνείς με τη γραμμή του κόμματος πρέπει να διαγραφείς. Άλλο τώρα αν στο Γυμνάσιο μάθαμε ότι η πολυφωνία είναι ευλογία για τη δημοκρατία. Κι αναφέρω μόνο το ΠΑΣΟΚ, γιατί στην περίπτωση της Ν.Δ. και της Ντόρας ουδείς πιστεύει ούτε ότι η Μπακογιάννη διαφώνησε λόγω διαφορετικής αντίληψης των πραγμάτων, ούτε ότι αυτή ήταν η αιτία που την έδιωξαν, παρότι κι οι δύο παρατάξεις έβαλαν τα δυνατά τους να μας πείσουν. Στο κόμμα της Ρηγίλλης πιστεύουν ότι η πολιτική είναι σαν τα Όσκαρ: όσο καλύτερα υποκριθείς, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις να κερδίσεις.

***

Ήταν που ήταν οι συντάξεις των ελλήνων πενιχρές, ήρθαν και τα νέα μέτρα κι έβαλαν ταφόπλακα στους συνταξιούχους. Κυριολεκτικά, γιατί οι περισσότεροι πεθαίνουν της πείνας. Η Δήμητρα Λιάνη για παράδειγμα. Βεβαίως, η αεροσυνοδός που όλοι αγαπήσαμε έκανε γνωστό ότι με τα νέα μέτρα θα της κοπούν 6500 χιλιαρικάκια απ’ τη σύνταξη. Και λες εσύ, ο νοήμων άνθρωπος, πρέπει να στενοχωρηθώ γιατί δε θα τα παίρνει πια, ή γιατί τα έπαιρνε τόσο καιρό;;;

***

Ως ποδοσφαιρόφιλος έχω να δηλώσω πως τα play-off της Superleague είναι τόσο βαρετή διαδικασία, που μπορούν να συγκριθούν μόνο με τις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου στο Γυμνάσιο για τους μετεξεταστέους μαθητές. Αν και πιστεύω ότι οι δευτεροβάθμιες εξισώσεις μπροστά στον εναρκτήριο αγώνα ΑΕΚ – ΠΑΟΚ, μοιάζουν με κάρτα διαρκείας στο καλύτερο strip club του Amsterdam.

Υ.Γ. Ο τίτλος του άρθρου είναι ο τίτλος ενός reggae τραγουδιού του Junior Marvin, το οποίο διασκευάστηκε με επιτυχία από τους Clash. Όσοι πιστοί, το link για την πρωτότυπη εκδοχή είναι http://www.youtube.com/watch?v=WQriZQbTcjk , ενώ για την εκτέλεση των Clash http://www.youtube.com/watch?v=jO2bC7rJl5s&feature=related

Κος Γουρούνης

Events! - ALPHA BLONDY & the solar system @ ΒΙΛΚΑ ( 15-5-2010 )

2010-05-11T14:16:00.007+03:00

- Και εκεί που αναρωτιέσαι πως θα περάσεις το σαββατόβραδο...ΜΠΑΜ...σκάει η είδηση...Το Σάββατο 15 του μηνα ο Alpha Blondy έρχεται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη και στη Βίλκα(Ανδρέου Γεωργίου 5 )..Μία από τις εμβληματικότερες μορφές τις reggea έρχεται στην πόλη μας και εμείς ετοιμαζόμαστε να εισέλθουμε στο μοναδικό ηλιακό σύστημά του..Εκεί που γαλαξίας είναι η εκπληκτική μουσική του και πλανήτες τα τραγούδια του...

- Ο κορυφαίος Αφρικανός καλλιτέχνης με τις έντονες κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες αποτελεί τη σύγχρονη φωνή της reggae και πολλοί τον έχουν χρίσει διάδοχο του Bob Marley...Εξαίρετος μουσικός, καταπληκτικός συνθέτης ποτέ δεν έχει σταματήσει να εξελίσσει τη μουσική του...Οι 17 δίσκοι του μιλούν ξεκάθαρα για τη πορεία αυτού του πραγματικά φανταστικού καλλιτέχνη και τιμητή της γνήσιας Αφρικανικής αλλά και γιατί όχι Τζαμαϊκανής παράδοσης...

- Εφευρετικός και χιουμορίστας «πλάθει» στίχους που στέλνουν δυνατά πολιτικά μηνύματα και διακρίνονται από μια μοναδική αίσθηση χιούμορ... Έχει εφεύρει για παράδειγμα τη λέξη "democrature" που σημαίνει "δημοκρατορία", δηλαδή δικτατορία ντυμένη ως δημοκρατία, για να περιγράψει το καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες αφρικανικές χώρες... Είναι αναμφίβολα ένας από τους πιο σεβαστούς και αγαπητούς Αφρικανούς δημιουργούς με έντονη φιλανθρωπική δράση και θρησκευτικές αναζητήσεις...

- Και πάλι η Ελληνική παρουσία δε θα μπορούσε να λείπει... Με μεγάλη μας χαρά θα ανέβουν στη σκηνή οι Razastarr, ένα από τα πλέον ιστορικά Ηip - Ηop σχήματα στην Ελλάδα κι άμεσα συνδεδεμένο με τις ρίζες της Ηip- Ηop κουλτούρας στην χώρα μας... Είναι από τους πρωτοπόρους στην Ελλάδα στο θέμα Ηip - Ηop αφού τόλμησαν αλλαγές στη μουσική του που ελάχιστοι έχουν κάνει στη χώρα μας... Οι μουσικές επιρροές τους καλύπτουν πέρα από το hip-hop της ανατολικής ακτής των Η.Π.Α, ένα ευρύ φάσμα από drum‘n’bass μέχρι reggae, dub, funk, έντεχνη και παραδοσιακή ελληνική μουσική καθώς και ορχηστρική μουσική για soundtrack...

-Οι πόρτες ανοίγουν στις -20.00

Τιμές εισιτήριων:

Προπώληση: 30 ευρώ

Ταμείο: 35 ευρώ

Καλη διασκεδαση

TSAKI

L-over-dos(e) βλακείας

2010-05-08T15:31:00.001+03:00

Σε κάτι τέτοιες περιόδους κρίσης όπου οι πολίτικοι ζορίζονται γιατί είτε δεν μπορούν να κλέψουν άνετα είτε γιατί πρέπει να δουλέψουν βγαίνουν μερικές δηλώσεις που στην αρχή έχουν πλάκα αλλά αν τις καλοσκεφτείς μάλλον τα κλάματα πρέπει να βάλεις που η τύχη της χώρας που γεννήθηκες μεγάλωσες και ζεις (δεν χρειάζεται να ισχύουν ταυτόχρονα και τα τρία ώστε να αγανακτήσεις) βρίσκεται στα χέρια τους. Τουλάχιστον προς το παρόν που το στομάχι είναι καλά γεμάτο-εκτός αν κάνεις δίαιτα-μπορείς να γελάσεις και μετά να εκνευριστείς γιατί αποκαλύπτουν πλήρως τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και αντιμετωπίζουν αυτούς που τους ρουσφετάρουν, τους ψηφίζουν, τους πληρώνουν και γενικά βρε αδερφέ αυτούς που τους έκαναν την χάρη (μαύρη ώρα) να γίνουν επαγγελματίες χαραμοφάηδες.
Και για να μην κατηγορηθώ για γενικολογίες θα παραθέσω την δήλωση του «κυρίου» Λοβέρδου σε εκπομπή γνωστού καναλιού η οποία υπήρξε και αφορμή για αυτό το μικρό άρθρο. Η συζήτηση αφορούσε το ασφαλιστικό. Σε κάποια στροφή του λόγου ο μέγας Λοβέρδος (το κύριος κόπηκε λόγω περικοπών και κρίσης στην αξιοπρέπεια…) σε ένα τόνο λίγο αγανακτισμένο λίγο δικαιολογητικό δήλωσε:

«…και οι έλληνες ζουν πλέον πολλά χρόνια!!!...»

Όταν το άκουσα πρώτη φόρα κούνησα για λίγο την κεφάλα μου να δω αν είμαι ακόμα καλά η χάζεψα από την πολύ κρίση…αλλά το είχε πει όντος. Ύστερα γέλασα με την ψυχή μου.
Αρχίστε το κάπνισμα σαν φουγάρα λοιπόν, αναπνέετε από εξατμίσεις, , βάλτε τα κεφάλια σας σε φούρνους μικροκυμάτων, οργανώστε εκδρομές στον άγιο Δημήτριο και στην Πτολεμαϊδα (ας είναι καλά η πράσινη συνείδηση της ΔΕΗ) ή αν θέλετε εξωτερικό στο μαγευτικό Τσέρνομπιλ. Για τους βιαστικούς και πιο τολμηρούς υπάρχει πάντα η άμεση λύση της αυτοκτονίας. Το ασφαλιστικό πρέπει να λυθεί και θα λυθεί!! (το έχει πει και η Funny...)

p.s : μην μου πείτε ότι τα γέλια θα μου βγουν ξινά. Το αγγούρι θα είναι ξινό και είναι το μόνο σίγουρο. Τουλάχιστον ας μου μείνουν τα γέλια…

tsiri

Panem et circenses

2010-05-07T14:19:00.015+03:00

Το άθλημα της μαλακίας είναι σαν τα 100μ:
Εκεί που η τελευταία επίδοση σου φαίνεται απίθανη κι εξωπραγματική, έρχεται ο usain bolt της μαλακίας να σε εκπλήξει!!!
Στην προκειμένη περίπτωση (όσο κι αν δεν σας αρέσει αυτό, χέστηκα) αναφέρομαι σε όλους όσους έσπευσαν να δημιουργήσουν groupακια σχετικά με τους 3 νεκρούς της MARFIN, αλλά και σε όλους τους ακτιβιστές του καναπέ που δεν έχασαν στιγμή να τα διαδώσουν και να γίνουν μέλη. Ας έρθει λοιπόν κάποιος από σας και ας μου πει ποιες θετικές συνέπειες θα έχει η δημιουργία 1000 τέτοιων groups, για την κοινωνία και για τις οικογένειες των θυμάτων. Εγώ πάντως το βρίσκω όχι απλά ανούσιο αλλά και εντελώς ασεβές, προς ανθρώπους οι οποίοι έχουν χάσει τη ζωή τους, κάτω απ' το video της Βανδή να υπάρχει κι ένα τέτοιο Like. Ουσιαστικά δείχνουμε πως η απώλεια ανθρωπίνων ζωών είναι τόσο σημαντική για μας, όσο είναι και το τελευταίο σκυλοκομμάτι που μας αφιέρωσε το γκομενάκι στο fb.

Ας μην γελιόμαστε, λοιπόν, αυτοί είμαστε. Και κάπου εδώ αρχίζει να κολλάει και ο τίτλος του άρθρου: " Άρτος και θεάματα ". Για άρτο ούτε λόγος βέβαια, αυτές τις δύσκολες εποχές, αλλά από θεάματα ευτυχώς δεν πάσχουμε!
Γιατί ως "θέαμα" αντιμετωπίστηκε το προαναφερθέν συμβάν στη MARFIN από τα ΜΜΕ τα οποία μόλις μυρίστηκαν αίμα, έσπασαν την απεργία τους, και φυσικά ακολούθησαν τον συνηθισμένο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τέτοια γεγονότα. Με υπερβολές και υποκρισίες ξεφτίλισαν τους πάντες (και τους εαυτούς τους πρωτίστως) και μας έκαναν να κλείσουμε την τηλεόραση αηδιασμένοι. Κάτι ανάλογο συνέβη και στα blogs (βλ. troktiko), όπου ο κάθε αιμοδιψής κανίβαλος έγραφε το μακρύ του και το κοντό του καταλογίζοντας ευθύνες δεξιά κι αριστερά χωρίς να σέβεται το αυτονόητο. Ότι όλα αυτά λέγονταν σε βάρος νεκρών.
Επειδή κατάφερα να ξεφύγω πάλι, επανέρχομαι στον τίτλο μου κι ελπίζω να μείνω αυτή τη φορά...
Όπως είναι κατανοητό για τον μέσο αναγνώστη με iq ανώτερο από αυτό του Κώστα Φραγκολιά (όσο το καλαμάκι του καφέ σας δηλαδή), τα "θεάματα" αποτελούν όλες εκείνες οι σκηνές βίας που παρακολουθούμε και οι οποίες επιφανειακά μας αηδιάζουν, αλλά κατά βάθος - υποσυνείδητα μάλλον - τις γουστάρουμε. Γι' αυτό και η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου από τα ΜΜΕ έχει τέτοια πέραση. Γι' αυτό και σκίζονται όλοι να το παίξουν φιλεύσπλαχνοι μέσω internet, tv κλπ, αλλά μόλις κοπάσει ο θόρυβος, και φύγει το γεγονός απ' τη μόδα, το ξεχνάνε το ίδιο εύκολα, όπως και το υπερασπίστηκαν 2 βδομάδες νωρίτερα. Για σκεφτείτε, δεν τη βρίσκετε να βλέπετε ξύλο με διαδηλωτές και μπάτσους? Δεν γουστάρατε έστω και λιγάκι όταν ο τύπος με το τεράστιο κοντάρι χτυπούσε τα μηχανάκια της ομάδας αη-ΔΙΑΣ που περνούσαν φορτωμένα Ζητάδες? Σ' αυτά τα υποσυνείδητα και πρωτόγονα ένστικτα τα οποία υποβόσκουν στον καθένα μας αναφέρομαι. Απλά οι περισσότεροι από μας καταφέρνουν και τα κρατάνε μέσα τους, ενώ οι υπόλοιποι γίνονται μπάτσοι ή αναρχικοί, για να πλακώνονται μεταξύ τους.
Δυστυχώς, χάρη σ' αυτά τα ένστικτα προτιμάμε να καθηλωνόμαστε στις τηλεοράσεις για να δούμε ξύλο, θανάτους και αίμα. Χάρη σ' αυτά τα ένστικτα καταφέρνουν και μας ελέγχουν τα ΜΜΕ και τελικά και οι κυβερνήσεις. Καθώς όσο είμαστε πίσω απ' την tv και έχουμε θεάματα, τρεφόμαστε μ' αυτά... Κι ας μην έχουμε ούτε τα ψίχουλα απ' τον άρτο...

***

Καταράστηκα τους μπάτσους που πετούσαν δακρυγόνα σε 50άρηδες και παππούδες να πεινάσουν απ' τα νέα μέτρα, αλλά όπως είπε κι ένας φίλος: "Ο μπάτσος δεν έχει ανάγκη... Τρέφεται μ' εξουσία..."

***

Με τον κύριο Γουρούνη έχω διαφωνήσει μόνο 2 φορές. Η μία ήταν σχετικά με το πιο νόστιμο κρέας θηλαστικού: Αυτός υποστήριζε ένθερμα (σχεδόν φανατικά - δεν ξέρω γιατί) το αρνίσιο, ενώ εγώ το χοιρινό...
Η δεύτερη είναι τώρα, σχετικά με το άρθρο του για τις συνέπειες των αναταραχών στον τουρισμό της ελλάδας. Συμφωνώ πως πιθανότατα να αποθαρρυνθούν πολλοί τουρίστες και να μην επισκεφθούν τη χώρα μας αυτό το καλοκαίρι, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα για την οικονομία. Ωστόσο, δεν νομίζω πως μπορεί να γίνει και κάτι άλλο. Η μόνη λύση είναι η κοινωνική (ειρηνική όμως) αναταραχή, και οι μαζικές πορείες και διαμαρτυρίες.
Πιο σημαντικό απ' το διαφαινόμενο πλήγμα στον τουρισμό, είναι να θορυβηθεί η κυβέρνηση αλλά και όλη η ευρώπη. Δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια και να περιμένουμε να περάσει το καλοκαίρι για να διαμαρτυρηθούμε, όταν θα είναι πλέον πολύ αργά!
Θυμήθηκα έναν δημοσιογράφο του MEGA, ο οποίος τόνιζε ξανά και ξανά πόσο σημαντικό είναι να δείξουμε καλή εικόνα στους ευρωπαίους νταβατζήδες, ξεχνώντας πόσο δύσκολα θα είναι για μας τους μη-βολεμένους τα πράγματα από δω και πέρα.

***

Δεν θα κάτσω να σχολιάσω πόσο μαλάκες μπορεί να είναι όσοι ρίχνουν μολότωφ σε κτίρια όπου υπάρχουν μέσα άνθρωποι. Σε όποια παράταξη κι αν ανήκουν, όποιος κι αν ήταν ο σκοπός αυτής τους της ενέργειας, είναι απλά ζώα.
Επίσης, εξίσου μαλάκες είναι εκείνοι οι οποίοι έδωσαν άδεια λειτουργίας σε πολυόροφο κτίριο χωρίς έξοδο κινδύνου. Και μάλιστα για τράπεζα, όπου ο κίνδυνος για βόμβα και πυρκαγιά είναι αρκετά υψηλός.
Άκουσα πολλές παπαριές: "Φταίνε οι πυροσβέστες που δεν είχαν σκάλες", "Φταίει ο αρχιτέκτονας που δεν έφτιαξε μπαλκόνια", "Φταίω εγώ που κοιμήθηκα στραβά" κλπ κλπ. Τα πράγματα είναι απλά: Η πυρασφάλεια περιλαμβάνει λίγα μέτρα, αλλά ακριβά... (αυτόματα μπεκ, έξοδοι κινδύνου κλπ). Ίσως να θεωρήθηκαν πλεονάζοντα...

***

Το πιο ωραίο που άκουσα (γιατί παρασοβάρεψα τελευταία...) ήταν μια ατάκα προς τον Βγενόπουλο, από αγανακτισμένους πολίτες, έξω απ' την τράπεζά του: "Να πνιγείτε στις πισίνες σας!!!".
Έλιωσα....!!!!

Με αγάπη,

Ο Θείος

____________________________________________________________

Το Θεώρημα της Αλήθειας

2010-05-06T13:23:00.002+03:00

Ένα απ’ τα πιο σοφά πράγματα που σκέφτηκε ποτέ ο ανθρώπινος νους, είναι πως μεταξύ δύο διαφορετικών ισχυρισμών, η αλήθεια και το δίκαιο βρίσκονται κάπου στη μέση. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η συγκεκριμένη ρήση πάντοτε με έβρισκε απόλυτα σύμφωνο, και προσπαθώ απεγνωσμένα εδώ και χρόνια να καταλάβω γιατί δεν μπορούν όλοι να την ενστερνιστούν. Πάρτε για παράδειγμα τις σχέσεις διαδηλωτών – αστυνομίας. Οι μεν ισχυρίζονται ότι οι αστυνομικοί είναι οι υπερασπιστές ενός λανθάνοντος φασιστικού συστήματος και καπιταλιστικά γουρούνια, ότι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αλλά κι ότι, λόγω της θέσης τους, δράττουν διάφορες ευκαιρίες στο τζαμπατζιλίκι και το νταβατζιλίκι. Οι δε υποστηρίζουν ότι ο λαός πνέει τα μένεα κατά των, γιατί οι μνήμες της κατοχής είναι νωπές, η αριστερίζουσα επανάσταση είναι μόδα κι ότι τη δουλειά τους, δεν τους αφήνουν να την κάνουν σωστά. Εφαρμόζοντας το παραπάνω θεώρημα, καταλαβαίνουμε ότι τα πολιτικά κίνητρα των αστυνομικών κι η φασιστική ταμπέλα δεν υφίστανται, και βγάζουμε το συμπέρασμα ότι είναι απλά ανίκανοι! Σκληρό; Όχι τόσο. Διότι σε μια δημοκρατική χώρα δε δύναται να απαγορευτούν οι διαδηλώσεις, οπότε ο ρόλος της αστυνομίας είναι η περιφρούρηση και η διατήρηση της τάξης. Άρα όσο εγκληματικό κι απαράδεκτο είναι να καις κάποιον ζωντανό με μια μολότοφ με το έτσι θέλω, άλλο τόσο είναι να πετάς χαρταετό την ώρα του καθήκοντος, και να αφήνεις 5-6 αλήτες να κάνουν την Αθήνα γήπεδο. Α, κι η δικαιολογία του προσωπικού κινδύνου δε γίνεται αποδεκτή, δεδομένης της πολυδάπανης εκπαίδευσης και του πανάκριβου εξοπλισμού, όλα πληρωμένα απ’ τις τσέπες μας. Απ΄ την άλλη μεριά του νομίσματος, ναι, η πορείες και τα συναφή προσωπικά πιστεύω ότι έχουν πέσει θύμα μιας μόδας επανάστασης (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα τραγούδια που ποστάρονται στο facebook από δεκατριάχρονα που δεν μπορούν καν να καταλάβουν τι σημαίνει το Φ.Π.Α.), αλλά κάτι τέτοιο, εν πρώτοις είναι η προσωπική μου άποψη, κι εν συνεχεία, δε νομίζω να ισχύει με τα χθεσινά γεγονότα, όπου σημειώθηκε εξωπραγματική προσέλευση κόσμου για να διαμαρτυρηθεί για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος το άδειο στομάχι το φοβάται περισσότερο κι απ’ τις μολότοφ.

Παρομοίως το ίδιο σύστημα μπορούμε να εφαρμόσουμε και στη διαμάχη Κ.Κ.Ε. – ΛΑ.Ο.Σ.. Η Αλέκα του λαού δήλωνε χθες για μία ακόμα φορά, πως τα επεισόδια είναι συνέπεια της ακροδεξιάς προπαγάνδας, ενώ ο αγαπητός Καρατζαφύρερ έριχνε το φταίξιμο στους αριστερούς ψευτοεπαναστάτες. Εντάξει παιδιά, μαλάκες δεν είμαστε, δε νομίζω να αμφιβάλλει κανένας μας ότι οι Χρυσαυγίτες βάζουν το χεράκι τους σε τέτοιες τραγωδίες. Αυτό όμως δε συνεπάγεται αυτόματα ότι οι υπόλοιποι πρέπει να ανακηρυχθούν άγιοι. Αυτό που αναρωτιόμαστε όλοι όμως, είναι το πόσα θύματα πρέπει να θρηνήσουμε για να σταματήσει το τένις ιδεολογικών ευθυνών.

***

Μια μεγάλη ανάσα για την ελληνική οικονομία θα μπορούσε να είναι η προσέλευση τουριστών το ερχόμενο καλοκαίρι. Θα μπορούσε. Γιατί μάλλον δε θα είναι. Ακόμα κι η Βουλγαρική κυβέρνηση εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αποτρέπει τους κατοίκους της γειτονικής χώρας να μας επισκεπτούν, φοβούμενοι τα επεισόδια. Εμάς ,και τα εισιτήρια να μας πλήρωναν, θα πηγαίναμε στο Αφγανιστάν;

***

Σουρεάλ σκηνικό απ’ τον «μαραθώνιο ενημέρωσης» του Μεγάλου Καναλιού: ο δημοσιογράφος Πάνος Σόμπολος, προς τιμήν του, δηλώνει πως τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το χαμό ανθρώπινων ζωών, κάτι που βρίσκει αντίθετο των δημοσιογράφο Αντώνη Λιάρο, ο οποίος τον εξισώνει με την καταστροφή των μικροεπιχειρήσεων. Και σκέφτεσαι ότι όταν ήμασταν πιτσιρικαρία, μας κυνηγούσαν με το ζωνάρι για να μην παίζουμε πολύ Quake, γιατί όταν μεγαλώναμε θα γινόμασταν βίαιοι…

Κος Γουρούνης

Events! - Μία ενδιαφέρουσα εβδομάδα

2010-05-04T12:17:00.010+03:00

- Μεσημέριασε...ποιος σηκώνεται να ετοιμαστεί και να πάει στη σχολή...ίσως τα υπόλοιπα μέλη του Blog...για μένα κάτι τέτοιο φαντάζει αδύνατο...άλλωστε όπως λένε και κάποιοι εδώ μέσα..τι ανάγκη έχεις εσύ..ακόμα μικρός είσαι...και εδώ που τα λέμε άδικο δεν έχουν...οπότε ο μικρός του σταθμού σας καλωσορίζει και αυτός με τη σειρά του...ας δούμε παρέα κάποια από τα Events αυτής της εβδομάδας...

- Την πρωτομαγιά που μας πέρασε το Block33 φιλοξένησε τους Ladose...H πεντάδα (Κριτής, Λόγος Απειλή, Ραψωδός Φιλόλογος, Μπούκλας, DJ Wester) από τις 4 γειτονιές βρέθηκε στην πόλη μας με αφορμή την παρουσίαση του δίσκου τους "Η γενιά του Prozac"...Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του απεσταλμένου ρεπόρτερ μας Tamadani Ali El Halawani η εμφάνιση τους ήταν εξαιρετική και 60.000 θεατές(ο αριθμός ίσως να μην είναι και ο πλέον έγκυρος) έμειναν εντυπωσιασμένοι Respect ήταν η λέξη που ακούστηκε περισσότερο από κάθε άλλη και εμείς απλά κλαίγαμε σε μια γωνία που δεν μπορέσαμε να παραβρεθούμε.Αλλά ας περάσουμε στις επερχόμενες συναυλίες στις οποίες και θα δώσουμε το παρόν..

- Την Πέμπτη 6 Μαΐου έχουμε 2 συναυλίες..Αρχικά στο club του Μύλου θα βρίσκονται οι GaD..Το αγγλόφωνο σχήμα της electro-pop σκηνής θα παρουσιάσουν τον καινούριο τους δίσκο με όνομα The perfect crime στον οποίο συμπεριλαμβάνεται και ένα εξαιρετικό ντουέτο με τον Κωνσταντίνο Βήτα..οι πόρτες ανοίγουν στις -21.00 και το κόστος του εισιτηρίου είναι 12 ευρώ..Για προπώληση εισιτηρίων απλά ρίξτε μία ματιά εδώ : http://gadlive-mylos.eventbrite.com/ ...

Η δεύτερη συναυλία αφορά τους Locomondo..Η δημοφιλέστερη reggae μπάντα επιστρέφει στο Block33 δίνοντας μια δεύτερη ευκαιρία στους θαυμαστές που δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν την sold out συναυλία τους τον Φεβρουάριο.. Οι πόρτες για την συναυλία που αναμένεται να ξεσηκώσει πολύ κόσμο ανοίγουν στις -21.00.. Η τιμή των εισιτηρίων είναι 15 ευρώ ενώ η προπώληση είναι στα 10ευρώ..

- Παρασκευή 7 Μαΐου και οι Ρόδες (το συγκρότημα του XRay..πρώην active member) εμφανίζονται μαζί με τους basement freaks, fulleffekt team, 4012 beats, moca juniors soundsystem, dj booker, drumtactics pres. solid state & Mr. Ado, burning city στο Block33 και υπόσχονται ένα 10ωρο ασταμάτητης μουσικής τρέλας.. οι πόρτες ανοίγουν στις -20.00 και η τιμή των εισιτηρίων κυμαίνεται στα 13 ευρώ..όσοι από εσάς θέλετε μπορείτε να αγοράσετε εισιτήριο online στην τιμή των 8 ευρώ από το την εξής διεύθυνση: WWW.LOVELIGHT.EVENTBRITE.COM ..Μια βραδιά με Hip Hop, Funk, Soul, breaks, drum n bass και άλλα σας περιμένει....

- Φτάνουμε στο Σάββατο (η αλλιώς η χαρά του clubakia ellina) όπου στο closing party του club Boutique εμφανίζεται ο δημιουργός των επιτυχιών Stereo Love και This is my life Edward Maya για μια και μόνο εμφάνιση.. οι πόρτες ανοίγουν στις -23.00 και η τιμή της εισόδου είναι 15 ευρώ(drink included)...

- Κάπως έτσι κλείνει αυτή η εβδομάδα...Ας ελπίσουμε ότι μετά από αυτό το κείμενο θα συνεχίσω να αποτελώ μέρους του σταθμού και δεν θα μου έρθει το μαγικό χαρτάκι στο σπίτι που θα λέει να μαζέψω τα προσωπικά μου αντικείμενα και να την κάνω για άλλες παραλίες..Αν όλα πάνε καλά θα τα ξαναπούμε από βδομάδα γιατί όσο καλοκαιριάζει τα events πληθαίνουν...

p.s. : Όσοι από εσάς κατάφεραν να διαβάσουν το συγκεκριμένο κείμενο χωρίς να βαρεθούν ας επικοινωνήσουν μαζί μου να τους κεράσω κυπελλάκι παγωτό...

p.s.2 : Το p.s. απευθύνεται σε όλους σας πλην των Αριανών οπαδών..Εσάς σας κερνάω χωνάκι παγωτό...Το κύπελλο το έχει απαγορεύσει ο γιατρός προ 40ετίας....

TSAKI

Άι Σιχτίρ!

2010-05-04T03:07:00.011+03:00

Ή hasiktir στα τούρκικα, που σημαίνει "ουστ από 'δω", ή "γαμώτο". Εγώ θα κρατήσω την πρώτη έννοια της συμπαθέστατης αυτής λέξης και θα την αφιερώσω σε όσους πολιτικούς μας κυβερνούν, αλλά και σε όσους μας κυβέρνησαν πρόσφατα!

Όπως λογικά καταλάβατε, από εδώ και κάτω ακολουθεί ένα ακόμα παραλήρημα, όπως αυτά που σας έχω συνηθίσει. Το περιεχόμενο είναι εμπρηστικό-πολιτικό-παπαρολογικό, επομένως μην πείτε πως δεν σας προειδοποίησα!

Συνεχίζω λοιπόν... Τελευταία, σε μια απ' τις λίγες εκλάμψεις σοβαρότητας που είχαμε με τον φίλο και συνάδελφο Τσίρι, συζητήσαμε και φιλοσοφήσαμε την (τραγική) κατάσταση της χώρας μας. Εκεί, που καταλήξαμε ήταν πως αν αποφάσιζε ένας στρατηγός να κατέβει με tanks στο σύνταγμα, με μόνη υπόσχεση να κρεμάσει όλους τους πολιτικούς της χώρας μέσα στο ΟΑΚΑ (απ' το σκέπαστρο Καλατράβα), ίσως και να τον εμπιστευόμουν... Πρέπει να διευκρινίσω φυσικά τις πολιτικές μου αντιλήψεις και ιδεολογίες, οι οποίες είναι αρκετά μακριά απ' τη δεξιά, πόσο μάλλον απ' την άκρα δεξιά. Τώρα τίθεται το ερώτημα, γιατί να εμπιστευτώ έναν αιμοδιψή και φιλόδοξο δικτάτορα.... Γιατί όχι ρε παπάρα Έλληνα???? Εδώ εμπιστευτήκαμε ξανά και ξανά, τύπους οι οποίοι έκαναν το ακατόρθωτο: έκλεψαν περισσότερα απ' αυτά που υπήρχαν!!!!!!!! Σε λίγο, ο Βουλγαράκης, ο Ρουσόπουλος και οι υπόλοιποι μπλε και πράσινοι της παρέας θα μπουν και στο βιβλίο Guiness γι' αυτό το επίτευγμά τους, και θα τους δούμε σε κυριακάτικο show με κεντρικούς παρουσιαστές ένα μπρόκολο κι ένα αντίδι (αναφέρομαι στο iq των παρουσιαστών, και προφανώς όποιος δεν κατάλαβε το χιούμορ, μπορεί περήφανα να αυτοαποκαλέιται ραδίκι, σπανάκι κλπ κλπ)...

Η κατάσταση ωστόσο είναι πολύ σοβαρή, και φυσικά δεν χωράνε πολλά χωρατά (γιατί αποκαλούνται χωρατά αφού δεν χωράνε?? τεσπα...). Με μια απλή αναζήτηση στο internet εύκολα βρίσκει κανείς τον δείκτη διαφθοράς σε κάθε χώρα (ορίστε και το site, καθώς ξέρω πως οι περισσότεροι είστε μαλωμένοι με το google: http://www.transparency.org/ ).

Τι διαπιστώνουμε??? Οι έλληνες ανήκουν στην ίδια κατηγορία με λαούς όπως οι βούλγαροι, Ρουμάνοι, Κροάτες, Μεξικάνοι, Κολομβιανοί, Βραζιλιάνοι και λοιποί συμπαθείς βαλκάνιοι και λατίνοι! Σε καμιά περίπτωση δεν έχω κάτι εναντίον οποιουδήποτε λαού, απλά προσπαθώ να τονίσω πως επιδιώκουμε να υποτιμούμε τους παραπάνω λαούς και τελικά διαπιστώνουμε κι επίσημα πως ανήκουμε στην ίδια φάρα: λωποδύτες, κλέφτες και κομπιναδώροι μέχρι το κόκκαλο! Ακόμα και σε αφρικανικές χώρες όπου συνηθίζουν να συνομιλούν με την τηλεόραση, και περιμένουν πότε θα βγει από κει μέσα αυτός που μιλάει για να τον γνωρίσουν, οι άνθρωποι έχουν έναν στοιχειώδη σεβασμό στους άλλους, αλλά και στο κοινωνικό σύνολο.

Προφανώς και δεν είναι εύκολο να εμφυσήσεις την έννοια του κοινού καλού σε κάποιον που έχει μάθει να σκέφτεται μονάχα τις αρπαχτές και τον κώλο του, αλλά μήπως ήρθε η ώρα να το κάνουμε? Μήπως ήρθε η ώρα να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε σαν μάζα και σαν σύνολο?

Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να πετύχουμε κάτι. Η άλλη λύση είναι να σκάσει (λογοπαίγνιο πάλι! είμαι πολύ καλός σήμερα!!!) ένας απελπισμένος στη βουλή, ζωσμένος με εκρηκτικά, αλλά δυστυχώς δεν επικροτώ μεθόδους που συνοδεύονται από βία κι αίμα, αν και να πω την αλήθεια δεν θα στεναχωριόμουν και ιδιαίτερα. Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πώς αν δεν βγούμε και τώρα στους δρόμους κι αν δεν αντιδράσουμε χρησιμοποιώντας όλα τα νόμιμα δικαιώματά μας, δυστυχώς την έχουμε βαμμένη... Ελπίζω μόνο να μην είναι ήδη αργά...

*** Θα μου πείτε "τόσο καιρό δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις την πολιτική απ' το κομοδίνο σου, και τώρα που σφίξαν οι κώλοι το θυμήθηκες???". Ε ναι, τώρα το θυμήθηκα, όπως και οι περισσότεροι από μας! Γι' αυτό ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ!!!!

*** ΝΤΑΒΑΤΖΙΛΙΚΙ: προέρχεται από την τούρκικη λέξη davaci, η οποία σημαίνει "ενάγων/μηνυτής". Προφανώς και davacilik θα είναι η πληρωμή για να γίνει η αγωγή.

Στα ελληνικά βέβαια, ως ΝΤΑΒΑΤΖΗΣ (ή ΝΤΑΒΑΣ) θα μπορούσε να ορισθεί ο ΟΑΣΘ, και ως ΝΤΑΒΑΤΖΙΛΙΚΙ, η αύξηση των τιμών των εισιτηρίων.

Φυσικά, η αύξηση τιμών σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς το οποίο κατέχει μονοπώλιο (καθώς μετρό θα δούμε μάλλον, αφού ο Άρης πάρει το κύπελλο), μόνο ως νταβατζιλίκι μπορεί να χαρακτηριστεί, ειδικά σε μια τόσο δύσκολη οικονομική συγκυρία. Εγώ προτείνω να γίνουμε όλοι fit για να μπορούμε να ξεφεύγουμε από τους ελεγκτές, ενώ προσωπικά, μαζεύω από τώρα λεφτά για να πάρω SUV-τέρας με σκοπό να τρώω όλο μου το χαρτζιλίκι σε βενζίνες. Μολύνοντας την ξεβαμμένη πράσινη συνείδηση των μαλάκιδων που αποφασίζουν για μας, και μπλοκάροντας κάθε κεντρικό δρόμο της πόλης, βρίζοντας και κορνάροντας, θα πάρω το αίμα μου πίσω. Πράσινη παιδεία δεν θέλατε??? ΠΡΑΣΙΝΟ HUMMER ΘΑ ΠΑΡΩ ΚΟΥΦΑΛΕΣ!!!! (Πράσινο ανοιχτό, της σαύρας μάλιστα, με ασημί tribals στις πόρτες - τέρμα καγκουριά!)

Με αγάπη,

Ο Θείος

Ο Ντάσιελ, ο Τζον, η Τάτι κι ο Λάκης

2010-05-03T20:52:00.003+03:00

Για πολλά μπορούν να μας κατηγορήσουν οι ξένοι, εμάς τους ταπεινούς ελληνάρες, όλοι όμως πρέπει να σπεύσουν να παραδεχτούν ότι σα λαός τουλάχιστον δε βαριόμαστε. Πάρτε για παράδειγμα την κρίση της οικονομίας. Τις πρώτες βδομάδες που το θέμα ήταν χλιαρό και μπανάλ, το Δ.Ν.Τ και τα ευρωπαϊκά δάνεια ήταν όροι μυστηρίου, βγαλμένοι από μυθιστόρημα του Ντάσιελ Χάμετ ή του Τζον Λε Καρέ: φιλολογικά ενδιαφέροντες αλλά κουραστικοί για να διασκεδάσουμε τη βαρεμάρα μας Τρίτη μεσημεράκι. Γι’ αυτό κι η έγερσις της εθνικής πορνοστάρ και τα λοιπά καραγκιοζιλίκια των γελωτοποιών του Star. Τώρα όμως που έσφιξαν τα γάλατα, σύσσωμη η ελληνική περίγυρη ασχολείται αποκλειστικά, σε ζωντανές, νεκρές ή ημιθανείς μεταδόσεις, με τη διαφαινόμενη βουτιά στο κενό των μικρομεσαίων. Μέχρι κι η Βασίλισσα της μεσημεριανής ζώνης, η Τάτι ντε, κάλεσε ένα απόγευμα στο τηλεοπτικό πλατό διάφορους οικονομολόγους για τσάι και συμπάθεια, και σε στυλ "μιας που το ‘φερε η κουβέντα", για ενημέρωση – τρομοκράτηση όλων των ελλήνων ηλικιωμένων. Το είδε η γιαγιά μου κι έσφαξε πέντε κότες για να μην τις βρουν απ’ το Δ.Ν.Τ και τις φορολογήσουν, κι έπειτα με πήρε τηλέφωνο να μου πει να μην ανησυχώ κι ότι δε θα πεινάσουμε. Αυτή ήταν η μόλις δεύτερη τηλεφωνική συνομιλία που είχα με τη γιαγιά μου τα τελευταία δυο χρόνια, η άλλη ήταν να μου πει να βλέπω Λαζόπουλο γιατί τα λέει ωραία. Μάλιστα, ο Λάκης ο Φωτεινός Παντογνώστης, ο Άνθρωπος Όλων Των Απαντήσεων, ο Σύγχρονος Μεσσίας – Ρήτορας – Αριστοφάνης που κάνει τους ελβετικούς πολυσουγιάδες να κοκκινίζουν απ’ τη ντροπή τους και το εκκρεμές του Φουκώ να μοιάζει με γιο-γιο περιπτέρου. Και λέω εγώ με το λίγο μυαλό που διαθέτω, αφού τις ξέρεις τις λύσεις ρε άνθρωπε του Θεού, δεν τις λες και σε μας, μπας και μας φτάσουν τα λεφτά να πάρουμε καμιά μπουγάτσα…

***

Ο Μέγας Κωστάκης, λένε, έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του κι έχει πάρει τα μάτια του ( και το playstation 3 λένε οι κακές γλώσσες, παναθεμά τες ) κι έχει επικεντρωθεί στις καλοκαιρινές διακοπές του, οι οποίες φέτος άρχισαν αργά το καλοκαίρι. Το περσινό. Κι οι υπόλοιποι της Ρηγίλλης τρέχουν να πείσουν τους πάντες πως τις εκλογές δεν ήταν προγραμματισμένο να τις χάσουν. Τελικά η Νέα Δημοκρατία είναι σαν τη χριστιανοσύνη: Πίστευε και μη ερεύνα.

***

Ρε παιδιά ο άγιος Κων/νος που γιορτάζει τώρα κοντά φέρνει δώρα; Αν ναι μπορώ να ζητήσω να χτυπήσουν ένα τσουνάμι, μία ηλεκτρική καταιγίδα, μια βόμβα ναπάλμ, μια μπάλα κατεδάφισης κι ένας στρατός Ουρούκ Χάι το σπίτι του Άδωνι και της Ευγενίας την Κυριακή το βράδυ που θα ΄χουν μαζευτεί να δούνε Dancing with the Stars; Αν και νομίζω ότι ο καημένος ο Λεωνίδας το εύχεται κάθε χρόνο αλλά τζίφος…

***

Άντε ρε Έλληνες αλάνια, σ’ όλα βρίσκουμε λύσεις, ή ακόμα καλύτερα, όλα βρίσκουμε τρόπο και τα κουκουλώνουμε. Το έχασαν όλες και πάνε και γυρίζουν τσόντες, αλλά δε φταίνε αυτές, η κρίση φταίει βρε κουτά. Πως αλλιώς να βγάλεις το μεροκάματο να πας φάτσα - πίστα Μητροπάνο και Ζήνα με την εξευτελιστική τιμή φιάλης των 190 ευρώπουλων…

Κος Γουρούνης

Events! - Client@Principal Club

2010-05-03T13:24:00.002+03:00

Ο καιρός περνούσε. Τα λόγια και οι ιδεές έγιναν πράξη και το heavenly sound γεγονός. Πέρασαν αρκετές εβδομάδες από τότε χωρίς να δώσω το γραπτό μου στίγμα.Ήρθε λοιπόν και η δικιά μου σειρά (αν και καθυστερημένα...) να σας καλωσορίσω και θα το κάνω με μία καινούργια κατηγορία. Και ο τίτλος αυτής Events! Όπως όλοι θα καταλάβατε στην στήλη αυτή θα φιλοξενηθούν πληροφορίες για εκδηλώσεις κυρίως μουσικές και με το καιρό γενικού καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος. Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και οι μέρες μας δεν επιτρέπουν τέτοια ρίσκα σ' αυτό το πρώτο άρθρο την θέση του πρωταγωνιστή κατέχουν η CLIENT και η συναυλία τους στο Principal Club την επόμενη παρασκευή στις 7 μαϊου. Βρετανική electro pop γένους αυστηρά θηλυκού με επιροές από Kraftwerk, Joy Division, New Order, The Smiths(όπως οι ίδιες δηλώνουν...) και μία υποψία ομοιότητας στους Ladytron. Αφορμή της γενικής περιοδείας του συγκροτήματος το καινούργιο ,τέταρτο κατα σειρά album τους με τίτλο Command που κινείται σε πιο σκοτεινούς και παγωμένους ήχους. Η παρουσία των πιο καυτών electro κοριτσιών στο UK-όπως διατείνεται το Principal- αναμένεται ιδιαίτερη (και ενδιαφέρουσα για τον αντρικο πληθυσμό σίγουρα...) λόγω της εμμονής που έχουν να εμφανίζονται ντυμένες με στολή αεροσυνοδού. Το αντίτιμο για όλα τα παραπάνω είναι 18 έουρος στην πρoπώληση. Για όσους τις προτιμήσουν λοιπόν καλή διασκέδαση!

p.s : και ένα trivia για να κρατιέμαι σε φόρμα.Οι εν λόγω δεσποινίδες κρατούσαν με αρκετή επιτυχία μέχρι πρότινως την ταυτότητά τους κρυφή χρησιμοποιώντας τα "κωδικά" ονόματα CLIENT A, CLIENT B, CLIENT E και η προσφάτως εισελθείσα CLIENT C.θα τα ξαναπούμε σύντομα.

tsiri

Ελλάντα έκει νταλέντο

2010-04-23T23:15:00.001+03:00

Κατά καιρούς έχω συμμετάσχει κι εγώ στις συζητήσεις που γίνονται για τα reality ταλέντων που προβάλλονται κατά καιρούς στη χώρα μας, τις περισσότερες φορές ημιμεθής, ώστε να γίνει η γλώσσα μου ροδάνι και να στολίσω με διάφορα μαργαριτάρια τους συνομιλητές μου, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο. Τα συμπεράσματα που βγαίνουν συνήθως από τέτοιες συζητήσεις είναι ελάχιστα, καθώς κάθε συζητητής που σέβεται τον εαυτό του στον τόπο τούτο, κοιτά να κάνει το κομμάτι του, να πει αυτά που έχει να πει, και μετά να κλείσει ερμητικά τα αυτιά του. Παρόλα αυτά, μπορεί κάποιος εύκολα να διαπιστώσει πως υπάρχει ένα κλίμα δυσαρέσκειας όσων αφορά το ζήτημα της ανθρώπινης εκμετάλλευσης, και εν συνεχεία, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας. Να γράψω ότι διαφωνώ, θα γράψω ένα τεράστιο ψέμα και δε θέλω, όμως απ’ τη στιγμή που οι διάφορες ελληνικές οικογένειες αποφασίζουν να εκθέσουν το ταλέντο τους υπό αυτές τις συνθήκες, η περαιτέρω ανάλυση έχει την ίδια χρησιμότητα με το φωτάκι νυκτός στο δωμάτιο τυφλού.
Το ζήτημα είναι να αναρωτηθούμε όλοι τι σπρώχνει τους ανθρώπους, ειδικά τους νέους και σώας τας φρένας, σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου. Τι να αναρωτηθούμε δηλαδή, που η απάντηση βρίσκεται έξω απ’ την πόρτα του καθενός: Ζούμε σε μια χώρα που συνολικά η ανεργία πλησιάζει το ποσοστό των 13%, στις δε γυναίκες είναι πιο κοντά στο 20. Γι’ αυτό, απ’ το να του κόψει λόρδα, ο καθένας προτιμά να γίνει ρεζίλι των σκυλιών και να αποκτήσει δικαίωμα στο όνειρο της γεμάτης τσέπης. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως δεν είναι τα σημερινά ποσοστά, αλλά η σταθερή αύξησή τους.
Κάθεσαι να σκεφτείς, λοιπόν, τι φταίει, και μετά από 10’ δεν την γλυτώνεις την ένεση αδρεναλίνης. Γιατί κι η διοίκηση του κράτους που «βολεύει» γαλαζοπράσινα παιδιά φταίει, κι ο οικονομικός προσανατολισμός, που με τις περικοπές και τις ιδιωτικοποιήσεις έχει συρρικνώσει τον αριθμό των θέσεων εργασίας, αλλά για μένα προσωπικά, «the oscar goes» στο σύστημα παιδείας.
Από πού να ξεκινήσεις σ’ αυτό το χάος. Πρώτον, μόνο εμείς οι έλληνες κάνουμε τη μεγάλη εξυπνάδα να εισάγουμε στα πανεπιστήμια μελλοντικούς ανέργους, βολεύοντας τους σε διάφορες σχολές που δεν μπορούν να τους αποκαταστήσουν. Γιατί καλή η ιχθυοκαλλιέργεια ρε αδερφέ, αλλά πόσοι να καλλιεργήσουν ψάρια σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων;;; Δεύτερον, έτσι όπως έχουν καταντήσει τα πανεπιστήμια, δεν υπάρχει πιο κατάλληλο μέρος για να σιχαθείς την επιστήμη σου. Καθηγητές που τα παίρνουν, καθηγητές που….σε παίρνουν, διοικητικοί που δουλεύουν αυστηρά 2 ώρες τη μέρα για να μην πάθουν λουμπάγκο σηκώνοντας το τηλέφωνο, και, το αγαπημένο μου, καθηγητές που δεν κάνουν τον κόπο να διδάξουν και στέλνουν στο πόδι τους βοηθούς. Μπαίνεις π.χ. με όρεξη να γίνεις μηχανικός, και φεύγοντας λες χίλιες φορές να πάω για κωλοτούμπες μπροστά στον Ψινάκη. Για να μη μιλήσω για το πόσα ουσιαστικά μαθαίνεις απ’ τη θητεία σου στη σχολή, γιατί κάπου εκεί μας πιάνουν τα κλάματα. Τέλος, η μικροαστική κοινωνία κι οι εμμονές της έσπρωξαν κατά κάποιο τρόπο το σύστημα στο να απαξιώσει οποιοδήποτε επάγγελμα δεν είναι αμιγώς επιστημονικό. Βεβαίως, γιατί η κάθε γιαγιά νιώθει καλύτερα ξέροντας ότι το παιδί της είναι γιατρός που πεινάει, παρά υδραυλικός με βίλα κι εξοχικό. Ήρθαν και τα φτηνά εργατικά χέρια εξ Αλβανίας, κι ο έλληνας τεχνίτης δεν υπάρχει πλέον ούτε στο πάρκο του Αρκτούρου. Κι αν δε διάβαζες άλγεβρα και Ο.Δ.Ε. στο λύκειο, άντε να την παλέψεις με το εισαγόμενο εργατικό δυναμικό που παίρνει τα μισά για να σκαλίσει έναν κήπο… Για να κατηγορήσεις μετά απ’ όλα αυτά τον κάθε φουκαρά που πάει για τα φράγκα στο κάθε reality.

***

Το πάτησε τελικά ο Γιώργος το κουμπάκι, κι άντε να δούμε τι θα δούμε, τώρα που οι μπαμπούλες του Δ.Ν.Τ. ήρθαν να σφίξουν τα ζωνάρια μας περισσότερο. Παίζει να είμαστε η μόνη χώρα πάντως που δε χάνει ευκαιρία να αυτογελιοποιείται, καθώς ο πρώτος άνθρωπος που τους υποδέχτηκε ήταν ένας ρεπόρτερ του Star, που τους πρόσφερε παραδοσιακούς λουκουμάδες. Πάνω που λες πως τους επηρρέασε κι αυτούς η κρίση…

***

Και ναι, η στήλη χρωστά ένα συγγνώμη απ’ τον τρισμεγιστό Σταμάτη Γαρδέλη το χορευταρά, που αν και δεν έχει αποχωριστεί ακόμα το «Με θυμάσαι ρε πούστη» ύφος, την προηγούμενη βδομάδα «μάγεψε κοινό και κριτική επιτροπή» ντυμένος φτωχός απόγονος του τρίτου εξαδέλφου του Ελ Σιντ. Θα μου πεις εδώ ο Μένιος προβάρει την περιβολή του κυβερνητικού εκπρόσωπου, ο Γαρδέλης σε πείραξε…

Κος Γουρούνης

Δέσποινα Βανδή VS Keith Moon

2010-04-17T02:45:00.004+03:00

Δεν πρόλαβα να ηρεμήσω καλά καλά απ’ τα πασχαλινά μεθεόρτια, με ζώσανε τα φίδια πάλι. Αιτία το καινούριο τραγούδι της κυρίας Νικολαϊδη, με το οποίο, για όσους δεν είχαν την ατυχία, μπορείς να ενστερνιστείς την κοσμοθεωρία του Φοίβου για το θέμα της ισότητας. Το αν συμφωνεί κανείς με το ποιόν της μουσικής και των στίχων είναι δικό του ζόρι, αν και το θεματάκι είναι λίγο «περσινό», κι αναφέρομαι και στο μουσικό, αλλά και στο στιχουργικό θέμα (ξέρω περισσότερους άντρες που φωνάζουν για ισότητα τώρα πια). Εκεί που προβληματίστηκα, ήταν όταν σκέφτηκα ότι το rock attitude έχει γίνει κουρελού και το πατάει ο κάθε πικραμένος για να πει τον πόνο του.
Εδώ να διευκρινίσω, για να μην το διαβάσει ο πατέρας μου και γκρινιάζει, πως αυτό το φαινόμενο δεν είναι ελληνικής προελεύσεως, καθώς πχ το Lady Gaga (το ουδέτερο άρθρο δεν είναι ορθογραφικό λάθος) που ευθύνεται για τις 4 απ’ τις 5 αηδίες που θα ακούσουμε εκεί που θα πιούμε ένα ποτάκι, και το ονοματάκι το έκλεψε απ’ το “Radio Gaga” των Queen, κι όπου σταθεί κι όπου βρεθεί φροντίζει να μας ενημερώνει για το rockstarιλίκι της, είτε όταν ντύνεται καλικάντζαρος για να τρώνε τα παιδιά το φαγητό τους, είτε όταν αναφέρει ως επιρροές της τον David Bowie και τους προαναφερθέντες «νονούς» της. Κάποιος να ενημερώσει την κυρία, αλλά και τον κάθε ενδιαφερόμενο, ότι όταν κάνεις τον καραγκιόζη, δε γίνεσαι αυτόματα Keith Moon μόνο και μόνο γιατί κι αυτός έκανε ότι του φώτιζε ο καλός θεούλης. Γιατί το rock δεν είναι μόδα, δεν είναι “in”. Είναι αλητεία εμβολιασμένη με μια γερή δόση απαγορευμένου, είναι προβληματισμός μετά το χαβαλέ, είναι όλοι αυτοί που νιώθουν ξένοι στη γενιά τους, είναι απλά και κατανοητά το να πας δεξιά όταν όλοι έχουν στρίψει αριστερά εδώ και τέσσερα φανάρια.
Το κακό μ’ αυτούς που παριστάνουν τον κάθε Keith όμως, είναι ότι δίνουν λάθος μηνύματα σε μια ολόκληρη γενιά. Μηνύματα λανθάνουσας επανάστασης, στρουθοκαμηλισμού αν προτιμάτε, σε έναν κόσμο που βρίθει προβλημάτων. Κι ενώ το rock μέχρι και τη δική μας τη γενιά έπαιζε το ρόλο του φωτεινού σηματοδότη, η γενιά εν έτει 2010 ακούει μόνο για μια γκόμενα που φίλησε μια άλλη γκόμενα, και για να επανέρθουμε στα της ψαροκώσταινας , για μια τύπισσα που διακηρύττει πόσο αδικημένη ένιωθε σε σχέση με τον αδερφό της.
Κι ενώ, όπως υπογράμμισα, μόνο οι έλληνες δε φταίνε γι’ αυτό, η χώρα μας πέφτει και πάλι θύμα της μικρής καταναλωτικής αγοράς που προσπαθεί να τα κουτσοστριμώξει όλα σε ένα-δυο πακέτα λόγω κόστους. Γιατί αγαπητέ έλληνα, δεν έχεις την οικονομική ευρωστία να αντέξεις μια Βανδή για τα τσιφτετέλοειδή και μία για αυτό το κάτι τέλος πάντων, οπότε να σου το «όλα σε ένα» στην έκδοση της πρώην κυρίας προέδρου. Το ίδιο γίνεται και με το rap, που αν κι οι γνώσεις μου εκεί είναι ανάλογες της γνώσης μου πάνω στα προϊστορικά λεπιδόπτερα, καταλαβαίνω πως κι εκεί κάτι στράβωσε στην πορεία, γιατί βλέπω τη Χριστίνα Κολέτσα σε ένα βίντεο να στέκει ανάμεσα σε δύο θυμωμένους κουκουλοφόρους, και σκέφτομαι ο Αλλάχ να μας κόβει μέρες και να της δίνει χρόνια να τη βλέπουμε, στο mute όμως αν γίνεται, κι αυτή και τα παλικάρια από δίπλα. Γιατί Χριστίνα, δε σε νοιάζει που εκθέτεις ένα ολόκληρο μουσικό στερέωμα, ας σε νοιάξει που χάνεις λεφτά απ’ αυτό. Εκεί που θα έρθει ο άλλος να πιει τις ουισκάρες του, να πετάξει τις λουλουδάρες του και να σου ακουμπήσει τον παρά του, θα χειροκροτήσει ευγενικά την ανοησία σου, αλλά από μέσα του θα παρακαλά να αρχίσουν τα τσιφτετελάκια και να το κουνήσεις λίγο.
Κοινώς, γι’ αυτό θα στα στάξουν στα επαρχιακά σκυλάδικα. Για να έρθουμε στην περίφημη μήνυση της Τζούλιας στον κ. Παπαδημούλη. ΟΚ, νομίζω πια ότι το έχουμε πάρει πρέφα πως για λίγη δημοσιότητα αυτή είναι ικανή και του Χριστού να κάνει μήνυση για τα βεγγαλικά το βράδυ της Ανάστασης. Το θέμα είναι, ρε βουλευτή, πας να πεις κάτι σωστό, κάτι που και να αναφερθεί πρέπει, και να καταγγελθεί πρέπει, αλλά και να κοπεί μαχαίρι, το ^&*$%^&* το χαρακτηρισμό τι τον θέλεις;

***

Μέσα σ’ όλο αυτό το μπάχαλο, πέθανε κι ο Μάνος Ξυδούς. Τον οποίο κάθε φορά που τον έβλεπα live, δε σταματούσε να με εκπλήσσει το μεράκι του κι η ενέργειά του πάνω στη σκηνή. Παιδί της γειτονιάς, ένας άνθρωπος με όνειρα και φιλοδοξίες, που ότι έχανε απ’ το ταλέντο, το κέρδιζε απ’ το χαμαλίκι και τον ιδρώτα του. Μας αρέσει, δε μας αρέσει, αυτός είναι ο σωστός τρόπος να γίνονται τα πράγματα, αυτό είναι το rock.

Απ’ το δίσκο « Υπάρχουν Χρυσόψαρα Εδώ; », http://www.youtube.com/watch?v=MgMUGMDnIuM&feature=PlayList&p=C24B1FD592E364E7&playnext_from=PL&playnext=1&index=2 , σε μία απ’ τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες ελλήνων καλλιτεχνών κατ' εμέ.

Κος Γουρούνης

Το Πάσχα, ο Λοβέρδος κι ο Super George

2010-04-12T16:22:00.002+03:00

Πάει τέλειωσαν κι οι διακοπές, τέλειωσε κι η μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης, της υπερκατανάλωσης και των τριγλυκερίδιων, γιορτή κατά την οποία επιβάλλεται να φας το σκασμό μετά το πέρας της λειτουργίας της ανάστασης, αλλά και να ξυπνήσεις με όρεξη γιατί την επόμενη μέρα πρέπει να τρως από τις 9 το πρωί μέχρι το βραδάκι, άντε αργά το απόγευμα. Γιορτή, επίσης, της επιστροφής στις ρίζες και στην οικογενειακή εστία, γιατί λίγες φορές μας δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθήσουμε ένα ολόκληρο σόι να αρχίζει να καβγαδίζει για το σωστό ψήσιμο του οβελία, και να συνεχίζει τον καβγά στο πασχαλινό τραπέζι, αυτή τη φορά με πολιτικές προεκτάσεις, σε σημείο που να παρακαλάς να βγουν μαχαίρια, να σημειώσει το σόι καναδυό απώλειες για να μην χρειαστεί να το ξαναπεράσεις όλο αυτό και του χρόνου. Κι άντε πες, επιβιώνεις απ’ αυτή τη σύρραξη και λες να πας να πιεις ένα ποτάκι στο café-bar της περιοχής, όπου έχεις την ευκαιρία να ακούσεις έναν δεκαπεντάχρονο δισκοπαίχτη να μιξάρει με περίσσεια χαρά τον πολεμικό χορό των Μαόρι που στέλνουμε φέτος στη eurovision με το καινούριο hit του Dj Tiesto, με αποτέλεσμα να αποθεωθεί μεν απ’ τα κοριτσάκια που αποτελούν το fan club του, αλλά και να οδηγήσει εσένα στη σίγουρη κατάποση μιας φιάλης Johnny Black , καθώς ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’το δάχτυλό μας, τα χρόνια μας πέρασαν, κι οι συγκινήσεις που μπορούμε να αντέξουμε είναι μετρημένες. Κάπου εκεί χρειάζεται να πραγματοποιηθεί κι η δική σου ανάσταση, αλλά μετά από χρόνια εμπειρίας θα μοιραστώ μαζί σας τη μαγική φόρμουλα: 2 βάλιουμ, ένα διωράκι αγρυπνία στην τουαλέτα, ένας δεκατετράωρος ύπνος (με μισάνοιχτα παράθυρα κατά προτίμηση για να μην πεθάνετε απ΄ τις δικές σας αναθυμιάσεις) , ένα καλό κοκτέιλ 2 παναντόλ έξτρα και 3 ντεπόν μετά τον ύπνο κι είστε περδίκια. Και καλή ανάσταση…

***

Όλα εδώ πληρώνονται κύριοι, αυτό κατάλαβα όταν πληροφορήθηκα ότι ο υπουργός απασχόλησης, Αντρέας Λοβέρδος, είχε κάποια προβλήματα με την υγεία του και χρειάστηκε να κάνει μια αξονική στη Βέροια στην οποία και βρισκόταν, για να πληροφορηθεί ότι ο αξονικός τομογράφος μας έχει αφήσει χρόνους. Και να υποθέσουμε ότι ο Λοβέρδος δεν είναι ο μόνος στη Βέροια που χρειάστηκε αξονική. Φυσικά όμως αυτό το φαινόμενο – βιολί δεν είναι κάτι καινούριο στα επαρχιακά νοσοκομεία, καθώς πάγια είναι η τακτική τους να κολλάνε ένα «δε λειτουργεί» πάνω στα μηχανήματα και να παραπέμπουν τον κόσμο σε ιδιωτικές κλινικές για τις εξετάσεις. Κι άμα είσαι αγαθός, μπορείς να πιστέψεις ότι το κάνουν μόνο γιατί βαριούνται. Παρόλα αυτά, ο Γιώργος έχει δηλώσει πως μετά την οικονομία, πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι ο τομέας της υγείας, οπότε όλα αυτά τα προβλήματα θα λυθούν στο πιτς-φυτίλι. Μην κρατήσετε και την ανάσα σας όμως, καθώς οι λογιστές της ίδιας κυβέρνησης ξέχασαν να συμπεριλάβουν στο συνολικό χρέος της χώρας τα χρήματα που χρωστάν τα δημόσια νοσοκομεία, ακριβώς όπως εμείς οι κοινοί θνητοί ξεχνάμε π.χ. να πάρουμε τσιγάρα γυρίζοντας στο σπίτι απ’τη δουλεία. Ξεφτέρια. Βέβαια όταν χρωστάς και της Μιχαλούς που να τα θυμάσαι όλα, μήπως τα γράφεις και πουθενά…

***

Τις προάλλες παρακολούθησα στα έγκυρα δελτία ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης πως του Super George, στην Ύδρα την οποία κι επέλεξε να περάσει το Άγιον Πάσχα, του τη βάρεσε μια μέρα, πήρε μια βάρκα, κι άκουσον άκουσον , έκανε τέσσερις ώρες κωπηλασία. Πολιτικοί αναλυτές λοιπόν βγήκαν στα τηλεοπτικά παράθυρα σωρηδόν, και αφού «έμειναν άναυδοι με τη φυσική κατάσταση του πρωθυπουργού», ανέλυσαν την κίνηση αυτή σα συμβολική κίνηση συμπαράστασης στον ελληνικό λαό, μια κίνηση που σήμαινε ότι κι ο αρχηγός μας τραβά το κουπί της καθημερινής επιβίωσης μαζί μας. Είναι απίστευτο το πόσο μαλάκας μπορείς να νιώσεις σ’ αυτή τη χώρα…

***

Τέλος, και για να μπω στους κανονικούς ρυθμούς, επέλεξα να παρακολουθήσω το lifestyle δελτίο του Star Channel, κι η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα πολύ για το ποια είδηση είναι τελικά η πιο σημαντική. Η κόντρα αλά «τι να πει κανείς για το κασέ της αλληνής» Σάσας «προσπαθώ να σας πείσω ότι παίζει να είμαι και παρθένα» Μπάστα – Τζούλιας «που είναι ο φελλός οέο» Αλεξανδράτου; Ότι ο Σταμάτης Γαρδέλης έσπασε το χέρι του στις πρόβες τηλεοπτικού ριάλιτι με θέμα όχι το «Παπί, Αφάνα κι Αλητεία» αλλά το χορό; Η προσπάθεια της Ειρήνης Μερκούρη να ασχημύνει για να κλέψει λίγο τηλεοπτικό χρόνο; Η απίστευτη ευκαιρία που έχουν πλέον οι θεσσαλονικείς να απολαμβάνουν το «Fabulous Show», ένα αφιέρωμα – ντελίριο στα θαύματα της σύγχρονης πλαστικής χειρουργικής και στα ελιξίρια νεότητας; Η το ότι η Victoria ταλαιπωρεί τον David 5 φορές την ημέρα γιατί επιθυμεί διακαώς μια διάδοχο; Μετανοείτε…

Κος Γουρούνης

16 Πράγματα που Μάθαμε τη Φετινή Σεζόν

2010-04-12T15:57:00.010+03:00

- Αν είσαι ο καλύτερος, παίρνεις και το πρωτάθλημα. Απλό, λιτό, αλλά αληθινό. Ο Παναθηναϊκός ήταν στο μεγαλύτερο διάστημα της φετινής superleague η πιο αποδοτική ομάδα. Σίγουρα υπήρχαν πολλά και εμφανή μελανά σημεία στην πορεία του, αλλά εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον τα λάθη των αντιπάλων του για να πανηγυρίσει τον τίτλο. Έστω κι αν αυτό δε σημαίνει ότι είναι απαραίτητα καλύτερος του Ολυμπιακού, απ’ τον οποίο και ηττήθηκε και στις δύο συναντήσεις τους. Πάραυτα όμως, οι πράσινοι δεν παύουν να είναι μια ομάδα με περίσσιο ταλέντο, ένα αξιοζήλευτο κράμα παικτών με παρελθόν κι εμπειρία με νέους με όρεξη και λαμπρό μέλλον. Κι αν η διοίκηση συνεχίσει τις σωστές ενισχύσεις, δεν το χάνει ούτε του χρόνου!

- Ο πρωταθλητισμός θέλει λεφτά. Η πρώτη χρονιά που ο Σωκράτης Κόκκαλης επέλεξε να κρατήσει χαμηλό προφίλ στη μεταγραφική αγορά, έμελλε να είναι και η χρονιά που ο Ολυμπιακός θα ΄χανε το στέμμα. Οι οπαδοί των κόκκινων περίμεναν περισσότερα απ’ τον πρόεδρό τους, ο οποίος αδυνάτισε να ξοδέψει χρήματα για να μπαλώσει σημαντικές τρύπες στην εντεκάδα, όπως αυτή του αριστερού χαφ, ενώ το παράδοξο είναι πως εκεί που επέλεξε να ξοδέψει (Μέλμπεργκ) δικαιώθηκε, πράγμα που δε δικαιολογεί με τίποτα τη συμπεριφορά του να κάνει τα στραβά μάτια στις ελλείψεις της ομάδας. Παράλληλα, την ομάδα "κρέμασαν" παίκτες όπως ο Ντουντού και ο Ντιόγκο, απ' τους οποίους περίμενε πολλά, ενώ η πρόσληψη του Ζίκο θα μείνει στην ιστορία σαν τραγελαφικό συμβάν.

- Ο δικέφαλος του Βορρά είναι εδώ. Προσεγμένες μεταγραφικές κινήσεις, αγωνιστική πειθαρχία και προγραμματισμός, ήταν πράγματα που δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε απ’ τον Πάοκ. Κι όμως, αυτός ο σοβαρός Πάοκ έφτασε να διεκδικεί ακόμα και την κούπα, πλασάροντας τον εαυτό του σε πλεονεκτική θέση για τη μάχη των play-off. Αδιαμφισβήτητα, ορισμένοι παίκτες του αξίζει να τοποθετηθούν στην εντεκάδα της χρονιάς, με ηγέτη τον πορτογάλο Βιειρίνια, που αποτελεί πολυτέλεια για τα στάνταρ του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενώ ο Σάντος είναι αν όχι ο καλύτερος προπονητής στη χώρα, ο απόλυτος διαμορφωτής ομάδων.

- Ο Μπάγεβιτς έχει χάσει το μαγικό ραβδί. Όχι, δεν ευθύνεται αυτός για τα προβλήματα της Άεκ, οικονομικά και αγωνιστικά. Όμως φανερή ήταν φέτος η ανικανότητα του να διαχειριστεί σωστά το υλικό της ομάδος, η τακτική επιπολαιότητα που επέδειξε σε πολλά ματς (το χθεσινό με το Λεβαδειακό είναι ένα τρανό παράδειγμα), ακόμα κι η αδυναμία ενός σωστού μεταγραφικού σχεδιασμού, καθώς παίκτες που ο ίδιος εισηγήθηκε να αγοραστούν τον εξέθεσαν. Μεγάλο ελαφρυντικό, η έλλειψη μιας οιασδήποτε μορφής διοίκησης που τον άφησαν απροστάτευτο σε πειθαρχικά παραπτώματα και δημοσιογραφικές επιθέσεις.

- Ένας καλός προπονητής κάνει τη διαφορά. Ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ χαρακτηρίστηκε από πολλούς μετά το πρώτο ντέρμπι με τον Πάοκ σαν αποτυχημένη επιλογή. Μια αγωνιστική πριν το τέλος κι ένα ντέρμπι μετά, πολλοί απ’ τους επικριτές του πίνουν νερό στο όνομά του. Συμμετοχή στα play-off αλλά και στον τελικό του κυπέλλου (για τον πρώτο τίτλο μετά από 44 χρόνια), η σεζόν του Άρη αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στους οπαδούς, μόνο με τη σκέψη του «τι θα γινόταν αν…», που στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορά την κατάληψη της προπονητικής καρέκλας από τον αργεντινό απ’ την αρχή της σεζόν.

- Γλυκόπικρη γεύση όμως αφήνει κι η σεζόν της Καβάλας. Όχι γιατί η έκτη ή έβδομη θέση που πιθανόν να καταλάβει η ομάδα στην πρώτη της σεζόν στη superleague είναι κακή, αλλά γιατί οι πιθανότητες να τερματίσει ακόμα ψηλότερα ήταν με το μέρος της. Πολύ καλό ποδόσφαιρο κατά καιρούς, μεγάλα αποτελέσματα απέναντι στους μεγάλους και τρομερές μεταγραφές παικτών που η μεταγραφή τους σε ισχυρότερη ομάδα είναι θέμα χρόνου. Μας τα χάλασε στο τέλος με τους καβγάδες, τις αποχωρήσεις προπονητή και παικτών και τα επεισόδια στον ημιτελικό κυπέλλου με τον Άρη, όμως ακόμα κι έτσι, το πρόσημο της χρονιάς της Καβάλας παραμένει θετικό.

- Ο Μαρίνος Ουζουνίδης είναι κακός προπονητής. Λίγες αγωνιστικές μετά την αποχώρησή του, κι ενώ η «βασίλισσα του κάμπου» προετοιμαζόταν για τη δεύτερη κατηγορία, ο Παπακώστας ως ένα βαθμό, κι οι παίκτες που ο ίδιος ο Ουζουνίδης έφερε και δεν ήξερε να διαχειριστεί πειθαρχημένοι και καθοδηγούμενοι απ' το νέο τεχνικό, οδηγούν την ομάδα στη μάχη για την έκτη θέση. Η Λάρισα πλήρωσε φέτος την πολύ καλή περσινή της χρονιά, που είχε σαν αποτέλεσμα μαζική αποχώρηση παικτών λόγω αυξημένων οικονομικών απαιτήσεων, κι ως συνέπεια αυτής, μαζική αντικατάστασή των με παίκτες αμφιβόλου ποιότητας. Ο βραχυπρόθεσμος στόχος της παραμονής επιτεύχθηκε, μένει να δούμε αν η θεσσαλική ομάδα μπορεί να ξαναγυρίσει στα στάνταρ που η ίδια έθεσε, και του χρόνου να πρωταγωνιστήσει.

- Φέτος ο φόβος των κρητικών ήταν η απουσία ομάδας τους την επόμενη αγωνιστική σεζόν. Το καμάρι του Ηράκλειου όμως τους διέψευσε. Μπορεί ο Εργοτέλης να μην διεκδικεί δάφνες για τη θέση του στην τελική κατάταξη, οι κιτρινόμαυροι όμως μπορούν να καυχιούνται πως το άκρως ανταγωνιστικό σύνολο του Καραγεωργίου καθιερώθηκε με το έτσι θέλω στην πρώτη κατηγορία, και περιμένει του χρόνου τον Οφη για να αποδείξει την κυριαρχία του στο νησί. Επόμενος στόχος η Ευρώπη, στόχος που αν κρίνουμε απ’ τη φετινή πορεία, δεν είναι ακατόρθωτος.

- Όταν όλοι συνεργάζονται αρμονικά και κάνουν τη δουλειά τους καλά η σωτηρία είναι παιχνιδάκι. Αυτή η πρόταση συνοψίζει τη σεζόν του Ατρόμητου. Μεταγραφικές κινήσεις ουσίας, επαγγελματισμός απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των παικτών, σωστή και σοβαρή στήριξη της διοίκησης, και φυσικά η προπονητική καθοδήγηση του Γιώργου Δώνη, ενός ταλαντούχου και φιλόδοξου έλληνα τεχνικού, έβαλαν την ταμπέλα «πετυχημένη» στην ομάδα του Περιστερίου. Αιώνιο ψεγάδι της ομάδας, η απουσία μεγάλου πυρήνα οπαδών, τροχοπέδη στα όνειρα για μεγαλύτερες μεταγραφές που θα οδηγήσουν στην Ευρώπη, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως η φετινή χρονιά του Ατρόμητου αποτελεί σεμινάριο για κάθε ομάδα που ανεβαίνει στα σαλόνια της πρώτης τη τάξει κατηγορίας.

- Ομάδα χωρίς στόχους δεν πάει πουθενά. Αυτό μόνο μπορεί να πει κανείς για τη σεζόν του Ηρακλή. Οι άνθρωποι ου Γηραιού δε φαίνεται να είναι ικανοί να ζυγίσουν το βάρος της ιστορίας της ομάδας και να πορευτούν ανάλογα κι αυτό οδηγεί την ομάδα με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Φέτος οι συγκυρίες ήταν τέτοιες που τη γλίτωσαν, αλλά αν δε βρεθεί μια αξιόπιστη διοικητική λύση, αλλά και μια χρυσή τομή ταλέντου – εμπειρίας στο αγωνιστικό κομμάτι, το μέλλον της ομάδας της Θεσσαλονίκης προβλέπεται δυσοίωνο.

- Ο Πανιώνιος είναι ικανός για το καλύτερο, δυστυχώς όμως και για το χειρότερο. Η ομάδα που μέχρι τη χριστουγεννιάτικη διακοπή έκλεβε τις εντυπώσεις, κινδύνεψε ακόμα και με υποβιβασμό λόγω τις κοιλιάς που έκανε στο δεύτερο γύρο. Οι λόγοι πολλοί, σημαντικότερος εκ των οποίων φέρεται να είναι πως οι παίκτες των πανθήρων αγωνίζονται επιλεκτικά σε κάποιους αγώνες, καθώς οι σειρήνες των ομάδων του πρώην ΠΟΚ βρίσκονται συνεχώς στο κατώφλι τους, όπως επίσης και μια ελλιπής προπονητική καθοδήγηση που οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση. Κοινώς πολύ ταλέντο, αλλά μηδέν διάθεση, τη στιγμή που ο καλύτερος τους παίκτης πέρυσι, ο Εστογιανόφ, δε φαίνεται ικανός να βγάλει ούτε ενενηντάλεπτο. Στον ορίζοντα ένα μακρύ καλοκαίρι περιμένει την ομάδα της Νέας Σμύρνης, στο οποίο η πόρτα της θα χτυπήσει πολλές φορές και για πολλούς παίκτες. Κάποιοι σίγουρα θα φύγουν, κάποιοι όχι, κι έτσι ο Πανιώνιος παραμένει το μεγαλύτερο αίνιγμα για τη νέα χρονιά. Αν ως εκ θαύματος κρατήσει ανέπαφο το βασικό κορμό, τότε μπορούμε να περιμένουμε πολλά.

- Παρόμοια η κατάσταση και στην Τρίπολη, όπου η ομάδα ξεκίνησε πολύ καλά, το τελείωμα όμως απογοήτευσε. Εδώ το πρόβλημα έχει όνομα και λέγεται Τσέζαρεκ. Η ομάδα των Αρκάδων χτίστηκε πάνω στον κροάτη επιθετικό, με αποτέλεσμα η απόδοση του να επηρεάζει άμεσα τη συλλογή των πολύτιμων βαθμών. Ωστόσο η ομάδα της πελλοπονήσου δεν κινδύνευσε ιδιαίτερα, ενώ διατήρησε και τα στάνταρ της έδρας της σε υψηλά επίπεδα δυσκολεύοντας πολύ τους αντιπάλους. Η σεζόν έπρεπε να είναι καλύτερη, όμως τα στατιστικά λένε πως ο Αστέρας ήταν απλά άτυχος, κι έχει ένα καλοκαίρι για να προετοιμαστεί και να το αποδείξει.

- Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη… Πολύ λένε πως η πρώτη εθνική δε θα είναι ίδια χωρίς την Ξάνθη. Τα γεγονότα όμως δείχνουν ότι δε θα λείψει σε κανέναν. Καιρός ήταν οι παραξενιές του Πανόπουλου να τιμωρηθούν, ειδικά φέτος που η γκρίνια του και οι διαφωνίες με τους προπονητές έφτασαν στο απροχώρητο. Αν τελικά σωθεί θα είναι χάρις στην ανικανότητα των άλλων, αφού έπαιξε σίγουρα το χειρότερο και πιο αντιπαραγωγικό ποδόσφαιρο, φορτώνοντας τα γραφεία τύπου με δεκάδες επιστολές διαμαρτυρίας. Κρίμα γιατί το παρελθόν κι εδώ είναι λαμπρό, και θα έπρεπε να στέκει παράδειγμα προς μίμηση για το μέλλον. Επίσης, μάλλον γίναμε μάρτυρες της τελευταίας χρονιάς του Λουτσιάνο, ο οποίος παρά την προσφορά του στα ελληνικά γήπεδα, δε δικαιολογεί με τίποτα το συμβόλαιό του.

- Ο Λεβαδειακός είναι το κλασσικό παράδειγμα της ομάδας ασανσέρ. Που και που μπορεί κανείς να παρακολουθήσει πολύ καλή μπάλα στη Λειβαδειά (συγκλονιστική η χρονιά του Μπάρκογλου, που αν τελικά η ομάδα θα μείνει κατηγορία είναι υπ’ ευθύνη του), αλλά τις περισσότερες φορές, και χωρίς να είναι απαραίτητα κακός, χάνει τους βαθμούς σκοντάφτοντας στο αυλάκι που οριοθετεί το πως είναι σωστό να παίζεις και το πώς πρέπει για να πάρεις αποτέλεσμα. Παρότι οι παίκτες προσπαθούν κι η διοίκηση σιγοντάρει, η ομάδα δεν έχει τα φόντα. Θα προσπαθήσει με νύχια και με δόντια για τη σωτηρία, αλλά ίσως τα όρια της είναι ο πάτος της superleague.

- Απογοητευτικά Γιάννενα. Και πώς να μην είναι; Μεταγραφές όπως του Ελευθερόπουλου και του Μπακαγιόκο έδιναν τον παλμό μιας επανάστασης από την επαρχεία, η οποία είχε τα φόντα να φτάσει μέχρι τον ουρανό της Ευρώπης. Απότομη προσγείωση λοιπόν για τον ΠΑΣ σε μια σεζόν που θα τη θυμόμαστε για το 4-0 επί του Παοκ για το κύπελλο, σε ένα ματς – σκάνδαλο, με το χειρότερο γήπεδο στα χρονικά του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, και για σκόρπια αποτελέσματα όπως οι ισοπαλίες με τον Ολυμπιακό,σημαντικά μεν, άχρηστα δε όταν η φημολογούμενη καυτή ατμόσφαιρα των Ζωσιμάδων φέτος απουσίαζε. Δίκαιος ο υποβιβασμός.

- Ομάδα ανέκδοτο, ή απλά κακή διαχείριση παικτών, δυναμικού και καταστάσεων; Στην Κομοτηνή συνυπάρχουν οι δύο όψεις ενός νομίσματος. Ο πρώτος γύρος ήταν κάτι το οποίο θα θυμόμαστε πολύ καιρό με τις χειρότερες αναμνήσεις για τον Πανθρακικό, μια ομάδα που πέρυσι το χειμώνα διεκδικούσε Ευρώπη και φέτος είχε συγκεντρώσει 2 βαθμούς. Ο δεύτερος ήταν πολύ καλύτερος, με διάφορα παιδιά να δείχνουν το ταλέντο τους κι η ομάδα να βάζει στο ταμείο αρκετά χρήματα απ’ τις διαφαινόμενες μεταγραφές των Μπέλεκ – Αργυρίου, αλλά όταν ο πρώτος γύρος έχει πάει χαμένος, τι να το κάνεις; Μια ομάδα που ήξερε πως θα υποβιβαστεί σχεδόν απ’ την αρχή, κι η πρώτη υποψήφια για την επάνοδο, μετά τα έσοδα των μεταγραφών.

- Bonus (1) : Η ποιότητα κοστίζει. Σισέ, Μέλμπεργκ, Σκόκο, Βιειρίνια κι άλλοι πολλοί, το αποδεικνύουν κάθε βδομάδα.

- Bonus (2) : Οι χουλιγκανισμοί στην Ελλάδα δε θα σταματήσουν ποτέ. Τουλάχιστον αν η πολιτεία συνεχίσει να αδιαφορεί.

Αργία Μήτηρ Πάσης Βλακείας

2010-03-27T23:17:00.006+02:00

Μόλις χθες κατάλαβα γιατί στο σχολείο αποκαλούσαμε την τηλεόραση «χαζοκούτι». Γιατί τόσοι χαζοί μαζεμένοι δεν έχουν ξαναεμφανιστεί πουθενά στα παγκόσμια χρονικά. Αυτή η σκέψη μου ήρθε στο μυαλό όταν άνοιξα την τηλεόρασή μου ένα μεσημεράκι, για να αντικρύσω έντρομος έναν κοντό με ροζέ περιβολή να προβαίνει σε δηλώσεις για τη σημασία της Τζούλιας στο σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. «Αυτό ήταν», σκέφτηκα, «ήγγικεν το τέλος», και σα σε σκηνή ταινίας τρόμου έψαξα το τηλεκοντρόλ για να αποφύγω το πολιτισμικό σοκ. Στον επόμενο τηλεοπτικό σταθμό εκείνη την ώρα, η ελληνίδα Όπρα είχε κάτσει στο ειδώλιο διάφορες νύφες για να δικαστούν από μια λυσσασμένη πεθερά, κι όσο κι αν πιστεύει κανείς στις ευεργετικές ιδιότητες του αυτοστραγγαλισμού, όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους. Συνέχισα το ζάπινγκ, για να πέσω πάνω στον αρχαιότερο πέφτουλα της ελληνικής τηλεοράσεως ( έτσι ήταν το «τηλεόρασης» στα χρόνια του ), και μειδίασα σκεπτόμενος ότι αν υπάρχουν γυναίκες οποιασδήποτε σωματο-οικονομικο-κοινωνικο-ηλικιακής κατάστασης που δύναται να γοητευτούν απ’ τις μαλακίες του Πρέκα, μας βλέπω όλους τους άντρες να αδειάζουμε μέσα σε μια μέρα τα ράφια του Μασούτη με τα ξυραφάκια. «Εντάξει», είπα, «στο Μέγκα θα βρω την ησυχία μου επιτέλους», εκεί όμως με περίμενε μια επανάληψη κωμικής σειράς των αρχών του ’90, που , πρώτον μου προξένησε μια σημαντική ηλικιακή κρίση, δεύτερον με απογοήτευσε γιατί συνειδητοποίησα ότι οι υπεύθυνοι του καναλιού πιστεύουν ότι ξεκαρδιζόμαστε ακόμα με αστεία που έχουμε ακούσει μια ντουζίνα φορές, και τρίτον με κατάφερε να κλείσω επιτέλους την τηλεόραση. Να μάθουν όλοι αυτοί που λένε πως το Μέγκα, παρόλη τη σοβαροφάνεια, δε διαφέρει ουσιαστικά απ’ τα υπόλοιπα κανάλια, κυρίως όμως αυτοί που κηρύττουν ότι τα τηλεοπτικά προϊόντα διαφθείρουν. Εμένα με βοήθησαν στην κοινωνική μου ζωή καθώς μετά από αυτό θα αργήσω να πλησιάσω τηλεοπτικό δέκτη.

***

Άντε τυχερούληδες, ο Γιωργάκης μας ενημέρωσε όλους από το βήμα του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, ότι δεν πρόκειται να χρεοκοπήσουμε. Παρότι μία στις τρεις ελληνικές οικογένειες δεν έχει τα χρήματα για την αγορά του οβελία φέτος. Και που ένας στους πέντε έλληνες διάλεξε να μη γυρίσει στον τόπο καταγωγής του για τις γιορτές λόγω της αύξησης της βενζίνης κατά 50% σε σχέση με πέρυσι. Σας ευχαριστούμε κύριε πρωθυπουργέ, το Πάσχα ήδη είναι πιο εύκολο.

***

Όσων αφορά την παρέλαση των βατραχανθρώπων και το σύνθημα που φώναζαν, φυσικά και το γεγονός είναι καταδικαστέο, αλλά η «στρατόκαβλα» (και ζητώ χίλια συγγνώμη για τη λέξη) δεν είναι και τίποτα καινούριο. Μια ερώτηση μόνο στον επικεφαλή, που απ’ ότι διαβάζω, τέθηκε τελικά σε διαθεσιμότητα. Παλικάρι μου, πως σου’ ρθε;;;;

***

Τέλος, για να μη λέτε ότι όλο γκρινιάζω, μπράβο στην Ελλάδα που είναι η τρίτη σε ποσοστά συμμετοχής χώρα στην « Ώρα της γης ». Μακάρι η περιβαλλοντολογική συνείδηση να γίνει καθημερινότητα όλων μας.

Κος Γουρούνης

16 πράγματα που μάθαμε απ' το ντέρμπι

2010-03-22T22:10:00.003+02:00

Στο Μεξικό υπάρχει μια λέξη, το machismo που, μέσα στα ευρύτερα πλαίσια της μετάφρασης, μπορεί να μεταφερθεί ως μαγκιά. Αυτή η μαγκιά είναι ένας παράγοντας – φάντασμα στα ομαδικά σπορ, ωστόσο στα ελληνικά πρωταθλήματα ολόκληρες σεζόν κρίνονται απ’ αυτήν. Χθες, και για πρώτη φορά στη φετινή Superleague, ο Ολυμπιακός έδειξε να τη διαθέτει. Κλώτσησε όσο έπρεπε, μάλωσε όσο έπρεπε, και το κυριότερο απ’ όλα, αποσυντόνισε τον αντίπαλο για να φτάσει σε μια μεγάλη νίκη.

Όμως δεν μπορεί κάποιος παρά να σκεφτεί, ότι ο Ολυμπιακός ήταν τόσο κακός συνολικά φέτος, που έχασε ένα πρωτάθλημα με μια διαφορά +6 που έχτισε ο ίδιος στα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό. Για πρώτη φορά λοιπόν μετά τη σεζόν 92/93 ο Ολυμπιακός δε θα στεφθεί πρωταθλητής έχοντας το απόλυτο στα ντέρμπι! Τότε το είχε πάρει η ΑΕΚ, ενώ τώρα προς την κούπα κατευθύνεται ο ΠΑΟ που έχασε το απόλυτο των βαθμών. Είδωμεν βέβαια γιατί φέτος ποτέ δεν ξέρεις...

Η πικρή γεύση που απομένει στα στόματα των παιχτών του Παναθηναικού, δεν έχει να κάνει τόσο με την ήττα, αλλά με τη συνειδητοποίηση πως υπερτίμησαν τον αιώνιο αντίπαλο. Πράγματι, η χρησιμοποίηση των Ζιλμπέρτο – Σιμάο – Κατσουράνη ( με το ελαφρυντικό της χρησιμοποίησης του τελευταίου σαν στόπερ ), υποδεικνύει πως ο κόουτς των πράσινων το ματς το φοβήθηκε. Λανθασμένα, διότι όπως φάνηκε οι Μαρέσκα – Στολτίδης αδυνατούν να ακολουθήσουν έναν νέο και ευκίνητο παίκτη όπως ο Νίνης.

Οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, ενδέχεται να αποτελούν το πιο αργό και μη αθλητικό δίδυμο μεσαίας γραμμής στην Ευρώπη. Ο ιταλός είτε αργεί να προσαρμοστεί υπερβολικά είτε αδυνατεί λόγω φυσικής κατάστασης, είναι μία απ’ τις 3 χειρότερες μεταγραφές της φετινής Supeleague. Ο δε «Ιέρο», όλοι συμφωνούν πως έπρεπε να κρεμάσει τα παπούτσια του απ’ το καλοκαίρι.

Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους παίχτες των πειραιωτών όμως; Δεν μπορεί κάποιος παρά να θαυμάσει το ένστικτο του Ματ, όπως και τη φρεσκάδα που δίνει ο «σβούρας» Λούα Λούα. Αυτοί οι δύο ήταν οι καλύτεροι των φιλοξενούμενων, με τους οπαδούς δικαίως να αναρωτιούνται τι θα γινόταν αν και οι δύο προσέφεραν απ’ την αρχή της σεζόν.

Υπάρχουν παίχτες που προσφέρουν συνέχεια, όποτε τους το ζητηθεί, και στην ιστορία μένουν μόνο τα λάθη τους, αντί για όλες εκείνες τις φορές που κράτησαν τον πήχη των προσδοκιών ψηλά. Τέτοια είναι η περίπτωση του Ζεβλάκοβ, που στον αντί – Μέλμπεργκ ρόλο ήταν πολύ καλός, αλλά όλοι θα θυμούνται μάλλον το αυτογκόλ που πήγε να βάλει. Υπάρχουν και οι πολυδιαβασμένες ιστορίες των ασώτων, που αποφασίζουν κάποια στιγμή να γυρίσουν και να αποδείξουν την αξία τους. Τέτοια είναι η περίπτωση του Ραούλ Μπράβο, που παίζει να κάνει το καλύτερο πρωτάθλημα της καριέρας του.

Ο Ντάτολο μπορεί πολλά, αλλά δε θέλει. Αλλά όπως φαίνεται δεν τον θέλουν κι όλας, οπότε είναι πάτσι όλοι.

Στον Παναθηναικό τώρα, ο Σισέ προσπάθησε, αλλά δεν του έκατσε, κάτι που πάνω κάτω περιγράφει τον αγώνα όλων των πρασίνων. Για μας, ο καλύτερος όλων ήταν ο Σαλπιγγίδης, όχι μόνο για την κινητικότητα του, αλλά και γιατί ήταν ο μόνος παίχτης στο γήπεδο που δικαιολογεί τον όρο «επαγγελματίας». Πάλεψε και φώναξε, χωρίς όμως να πιαστεί στα χέρια με κανέναν όπως άλλοι παίχτες των πρασίνων. Αρχηγοί της ομάδας τους, αλλά και της εθνικής.

Ο αρχηγός ως θεσμός στα ομαδικά αθλήματα υπάρχει για να οργανώνει να ηρεμεί και οπότε πρέπει να ξυπνάει τους συμπαίκτες του. Ο Καραγκούνης με το κλαίγεται και να ψάχνεται για μανούρες (ας μου επιτραπεί η έκφραση) όλη την ώρα θύμιζε περισσότερο ημίγυμνο νεαρό στη θύρα 13 παρά αρχηγό ομάδας στον αγώνα που θα της εξασφάλιζε τον τίτλο.

Στο Λουκά το Βύντρα αξίζει τουλάχιστον ένα μπράβο. Δεν ξέρει. Το παλεύει ομως

Το ποδόσφαιρο είναι σαν τη μαγειρική. Τα πολλά μπαχαρικά κουράζουν. Όταν το καταλάβει αυτό ο Λέτο, τότε θα μπορεί να θεωρείται ποδοσφαιριστής.

Ο ολυμπιακός ΔΕΝ έχει προπονητή. Δεν θα κρίνω τις ποδοσφαιρικές γνώσεις του Μπάντοβιτς αλλά από την πλευρά διαχείρισης χαρακτήρων και συμπεριφορών δεν κάνει ούτε για νηπιαγωγείο με δεμένα τα νήπια στις καρέκλες τους. Και για να καταλάβετε καλύτερα ότι ο καθένας κάνει του κεφαλιού του θυμηθείτε την φάση όπου ο Μήτρογλου κατέβαζε την μπάλα αγκαζέ με τον Μαρέσκα. Αυτό θα πει ανάπτυξη!

Και στους παίχτες έρχεται να προστεθεί κι όλο το προπονητικό τιμ, τουλάχιστον αυτό καταλάβαμε απ’ την αποβολή του γυμναστή. Αν μη τι άλλο γελάσαμε λίγο με το «Είναι αλήτης»…

Αξιοσημείωτο είναι και πρέπει να αναφερθεί πως ο Αντώνης Νικοπολίδης δεν έχει δεχθεί ποτέ γκολ εναντίον του Παναθηναϊκού. Αυτό δεν πρέπει να του δίνει ελπίδες βέβαια. Πιο πολύ παίζει μπάλα η εξυπνάδα του παρά ο ίδιος.

Οι καθυστερήσεις επιβαρύνουν την ομάδα που θέλει το γκολ. Οι οπαδοί των πράσινων που προκάλεσαν τα επεισόδια στο 64’στέρησαν από την ομάδα τους τουλάχιστον μία ευκαιρία. Και φυσικά έδωσαν ανάσες στους…παλαίμαχους του Ολυμπιακού!

Πόσα δάχτυλα πρέπει να χαθούν για να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από το ποδόσφαιρο;

Οι στοιχηματζίδες

Βοήθειά μας

2010-03-22T01:16:00.000+02:00

Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποια πράγματα που, όταν είσαι μικρός σου λένε θα τα καταλάβεις μεγαλώνοντας, μόλις μεγαλώσεις ότι θα τα καταλάβεις ωριμάζοντας, κι όταν με το καλό ωριμάσεις σου λένε πως για να τα καταλάβεις πρέπει να αλλάξεις τρόπο σκέψης. Κοινώς δεν τα καταλαβαίνεις ποτέ. Ε λοιπόν, ένα από αυτά είναι η σχέση κράτους – εκκλησίας, κι ως προέκταση αυτής, η σχέση της εκκλησίας με τα χρήματα των Ελλήνων.
Το αν πιστεύει κάποιος στο Θεό, τον Αλλάχ ή τον Ποσειδώνα τον Τριαινοφόρο είναι δικιά του υπόθεση, όπως δικιά του υπόθεση είναι και το να γουστάρει να ακουμπάει το μεροκάματό του κάθε βδομάδα στα παγκάρια. Αν βέβαια αυτό σου εξασφαλίζει γκόμενες και ουίσκι 18άρι στον μεταθανάτιο κήπο της Εδέμ, αυτό είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, που αν την ανοίξω εδώ ο Λεωνίδας θα μου ανοίξει το κεφάλι με το πληκτρολόγιο, αφού μου δώσει τα παπούτσια στο χέρι. Και το πληκτρολόγιο φυσικά.
Τέλος πάντων, αυτό που δεν είναι υπόθεση του κάθε πιστού είναι ένας υποτυπώδης έλεγχος της εκκλησιαστικής περιουσίας, έλεγχο στον οποίο υπόκειται κάθε ιδιωτική ή κρατική επιχείρηση. Και δε θέλω «ου» για το «επιχείρηση», γιατί με βαριά τη καρδία θα σας θυμίσω τον σεβάσμιο Εφραίμ και κάτι που ακούστηκε για ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα…
Δε θέλω να γίνομαι συνομωσιολόγος αλλά κάτι βρομάει από χιλιόμετρα. Κανένας δεν αμφισβητεί το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας, αλλά νομίζω ότι για τους αγωγούς μιας θρησκείας που κηρύττει την αγάπη προς τον πλησίον αυτά είναι πράγματα επικροτήσιμα μεν, αυτονόητα δε! Άσε που τα 100 εκατομμύρια που δίνονται ετησίως, δεν είναι το ετήσιο κέρδος. Είναι πολλά τα έξοδα συντήρησης; Τότε γιατί η Επισκοπή Λάρισας ντύνεται αποκλειστικά με υποδήματα Prada; Και γιατί στον ταπεινό Πλατύκαμπο, απ’τον οποίον κατάγομαι κι ως εκ τούτου μπορώ να μιλήσω με ασφάλεια, η εκκλησία είναι ιδιοκτήτης ενός οικήματος και αρκετών οικοπέδων; Αυτά δεν συμβάλλουν στη συντήρηση και στους εκκλησιαστικούς μισθούς; Δεν είμαστε ηλίθιοι κύριοι. Τα ορφανά παιδάκια δεν πρόκειται να πεινάσουν (περισσότερο) αν η εκκλησία φορολογηθεί με το 20% των εσόδων, έστω κι αν χρειαστεί να συνηθίσουμε στην εικόνα των fit ιερέων με τις μικρότερες κοιλίτσες…
Το τελικό συμπέρασμα είναι πως η εκκλησία, δυστυχώς, δεν ξεφεύγει απ’το χρυσό κανόνα. Εκ των έσω η διαφθορά έχει χτυπήσει κόκκινο, κι ενώ υπάρχουν άνθρωποι με ιδεολογία, όνειρα και διάθεση να προσθέσουν στην κοινωνία, τους φρενάρουν κάποιοι άλλοι που θέλουν να προσθέσουν μηδενικά στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Ακριβώς όπως στην πολιτική.

ΥΓ1: Γέλασα πολύ με το άρθρο του Θείου για τη Γιουροβίζιον. Φέτος σπαταλήστε ένα μινιματάκι για να ψηφίσετε κάποιο απ’τα μεγάλα φαβορί, γιατί σπάει ο διάολος το ποδάρι και βγαίνουμε πρώτοι, βλέπω το Γιώργο την άλλη μέρα να κηρύσσει πτώχευση..

ΥΓ2: Δεν μπορώ να καταλάβω τις κακοήθειες μερικών, ότι η Αστυνομία στην Ελλάδα αργεί και δεν είναι πανταχού παρούσα. Το πάρτυ των παιδιών τις προάλλες στο πιτς – φιτίλι το σχόλασαν. Ένα μπράβο στο φίλο μου το Γιάννη και στα άλλα παιδιά για την οργάνωση, σε μια ωραία βραδιά που δε μας άφησαν να την τελειώσουμε το ίδιο ωραία.

ΥΓ3: Αν κάποιος μας έλεγε πριν ένα μήνα ότι θα είχαμε τη μισή υποστήριξη από αυτή που μας χαρίσατε απλόχερα, θα τον λέγαμε στην καλύτερη τρελό. Απλά ευχαριστούμε, όλα τ’ άλλα περιττεύουν.

Κος Γουρούνης

Ούτε του Παπά

2010-03-17T20:50:00.002+02:00

Ούτε του παπά δεν το λένε στο ΠΑΣΟΚ, που εν μέσω του κινηματογραφικού ντεμπούτο της Τζούλιας, η βενζίνη έφτασε τα 1,5 ευρώ. Πας να φουλάρεις, βλέπεις τις τιμές και λες «καλά εγώ που ήμουν, τσόντες έβλεπα;». Μάλιστα κύριε, κι αυτό που προκαλεί ερωτήματα είναι το γιατί. Πρώτον, η κυρία Αλεξανδράτου μπορεί να μην είχε ντεμπουτάρει επίσημα, αλλά ο ντουνιάς είχε βουίξει από «ερασιτεχνικά βίντεο, από αυτά που έχουν τραβήξει όλα τα ζευγάρια» - κάποιος μας περνά για ηλίθιους- , κι από λίγο-πριν-την-τσόντα φωτογραφήσεις, οπότε δεν είναι ότι δεν της το είχαμε της δεσποινίδος. Δεύτερον, σύμφωνα με διάφορους ειδικούς με πολλές διατριβές στο αντικείμενο (εμένα και τους φίλους μου εννοώ…), η ταινία είναι κάκιστη, πράγμα που οφείλεται κυρίως στο αλλού-πατώ-κι-αλλού-βρίσκομαι feeling της καλλιτέχνιδος. Μετάνοιες κάνουν λοιπόν ο Γιωργάκης και το επιτελείο του γιατί χάρη σε μια πλατινέ ξανθιά περνάει στο ντούκου κι η επιτήρηση κι οι ανατιμήσεις και της Παναγιάς τα μάτια.
Στην εθνική σταρ αναφέρθηκε βεβαίως βεβαίως κι ο Καρατζαφύρερ. Με τον οποίο έχω χάσει κάθε συλλογιστική επαφή, ειδικά στο θέμα των μεταναστών, για το οποίο αγορεύει μανιασμένος καθημερνώς στη βουλή θυμίζοντας την Πέγκυ Καρά στο αξεπέραστο «Κωνσταντίνου Και Ελένης» και τις…σκύλες της λύσσας! Ε, λοιπόν να μου το θυμηθείτε, σε μερικά χρόνια θα εμφανιστεί η χαμένη ερωμένη του από το Τουρκμενιστάν, και θα αποκαλύψει έναν παράφορο έρωτα που άφησε πληγωμένο τον πρόεδρο, κι έτσι θα δικαιολογηθεί όλη αυτή η εκστρατεία του 4ου Ράιχ…
Πάνω στο θέμα των μεταναστών επίσης, έμαθα ότι το κύριο επιχείρημα των αντιρρησιών είναι ότι τα παιδάκια που θα διεκδικήσουν την υπηκοότητα δεν έχουν επαρκή γνώση της ελληνικής ιστορίας. Φαίνεται ότι είμαι απ’τους λίγους που παρακολουθούν τις εκάστοτε εκπομπές στις οποίες βγαίνει ένας χαζοχαρούμενος με ένα μικρόφωνο και ρωτάει τους περαστικούς διάφορα για τις εθνικές επετείους, για να λάβει απαντήσεις κυμαινόμενου μήκους κύματος απ’την απόλυτη βλακεία μέχρι την αδικαιολόγητη άγνοια. Και που ‘στε, έλληνες γηγενείς τις δίνουν, ούτε Πακιστανοί ούτε Καμερουνέζοι. Για να μη μιλήσουμε για τις επιδόσεις των αλλοδαπών μαθητών και σπουδαστών, γιατί θα εκτεθούμε…
Τέλος, είδα κι εγώ το προσβλητικό βίντεο από τη σατυρική γερμανική εκπομπή. Δεν ξέρω πως θα το αντιμετώπιζα αν ήμουν δυτικοευρωπαίος και το χιούμορ μου περιοριζόταν σε τραγούδια όπως το «Μπετίνα μάζεψε τα βυζιά σου» - νουμερο 1 στα γερμανικά τσαρτς για μήνες-, όμως κρίνοντας απ’τις ενδυματολογικές επιλογές της συμπαθούς γερμανίδας που πρωταγωνιστούσε (παρόμοιο φορεματάκι φοράει μία χήρα στο χωριό μου στα κυριακάτικα μνημόσυνα), μάλλον θα ξεκαρδιζόμουν στα γέλια. Παρόλα αυτά, να ευχαριστήσουμε εδώ τους φίλους γερμανούς, γιατί παρότι οι πρόγονοι μας εφηύραν τον ομοφυλοφιλικό έρωτα, αυτοί κι οι υπόλοιποι βόρειοι που μας κατατρέχουν τώρα, τον τελειοποίησαν.

Κος Γουρούνης

Eurovison & Humour

2010-03-17T05:46:00.005+02:00

Πριν προλάβω καλά καλά να δημοσιεύσω το πρώτο μου άρθρο με έκραξαν για την πολιτική θεματολογία μου και μου έκοψαν κάθε διάθεση για σοβαρές συζητήσεις (δεν ήθελα και πολύ...). Έτσι είπα να ασχοληθώ με κάτι εντελώς ασόβαρο, αστείο, γελοίο και ανούσιο.

Με την Eurovision.

Καλώς ή κακώς δεν είχα την τύχη να παρακολουθήσω live την εκπομπή της ΝΕΤ για το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την χώρα μας (είχαμε εκπομπή άλλωστε...), αλλά το μετάνιωσα οικτρά μόλις πρωτοάκουσα το "OPA"...

Είδα επιτέλους να επιστρέφουμε στις παλιές καλές εποχές του S.A.G.A.P.O. με μια μεγαλειώδη εμφάνιση του Γιώργου Αλκαίου (νεκρανάσταση, όπως είπε κι ο φίλος Τσίρι) και των χορευτών του!

Είδα επίσης τις λατρεμένες μου μελισσούλες να μην με απογοητεύουν και να επιβεβαιώνουν τα όσα έχω πει γι' αυτές!

Τώρα θα αναρωτιέστε "πλάκα μας κάνει ο ηλίθιος?". Προφανώς...

Όπως πιστεύω πως πλάκα έκαναν όσοι μπήκαν στον κόπο να ψηφίσουν ένα απ' αυτά τα κομμάτια!!! Αδυνατώ να πιστέψω πως υπάρχουν έλληνες με τόσο αρρωστημένο γούστο.

Βέβαια, θα μου πείτε, εδώ κάποιοι τη βρίσκουν με κατσίκες, κάποιοι άλλοι με πόδια και κάποιοι τρίτοι με συνδυασμό των παραπάνω, αλλά επιμένω: Τι μπορεί να βρήκε κάποιος στον Αλκαίο και τα "παλικάρια" που χόρευαν σαν πίθηκοι υπό την επήρεια βαρβιτουρικών?

Και τι ακόμα στις μέλισσες οι οποίες κατέβηκαν μ' ένα μεγαλοφυές κομμάτι.

Ένα κομμάτι το οποίο μιλάει για έναν τύπο που θέλει να φάει την αδερφή του φίλου του, κι εκείνος αντί να τον σακατέψει, κάνει τον κινέζο!!!

Κι ενώ νομίζαμε πως είχαμε ακούσει τα χειρότερα τραγούδια ever, διαπιστώνουμε πως οι κακόγουστοι και οι ατάλαντοι έχουν άφθονα αποθέματα δημιουργικότητας.

Θα μπορούσα μάλιστα να παρομοιάσω το "OPA" με τον Ολυμπιακό!

Πριν αναρωτηθείτε ενδόμυχα (ίσως και φωναχτά) τι ναρκωτικά παίρνω και από που, αφήστε με να αναλύσω τον συλλογισμό μου:

-Βγήκε πρώτο στην Ελλάδα.

-Στην Ευρώπη θα πατώσει.

-Θα γίνει ρεζίλι.

-Θα κάνει ακόμα και τους ψυχρούς βορειοευρωπαίους να γελάσουν.

Επίσης, ρωτήστε τον εαυτό σας πόση σοβαρότητα αποπνέει η ενδεκάδα του ολυμπιακού και πόση το roster του Αλκαίου. Δεν θα μπορούσε άνετα ένας από δαύτους να παίζει αμυντικό-χαφ στο γαύρο? Τι παραπάνω έχει ο Dudu κι ο Maresca? Κι αντίστροφα: Ντύστε τον Κώστα "Ντεσπεράντο" Μήτρογλου με αυτές τις ενδυμασίες και θα δείτε πόσο δίκιο έχω.

Επειδή η παπαρολογία (συγγνώμη) είναι αγαπημένο μου σπορ, κατάφερα πάλι να ξεφύγω, αλλά επανέρχομαι εκεί που είχα μείνει.

Στο αγαπημένο μου συγκρότημα.

Τις μέλισσες.

Λυπήθηκα πάρα πολύ που δεν πήγαν αυτές στην Eurovision, καθώς θα χαιρόμουν να τις δω να γίνονται ρόμπες πανευρωπαϊκώς. Όχι ότι αυτό θα αποδείκνυε κάτι, απλά θα ήταν μια προσωπική ικανοποίηση (είμαι κακός, το ξέρω). Εξάλλου θα έχουν στο MAD όση δημοσιότητα χρειαστούν για να πάνε μπροστά, παρέα με τα Κόκκινα Χάλια, τον Μύρωνα Στρατή (ποτέ δεν κατάλαβα ποιο από τα δύο είναι το όνομα του) υπό την καθοδήγηση φυσικά του Θέμη Γεωργαντά. Επιτρέψτε μου να αφήσω μερικές σειρές κενές, καθώς συσσωρεύτηκε πολύ ταλέντο στις 4 προηγούμενες και κοντέυει να ξεχειλείσει από τον browser μου.

Όλα ΟΚ.

Πριν όμως κλείσω το άρθρο μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους μας στηρίξατε σ' αυτές τις πρώτες μας εκπομπές και με τη συμμετοχή σας φτάσατε μέχρι το αστρονομικό νούμερο των 102 (...) ακροατών την προηγούμενη παρασκευή!

Ελπίζουμε όσο περνάει ο καιρός και όσο μαθαίνουμε, να γινόμαστε πιο άθλιοι, πιο εκνευριστικοί, πιο κουραστικοί, και γενικά πιο ανυπόφοροι από ποτέ!!!

Με αγάπη

Ο Θείος

Η Αλίκη στη Χώρα των Gamato-ν

2010-03-14T15:58:00.002+02:00

Συνήθως δε μου αρέσουν οι οσκαρικές ταινίες, πράγμα που έγινε και φέτος. Η ταινία που ξεχώρισα, το «Sherlocke Holmes», υποψήφιο μόνο για την κατηγορία της συνολικής μουσικής επένδυσης, έφυγε από το Kodak Theatre με την ουρά στα σκέλια. Μια ταινία όμως που σίγουρα θα σάρωνε τα αγαλματάκια και πιθανόν να μου αρέσει είναι η Αλίκη του Μπάρτον, κυρίως γιατί ο τύπος είναι ο μεγαλύτερος παραμυθάς του σύγχρονου κινηματογράφου, ο Depp μπορεί να παίξει ο,τιδήποτε, και το πρωτότυπο παραμύθι του Caroll αποτελεί ένα απ΄τα πιο «ενήλικα» και σκοτεινά παραμύθια που έχουν γραφτεί ποτέ. Οπότε το ζήτημα δεν είναι αν θα τη δω, αλλά που, κι εδώ θα μπορούσα να «ευχαριστήσω» τα παιδιά απ’τη Δ.Η.Ε. που μ’έβγαλαν απ’αυτό το λούκι, κλείνοντας το μεγαλύτερο downloading site στην Ελλάδα.
Εδώ θα κάνω λίγο το δικηγόρο του διαβόλου και θα πω ότι τα «παιδιά του gamato» (που της τελευταίες μέρες είναι τόσο γνωστά όσο και τα «παιδιά του Πειραιά» της Μελίνας, τα «παιδιά της πιάτσας» του Τσιφόρου, και πάει λέγοντας) μέσα από τις διαφημίσεις και τα συναφή, την έκαναν την μπάζα τους, κι αυτό μάλλον ήταν και το θανάσιμο λάθος που τους οδήγησε στην ψειρού, κι όχι τα πνευματικά δικαιώματα κι όλα αυτά περί πνευμάτων που όπως δεσμεύτηκε θα σας εξηγήσει αναλυτικότερα και με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο ο Θείος. Γιατί κανένας δεν ασχολείται με τον καθένα που παρανομεί κι η τσέπη του παραμένει άδεια, ωστόσο μόλις παχύνει λίγο το πορτοφόλι του, αποκτά καινούρια καγκελωτά κουφώματα…
Κι όλα αυτά γιατί όπως είπε και ο φίλτατος κος Λοβέρδος, δεν υπάρχει σάλιο. Οπότε το να πλουτίζει κάποιος στις πλάτες άλλου, κάτι αυτονόητο τα προηγούμενα χρόνια, είναι επισήμως το πλέον in-fashion έγκλημα. Βέβαια οι κακές γλώσσες λένε πως οι πολιτικοί συνεχίζουν να πλουτίζουν στις δικές μας πλάτες, αλλά ζώντας σε μια χώρα που ακόμα αποφασίζουν για την έρευνα του σκανδάλου της Siemens, όπως λέει και το ανέκδοτο, τις παρασκευές….ζoριζόμαστε λιγο, άλλα όλα καλά!
Σάλιο φυσικά δεν έχουν κι οι αγρότες. Με τους οποίους η κάθε κυβέρνηση πληρώνει το αξεπέραστο «Τσοβόλα δώστα όλα» με το κλείσιμο των Τεμπών και των λοιπών κύριων περασμάτων για κανένα μήνα, σχεδόν κάθε χρόνο. Με τους αγρότες λοιπόν τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν: Το πρώτο είναι ότι οι άνθρωποι κυριολεκτικά πεινάνε, κι αν δε βγούνε θα συνεχίσουν να πεινάνε. Το δεύτερο είναι ότι όλα αυτά υποκινούνται από κομματικές παρατάξεις και εσωτερικές διαμάχες αυτών, πράγμα που κι ένα μήνα να έχεις ζήσει στο Ελλάντα, έχεις πάρει πρέφα ότι είναι ο κύριος λόγος για όλες πάνω-κάτω τις πολιτικές διαμαρτυρίες. Τρίτος λόγος, κι ένας που έχω αρχίσει να πιστεύω τώρα τελευταία είναι ότι έχουν δει όλοι από καμιά δεκαριά φορές τους «300», έχουν και μια σφαιρική γνώση του τι έγινε στο Κιλελέρ, και βάλθηκαν να ξαναγράψουν χρυσές σελίδες στην ελληνική ιστορία...Με όρους στοιχήματος θα έπαιζα το 1 ή το 2, αλλά θα έβαζα και κανένα πεντάευρω στο 3 γιατί σ’αυτή τη χώρα, κατά καιρούς τα βλέπουμε όλα…
Πάντως ευτυχώς που υπάρχει και το ποδόσφαιρο ώρες ώρες κι αποκτάμε την ωραία αυτή ψευδαίσθηση ότι η σκληρή δουλειά υπερτερεί των χρημάτων, γιατί μεσοβδόμαδα η Λυόν με πειθαρχία και τρέξιμο πέταξε εκτός συνέχειας Τσου Λου τη Ρεάλ (που του χρόνου της προτείνουμε να αγοράζει τις αντίπαλες ομάδες καλύτερα). Όχι ότι αυτοί είναι φτωχούληδες, αλλά τουλάχιστον δε βάλθηκαν να αγοράσουν κάθε παιδάκι που κλωτσάει στραβά…

The importance of being happy. Παραφράζω τον τίτλο του θεατρικού του Ουάιλντ, και τον αφιερώνω σε όλους τους έλληνες πολιτικούς, με την εγκυκλοπαιδική πληροφορία ότι ένας στους έξι νέους στην Ελλάδα πάσχει από κατάθλιψη. Τώρα ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε…..

Κος Γουρούνης

Λευτεριά στο GAMATO!!!! (και άλλα συναφή...)

2010-03-11T18:48:00.009+02:00

Να που μου μ' αυτό το θέμα μου δόθηκε κι εμένα η ευκαιρία να συστηθώ και να πάρω λίγη απ' τη δόξα του κυρίου Γουρούνη (ο οποιός έχει μονοπολησει το blog μας...). Εγώ δεν θ'αρχίσω με τις κλασσικές γλυκανάλατες σαχλαμάρες για τη ζωή μου, και τις μουσικές μου εμπειρίες (εξάλλου, who cares??). Απλά είμαι κι εγώ ένας απ' τους "4" που ξεκινήσαμε αυτό το μεγαλεπίβολο project κι ελπίζω να έχουμε την στήριξη και την συμπαράσταση όλων σας!

Τεσπα... ας μπω κατευθείαν στο ψητό:

"Κλείσανε το gamato!!! Ας βγούμε όλοι στους δρόμους!!!"

Ακούγεται ωραίο κ επαναστατικό, σωστά?

Τώρα ας προσθέσουμε κι έναν πιο "κοινωνικό" τόνο:

"Οι πολιτικοί που έκλεψαν είναι ελεύθεροι, αλλά κλείσανε το gamato!!! Ας βγούμε όλοι στους δρόμους!!!"

Πιο καλό και πιο πειστικό δεν είναι τώρα?

ΠΕΛΕΝΤΟΥΡΙΑ (ο τόνος στο Υ) όπως θα' λεγε κι ο παππούς μου!!!

Πως θα βγείς ρε μαλάκα έλληνα (συγγνώμη κιόλας - βάλτε ΜΠΙΠ στο έλληνα) στους δρόμους για το gamato, όταν σε κλέβουν οι ίδιοι τύποι εδώ και 20 χρόνια και πας και τους ξαναψηφίζεις??? Κάποιοι έπαιζαν στοίχημα με τα λεφτά απ' τα κρατικά ταμεία και κανένας δεν ξεσηκώθηκε, και θα ξεσηκωθούμε τώρα??? Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δεν το νομίζω...

Ξέρετε τι μου θυμίζει ο ελληνικός λαός? Το έχω ξαναπεί βέβαια, αλλά ας γίνω κουραστικός.

Χέστηκα. Εξάλλου δικό μας είναι το blog.

Μου θυμίζει το ανέκδοτο μ' εκείνον τον κυνηγό που πηγαίνει ξανά και ξανά στο δάσος για να σκοτώσει αρκούδες, και τελικά καταλήγει να τον συνουσιάζουν αυτά τα συμπαθή θηλαστικά...

Οπότε έρχεται κάποια στιγμή μια αρκούδα και του λέει: "Κυνηγέ, πρέπει να το παραδεχτείς.. Δεν έρχεσαι μόνο για κυνήγι στο δάσος..."

Νομίζω καταλάβατε την παρομοίωση με τον μαζοχιστή έλληνα, έστω και μέσω ενός ηλίθιου αστείου.

Ας επανέλθω όμως, γιατί δεν έχω σκοπό να δώσω πολιτικές προεκτάσεις στο "σκέφτομαι και γράφω" μου.

Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι οι πολιτικοί και γενικά όσοι έχουν εξουσία σ' αυτήν τη χώρα κάνουν ότι θέλουν γιατί τους το επιτρέπουμε εμείς, ο αδιάφορος λαός. Φυσικά όταν οι πολιτικοί είναι διατεθειμένοι να εκπληρώνουν τα ρουσφέτια μας, πιστεύετε έχουν ηθικό κόλλημα να βολέψουν και τον δικό τους ποπό? Δεν θα τους χαρακτήριζα και πρωτοσύγγελους της μητρόπολης από άποψη ηθικών αρχών κι αναστολών....

Επομένως, τα άδεια ταμεία, οι περικοπές μισθών, το κλείσιμο του gamato κλπ, είναι μόνο λίγα απο όσα μας αξίζουν. Και ακόμα περισσότερα θα έρθουν. Το μόνο ενθαρρυντικό είναι ότι δεν υπάρχουν πλέον χρήματα για να κλαπούν...

Κλείνοντας, θα ήθελα να στείλω το δικό μου μήνυμα γνήσιας αγανάκτησης και οργής:

"Ανεχτήκαμε πολλά: Μίζες στη Siemens επί 20 χρόνια, τζόγος με τα χρήματα των ταμείων, τζόγος στο χρηματιστήριο (επί Σημίτη, αν θυμάστε...), πολιτικοί να χτίζουν βίλες και αναψυκτήρια με λεφτά φορολογούμενων, περικοπή μισθών για να βγουν τα σπασμένα, επιπλεόν φορολογία. ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΛΕΙΣΕΤΕ ΤΟ GAMATO!!!!!!!!! ΑΥΤΟ ΠΙΑ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ!"

Με αγάπη: Ο Θείος

PS: Αυτή τη φορά προτίμησα να μαλώσουμε περί πολιτικής. Την επόμενη η συζήτηση θα παέι και στα πνευματικά δικαιώματα... Εκεί έχει πολύ ψωμί!

Περί Καπνίσματος

2010-03-11T13:47:00.003+02:00

Αν κάτι μας χαρακτηρίζει ως έλληνες, αυτό είναι η υπερβολή. Έχει μυριογραφτεί από πολλούς και σημαντικότερους εμού, αλλά η καθημερινή συνειδητοποίηση μπορεί μόνο να σε εκνευρίσει ή να σε λυπήσει. Σάββατο βράδυ στην πόλη, κι εκεί που έχω αποφασίσει να κλείσω κάθε δίαυλο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και να βάλω να παίζει η έκτη και τελευταία σεζόν των «Χαμένων» (που μακάρι να τους βρούνε, να ησυχάσει το κεφάλι μας απ’αυτό), με πήρε ένας φίλος -απ’αυτούς που τους συναντάς μια φορά στο λύκειο, μία σαν φοιτητής, μία στο γάμο τους και μία όταν αποδημούν εις Κύριον- και κανονίσαμε ένα μεταμεσονύκτιο ποτάκι σε ένα από τα in στέκια της πόλης το τελευταίο διάστημα. Αποφάσισα, λοιπόν, πως οι αμερικανιές μπορούν να περιμένουν και του έκανα τη χάρη, τι χάρη δηλαδή, αφού με το μαγαζί ενθουσιάστηκα, τόσο με τη μουσική, το χώρο και την ωραία μπαργούμαν, όσο και με το ότι ουίσκι special με 8 ευρώ είχα καιρό να πιω. Όλα καλά, όλα ανθηρά, ώσπου ανάψαμε δυο τσιγαράκια. Αυτό ήταν. Το μισό προσωπικό έπεσε επάνω μας, λες και αναγνώρισαν ξαφνικά στα πρόσωπά μας τα αδέρφια Παλαιοκώστα, και μερικοί ευγενικά, άλλοι όχι τόσο, μας είπαν ότι μπορούμε να καπνίσουμε μόνο έξω. Έξω. Παρέα με το χιονόνερο.
Δεν είμαι φανατικός καπνιστής και μπορώ να αντέξω και χρόνο χωρίς τσιγάρο, οπότε το συγκεκριμένο μέτρο με αφήνει παγερά αδιάφορο. Μπορώ ακόμα και να καταλάβω όλους εκείνους που ξαφνικά έμαθαν τον όρο «παθητικός καπνιστής» και τον αμολάνε ελεύθερα δεξιά-αριστερά, γιατί όντως το παθητικό κάπνισμα είναι εξίσου βλαβερό. Απλά αλίμονο αν η διαφορά μας απ’τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ήταν μόνο αυτή. Σε μια χώρα που θυμίζει μια τεράστια χωματερή, αφού ο καθένας αφήνει τη βρώμα του όπου του καπνίσει, που στις μεγαλουπόλεις της χρειάζεσαι 3-4 φίλτρα τουλάχιστον για να πιεις νερό, που οι μισές αποχετεύσεις είναι τουλάχιστον τριτοκοσμικές, και που οι μισοί έλληνες νομίζουν ότι οι όροι «βιολογικός καθαρισμός» και «ανακύκλωση» είναι όροι cult ταινίας sci-fi του ’60, ναι, έλληνες, το παθητικό κάπνισμα θα σας σκοτώσει…

Εξάλλου, τις προάλλες θυμήθηκα τον μακαρίτη τον Όσκαρ Ουάιλντ που έγραψε ότι το κοινό έχει ανάγκη να γνωρίζει τα πάντα εκτός από αυτά που αξίζει να γνωρίζει, όταν ο Γιώργάκης περιχαρής έβγαινε από το Λευκό Οίκο να μας ανακοινώσει ότι καταργούνται οι βίζες για το Αμέρικα, κι όλα αυτά σε ειδικό έκτακτο δελτίο, στη μέση αγώνα Champions League. Όλοι μπορούμε να φανταστούμε τι άκουσε η μαμά του, η κα Μαργαρίτα, απ’τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους, αλλά και ιδιοκτήτες καφετεριών…Παρεπιπτόντως, το ότι καταργήθηκε η βίζα δε σημαίνει ότι θα χάσουμε το δικαίωμα μας στην ελάσσονα σεξουαλική παρενόχληση απ’την κάθε δίμετρη ντουλάπα που δουλεύει σε αμερικανικό αεροδρόμιο. Μην ανησυχείτε…

Τέλος, χθες διάβασα για ένα μωρό στην Κορέα (δεν είμαι σίγουρος, πρόκειται πάντως για μία από εκείνες τις χώρες), που πέθανε γιατί οι γονείς του το ξέχασαν, καθώς ήταν απασχολημένοι φροντίζοντας το διαδικτυακό τους μωρό, σε μία απ’αυτές τις on-line ανοησίες. Πολλά μπορεί κανείς να πει και να γράψει, αλλά το κυριότερο είναι ότι η ζωή έξω απ’τα 2 GB, τα modems και τα routers, είναι πιο όμορφη και μακάρι να το καταλάβουμε όλοι κάποια μέρα. Κι αν νομίζετε πως η Κορέα είναι πολύ μακριά, μη φάτε, έχει γλαρόσουπα. Κάποιο βράδυ που θα γυρνάτε σπίτι σας ρίχτε μια ματιά σε ένα internet café, δείτε όλες αυτές τις αποβλακωμένες φάτσες και μετά πείτε μου ότι αυτό δε θα μπορούσε να γίνει στη γειτονιά σας…

-Σας ευχαριστουμε για τη βοήθεια και την υποστήριξή σας στα πρώτα μας βήματα. Τα σχόλιά σας κι οι ιδέες σας είναι ο μόνος μας οδηγός.-

Κος Γουρούνης

Αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας θα πέσει να μας πλακώσει...

2010-03-08T20:53:00.003+02:00

Επειδή τα λέει καλά ο τίτλος, το crew του heavenly sound θα είναι την τρίτη στον Συνδετήρα (από πολλά πόστα....) με καλή House/Funk μουσική και απαράμιλλο service!

Καλη αρχή!!!!!!!

2010-03-07T23:58:00.006+02:00

Οι πρώτες αναμνήσεις που έχω από ραδιόφωνο είναι πολύ μακρινές και μετά βίας τις θυμάμαι. Είμαι σίγουρος όμως ότι τις απέκτησα κάποια Κυριακή, όταν κάποιος ευγενής κύριος μετέδιδε προπολεμικά τραγούδια για να τα ακούσουν ο πατέρας μου και άλλοι 3 - 4 (δεν παίρνω και όρκο για τον ακριβή αριθμό) καθώς χαλάρωναν πριν από άλλη μια κουραστική βδομάδα. Δε χρειάζεται να αναλύσουμε το τραύμα που μπορεί να προκαλέσει σε ένα φυσιολογικό παιδί αυτή η εμπειρία, ούτε βέβαια το πόσο πολύ αντιπαθεί το ίδιο φυσιολογικό παιδί τη ραδιοφωνία μετά από καμιά 50αριά τραγούδια του Αττίκ…
Μπορεί, λοιπόν, να μου πήρε καμιά δεκαριά χρόνια να παίξω με τις ραδιοφωνικές συχνότητες, αλλά όταν το έκανα, κοινώς (και μετά συγχωρήσεως) αποβλακώθηκα. Γυρνούσα απ’το σχολείο μια ώρα πριν σχολάσουν τα υπόλοιπα παιδιά για να ακούσω, θυμάμαι, μια ροκ εκπομπή, της οποίας η παραγωγός θύμιζε με τα μικρά της λογίδρια τα πρώτα βήματα της Αλέκας, πριν αρχίσει να μοιάζει εξωτερικά στον Γκορμπατσόφ. Φουλ αριστεροαναρχοϊδεολογία λοιπόν, και για καλή μουσική ούτε λόγος. Κι έτσι καθώς πλούτιζα τις γνώσεις μου στα διάφορα τσεχοσλοβάκικα μανιφέστα, ξεχνούσα την μελωδία μιας καλοκουρδισμένης κιθάρας ή την ροή του ρυθμού μέσα από ένα προσεγμένο ντραμ-μπιτ.
Ώσπου μπήκε στη ζωή μου το φοιτητιλίκι, σε μια πόλη που ζει και αναπνέει γι’ αυτήν καθαυτή τη μουσική, μέσα απ΄τα διάφορα ρετρό μουσικά στέκια της Βαλαωρίτου, τους ερασιτεχνικούς σταθμούς, και τις αναρίθμητες μπάντες που ψάχνουν να κάνουν κι αυτοί το κομμάτι τους (σε ένα μουσικό στερέωμα που τους φτύνει στα μούτρα, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία). Και μετά από 4 και βάλε χρόνια απραξίας και αμπελοφιλοσοφίας, συνειδητοποίησα σιγά σιγά ότι η μουσική ναι μεν μας καλλιεργεί, μας αγαλλιάζει, κι όλες αυτές οι θεωρητικές μαλακίες που μας μάθαιναν σε ένα μάθημα στο Γυμνάσιο που παίζει να μην έχω παρακολουθήσει και ποτέ, αλλά πάνω απ’όλα είναι ο απόλυτος οδηγός για να κάνουμε την πλάκα μας, να διασκεδασουμε, να πιούμε ένα ποτό με τον κολλητό, να την πέσουμε στον/ην γκόμενο/α που κάηκε απ’τον αναπτήρα που άναψε γιατί λύγωσε απ’την πολλή καψούρα, και πάει λέγοντας.
Γι’ αυτό όταν τα φιλαράκια μου, ο Λεό και ο Τσίρι μου μίλησαν γι’αυτήν την ιδέα που είχαν ξετρελάθηκα, είδα το ραδιόφωνο με άλλο μάτι, και ξέχασα και τα βαρετά απογεύματα με τον κάθε Κωστάλα, και την εφηβεία της επανάστασης και της ιδελογίας. Είδα μια πηγή καλής μουσικής – άλλωστε τα παιδιά είναι απ’τους λίγους κι εκλεκτούς κατοίκους αυτής της πόλης που μπορούν να δηλώνουν γνώστες της καλής και ποιοτικής μουσικής- αλλά και σαν μια ευκαιρία να κάνουμε το χαβαλέ της ζωής μας, κι όσο δύναται, αυτό να περνάει και σε όσους θα μπουν στον κόπο να ακούσουν το Λεωνίδα, τον Πάνο, το Γιαννάκη, το Χρήστο κι όλη την παρέα, να κάνουν απλά την πλάκα τους.
Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, όλα αυτά είναι ένα κλικ μακριά. Καλώς ήρθατε στον κόσμο της μελωδίας, της διασκέδασης και της καλής,φιλικής ατμόσφαιρας.

Καλώς ήρθατε στη συχνότητα του Heavenly Sound Radio!

Κος Γουρούνης

STAY TUNED!

2010-03-07T19:18:00.004+02:00

Το πρόγραμμα του Heavenly Sound, επιστρέφει αυτήν την εβδομάδα πιο πλούσιο και ολοκληρωμένο!

ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΟΜΠΗ!!!

2010-03-04T20:38:00.007+02:00

Αυτή την παρασκευή (05/03) στις 19:00!

Η Πρεμιέρα Πλησιάζει...

2010-03-04T05:13:00.001+02:00

Σύντομα On Air!

Heavenly Sound Radio, Coming Soon!

2010-02-27T17:17:00.001+02:00

Stay Tuned...